« oktober 2009 | Hoofdpagina | december 2009 »

november 2009 Archieven

02 november 2009

Herfst

Nobele lezer,
Dit blogje is niet meer wat het geweest is. Amper een schim.
Waar in den beginne de kilometers en optimisme je om de oren vlogen, lijkt er nu nog enkel ruimte voor klaagzang… Ik weet het.
 
En toch ondernam ik verwoedde pogingen om mijn wagonnetje weer op de sporen te krijgen. Zowel wat lopen als bloggen betreft…
 
Ik kan jullie iedere dag wel iets vertellen, maar vaker dan me lief is zou ik jullie honger moeten stillen met die alomgekende spreekwoordelijke dooie mus.
Het komt er in feite op neer dat ik vorige week geen meter gelopen heb. Niks. Nul.
Wel heb ik gevist. Meerdere pogingen brachten de nodige vruchten op de oever. Ook mijn niet te stillen honger naar projectspiegelkarpertjes wordt nu en dan mondjesmaat wat draaglijker gemaakt. Nét die jonge spiegelkarpers bezorgen me die extra drive om door te gaan.
 
Allerzielen, 1 november. Vandaag, met andere woorden.
Tot mijn grote verbazing mag ik reeds in de morgen de eerste zonnestralen aanschouwen. Amper wind. Welke loper kan hieraan weerstaan? Slechts een select groepje, waartoe ik niet behoor.
Zonder planning (ik was immers vergeten dat ik ooit loper geweest ben…) gooi ik de nodige attributen rondom mijn corpulente lijf. Sinds mijn gedwongen stop ben ik ruim drieduizend gram bijgekomen. Het kunnen er inmiddels ook vierduizend zijn, na de flinke stukken taart van gisteren.
Negen kilometer, zonder steunverband. Voor minder knoop ik de schoenen niet langer.
 
Hoogmoed voor de val? Een bos chrysanten voor wie daar nog van wakker ligt.
 
Ik duw de chrono in en verstop deze vervolgens onder mijn jasmouwen. Geen enkele keer wil ik een tussentijd zien. De enige remedie om niet te versnellen, in mijn geval.
De natuur is adembenemend. Dit smaakt vooral naar nog!
Aan een bijzonder rustgevend tempo jog ik de kilometers aan elkaar. Bij thuiskomst gaat de mouw omhoog, en druk ik af.
56min25sec.
Maar geen pijn. Al zwijg ik hier maar beter over!
 
Aan tafel vertel ik over mijn tocht. Over de kleurenpracht. Over het zonnetje.
Iemand zin in een wandeling?
De hond stemt als eerste toe, de rest volgt. De één al enthousiaster dan de ander.
 
Gewapend met mijn compacte ‘hi tech’ fototoestel van 119 euro trekken we op pad. De eerste driehonderd meter doen we met de auto…
Aan de rand van ’t bos stopt mijn Franse vrucht. (ik rijd – bij gelegenheid - met een Citroën)
Het gezin Matthys geniet met teugen. De hond maakt even later – als eerste - een belangrijke fout. Het keerpunt van onze tocht is de ronde put. Een vijvertje met een doormeter van pakweg 25 meter. Geen meer of spaarbekken dus!
Het wateroppervlak lijkt eerder een gekleurd tapijt van herfstkleuren. Bladval.
Dat had onze viervoeter niet als dusdanig ingecalculeerd…
Resultaat… een natte hond.
Altijd leuk in de auto…
 
 
 
Mag ik jullie – afrondend – wat vervelen met enkele goedkope pic’s?
 
Naast loper van belabberd peil, ben ik eveneens in fotowerk niet echt een hoogvlieger…
Vissen daarentegen… hoest.
Iets, dan toch!
Hoewel…
Ach…
 

 

 

 
 
 
 

 


Lente in mijn vissersleventje...

 

Herfst in mijn lopersbestaantje...

 

Gods vruchten, zomaar te grabbel...

 

Schimmel... straks in mijn saucony's...

 

Ooit liepen we alle gaten dicht...

 

Toevallige samenloop?

 

Nog even drijvend, straks ten onder...

 

De hamvraag blijft; gaat mijn lopersloopbaan - of de toekomst daarvan - ooit nog eens bergop?

 

I: 1158km - T: 1450km

 

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 02 november 2009 4:30 pm | | Reacties (3) | TrackBacks (0)

07 november 2009

Beverhout

Laten we het hebben over afgelopen vrijdag.
 
