the road to Kona

Het moment van de waarheid is aangebroken, morgen omstreek 6u45 lokale tijd gaat de 30^ste editie van de ironman van start. Meer dan 8uur zullen we onderweg zijn, het zal er warm en vochtig zijn maar niet te veel wind. De amateurs gaan 15min later hetzelfde parcours ondernemen, samen tellen we meer dan 1800 deelnemers!

De Belgen zijn goed vertegenwoordigd, samen met Marino, Rutger, Frederiek en Bert zijn we misschien het land met beste atleten in de breedte. Nu maar hopen dat het zaterdag ook zo is en dat er niemand tegenslag heeft.

Voor mij zal het dus genieten worden, ik “MAG” nog eens deelnemen aan de mooiste triatlon ter wereld. Al is het mijn laatste keer, ik zal proberen, mezelf, mijn gezin en al mijn supporters tevreden te stellen met een goed resultaat.

Ik wil jullie allen alvast bedanken voor jullie steun, inzet en begrip!  

Gisteren morgen ben ik na een lange en vermoeiende reis terug thuis gekomen. Zoals gewoonlijk ondervind ik veel last van jetlag. Tijdens die lange reis van Hawaï naar België heb ik tijd zat gehad om eens goed na te denken. Maanden trainen naar een wedstrijd die dan uiteindelijk op een fiasco eindigt! Het heeft me een zeer slecht en frustrerend gevoel!

Na al mijn interviews met de televisie, radio en schrijvende pers ben ik zaterdag avond om mijn fiets gegaan. Een lange file stond mij op te wachten om al het nodige materiaal (gebruikt en niet gebruikt) op te halen. Toen ik mijn fiets uit het rek haalde stelde ik vast dat mijn trapas blokkeerde, hij zat gewoon vast en draaide met moeite nog rond. Tijdens mijn verblijf in San Diego had ik al wat problemen ondervonden maar ik wachtte tot in Hawaï om die te laten nazien. Er waren namelijk mensen van mijn fietsmerk aanwezig om het nodige te doen. Door één of andere reden hebben die mensen mijn trapas niet op de juiste manier terug opgezet met het vastdraaien tot gevolg. Pas toen begreep ik waarom ik die pedalen niet rond kreeg tijdens de wedstrijd, vooral naar het einde toe reed ik amper 25km/uur terwijl al die anderen mij gewoon voorbij vlogen.

Eerst wilde ik hier niets over zeggen, maar toen ik in de tijd aan deze blog begon was het de bedoeling om alles te vertellen wat me overkomt! Toch is dit voor mij een gesloten hoofdstuk en zal ik hier niet meer op terug komen. Er zijn nu belangrijkere dingen die me bezig houden, zolas de toekomst van mij en mijn gezin!