Voor de tweede keer deze week zou ik op pad gaan. Voor de tweede keer zou ik mij wagen aan negen kilometer. Mijn gekende lusje, jullie inmiddels ook gekend.
Het weer was stralend, zo ook mijn motivatie en enthousiasme! Iets na elven mocht ik. Opnieuw werd de chrono ingeduwd, en opnieuw werd deze verstopt onder mijn lange mouwen. Geen tussentijden, geen onbewuste versnellingen.
De lange broek werd opgedist. Voor de eerste keer sinds afgelopen voorjaar. Gelukkig, het kleinood past nog. We wegen intussen vier kilogrammen meer…
Kilometers schuiven onder me door, idyllische vergezichten aan mij voorbij. Ik poog ze op te slaan. Herinneringen aan mijn heropstanding. Of typ ik beter ‘herherherheropstanding’? Feit is dat ik minuten later negen kilometer in de benen heb, zonder de minste pijn! Een brede glimlach verschijnt spontaan wanneer ik thuis aanklop.
Voor de statistieken: 53min50sec.
Morgen herhaal ik deze inspanning. En wanneer ook deze zonder ongemakken verloopt, waag ik me volgende week mogelijks eens aan een clubtraining. Enkele minieme versnellingen moeten haalbaar zijn.
Nét die versnellingen waren de afgelopen zes weken scherprechter. Telkens wanneer ik een eerste keer wat ging versnellen op training, was de pijn er terug!
Spanning troef dus, volgende week.
 
Des vrijdags werd er ook gevist. Al om 15h30 konden de karpers aan tafel. Twee uren verstreken, zonder ook maar de geringste aanbeet. Als ‘hit en run’ visser ga je dan twijfelen. Zat de karper nog wel op het aas? Zat er – na de regenval – überhaupt karper in de zone waar ik aan de slag was? Moest ik niet eens de vaargeul een kans geven? Wat pellets erbij om de zooi op gang te krijgen? Tijgernootje uit de Berlingo toveren? Honderden vragen…  amper antwoorden.
Minuten later – ik stond een twintigtal meter verderop te ouwehoeren met een roofvisser – een flukse aanbeet. Ik trek een sprint richting hengels. Pattineren. Gras en modder vliegen door de lucht. De roofvisser zit er helemaal onder! Nou ja…
Enkele hondersten van een seconde later heb ik de hengel te graaien. Wat volgt is een strijd tussen vis en visser. Hij kent de truukjes, ik evenzeer. Minuten later schep ik een flinke schub. Een schub van 8,6kg met een staart om U tegen te zeggen. Wat een roer! Vandaar die krachtige uithalen in de beginfase van de strijd!
Diezelfde avond komen er nog twee op de kant, kleiner van kaliber. Maar evenzeer welkom!
Om 20h30 houd ik het voor bekeken. Voldaan stuur ik de auto weg van ’t kanaal. Ik bleek weer de enige karpervisser op dat stuk…
 
 
 
Laten we het ook eens over onze club hebben.
AC Beverhout – Beho voor de vrienden.
Meerdere keren kon ik beverhoutnieuws rapen uit de krant, afgelopen weken. Vooral wat nieuwe aanwinsten betreft. Straks meer hierover.
 
Enkele weken terug was er het clubfeest.
“Wat heb je als geblesseerde te zoeken op een clubfeest van olijke lopers?”, vroeg ik mij af.
Ik hield wijselijk de boot af.
Kon mijn wankele geest die vlotte babbels over bijv. Kuurne wel de baas? Kon mijn weke gestel wel aanschuiven aan ’t buffet? Konden mijn gedachten wel meegenomen worden op diverse trainingstochten?
Neen. Het zou de rest tegen mezelf zijn. Het zou ‘vreugde en genot maal tweehonderd’ tegen ‘pijn en onzekerheid maal één’ zijn. Geef toe, niet meteen de meest eerlijke strijd.
 
“Genoeg nu, weg van die klaagmuur”, hoor ik jullie denken. En terecht. Veel ouwe koeien, slechts één gracht…
Hét feest dus.
Traditioneel worden de deelnemers aan de verschillende criteriums in de bloemetjes gezet. Ondertekende was netjes tweede geëindigd in het wegcriterium. De daaraan verbonden prijzen zou ik mooi aan mijn neus voorbij zien gaan. Althans dat dacht ik!
Had ik hier het familiale karakter van mijn eigenste loopclub over het hoofd gezien? Ik moest me schamen…
Vrijdagmiddag ging de bel. Een unicum. Je moet weten dat de bel meer niet dan wel werkt. Bijkomend euvel is dat er zelden iemand langskomt. Het logische gevolg van het gegeven dat er zelden iemand thuis is. En als ik thuis ben, ga ik vissen. En als ik niet ga vissen, ga ik (ging ik…) lopen.
En toch weerklonk de bel.
Ik spurtte richting voordeur. Als bij toeval stond ik nog in lopersplunje. Ik had er immers pas mijn vrijdagtraining (zie boven) opzitten.
Verre buur én trouw beho-clublid Guido stond voor de deur. Mét mijn prijs, en mét het meest recente clubblad. Met graagte nam ik de geschenkjes in ontvangst!
Ze waren me niet vergeten, ginder in Beernem. Leuk, toch?
 
Aanwinsten, daar zou ik het nog even over hebben.
Wie de Lotto Crosscup aan de Blaarmeersen op de voet gevolgd heeft, weet intussen dat Bram Coppens terugkeert naar Beverhout. Dat Bram een absolute klepper is, hoef ik er niet eens bij te vermelden. En wie het stratencircuit al een tijdje volgt, kent ongetwijfeld Ghirma Woldu. Wel, beste lezer, ook hij komt onze blauw-witte rangen verstevigen. En nog is de pret niet uit. Bij de rubriek ‘nieuwe leden’ valt mijn alziend oog eveneens op de naam ‘Paul Meulebrouck’. Als mijn twijfelachtig geheugen me niet in de steek laat, is ook deze renner er eentje van hoog niveau. Minder gekend onder het grote publiek is Raphaël Constant. In mijn kinderjaren een buur. Later ging ik wel vaker naar zijn plantenkwekerij/zaak om wat ‘groen’ aan te schaffen. Weinigen weten dat ‘Raf’ vroeger nog marathons liep…  
En niet alleen de mannenkern kende uitbreiding.
Bij de vrouwen springen twee namen in ’t oog. Deelnemers aan stratenlopen zagen de naam Tania (of is het Tanja) Cleppe wel vaker in de uitslag opgenomen. Deze goedlachse dame heeft een flinke snelheid in de benen, en laat menig man achter zich. Zo ook nog ondertekende, tot vorig jaar. Helemaal toppie is Gwendolyn De Deyne. Ik herinner me nog levendig de Levenslijnrun te Sijsele…
Sta me toe jullie even mee te nemen… We schrijven een zomerse vrijdag. Drie of vier plaatsekijke ronden, ik weet het echt niet meer. Het was warm, en ik was aan 't afzien. Het tempo van enkele weken daarvoor (shoppingloop Oostkamp) kon ik niet aanhouden. Balen. In de voorlaatste ronde word ik geruisloos voorbijgestoken door een loopster in rode tenue. Ik zeg kort 'hoi' of 'hey'. Mogelijks was het enkel een knikje. Tijdens het rechte stuk richting finish kon ik aanklampen. Bij het aansnijden van de laatste ronde moest ik echter laten begaan. Zonde. Dit was nét dat tikkeltje te snel. Achteraf de uitslagen erbij genomen, en jawel, ik had er een eerste confrontatie met het talent Gwendolyn opzitten.
En dat het een talent is, mochten we op onze eigenste Berenloop vaststellen. Amper één luttele seconde was het verschil met Ria Thienpont. Met een gemiddelde van 16.5km/h een topprestatie.
 
 
In 2010 wordt het voor ondertekende harken om een top vijf plaats (wegcriterium) in de wacht te slepen. Op zich niet zo erg. Een sterke, brede basis aan de start van menig wedstrijd, daar tekenen we toch voor?
Enne… we beschikken sinds enkele weken over nieuwe clubkledij. De klemtoon ligt – net zoals vroeger – opnieuw op blauw.

Uitkijken dus!

 

We vliegen je in 2010 massaal om de oren 

 
 
Eerst maar eens beginnen met de heropbouw. Wedstrijden zijn voor later, Filip. Veel later!
 
 
I: 1167km - T: 1459km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 07 november 2009 8:37 pm | | Reacties (1) | TrackBacks (0)

11 november 2009

bevredigende tempo's

Zondagmiddag werden de loopschoenen voor een derde keer die week gestrikt. Op het programma negen rustige kilometers, zoals meegegeven in mijn vorige update.
Kort na de middag lokte de zon me naar buiten. Geen pet of handschoentjes dit keer. Enkel lange mouwen en dito benen. En lippenbalsem, vooral dat…
 
Het ging verbazend goed. Zo goed zelfs, dat ik meerdere keren moest afremmen. Onbewust versnelde elke keer de pas. Totaal niet uitgeput of buiten adem, kwam ik 53min05sec later terug thuis.
Bewustwording, opluchting…
Nuchterheid, vreugde...
Overwinning, oerkreet (zij het ingetogen)!
 
I: 1176km - T: 1468km
 
 
En zo gebeurde het…
De eerste clubtraining sinds maanden lag in het verschiet!
Dinsdagavond, een lonkende piste. Clubgenoten, een blij weerzien.
Na enkele rondjes (1 rondje = 300 meter), was er tijd voor rek- en strekoefeningen. Ik hield de schijn hoog...
Het programma voorzag een training met het oog op uithouding. Het tempo gedurende anderhalve minuut behoorlijk verhogen, om vervolgens gedurende een halve minuut te recupereren.
“minstens 20 keer”, raadde de trainer aan.
Nou, ik dacht het niet!
Tijdens die anderhalve minuut had ik ongeveer 10 meter te kort om een volledige ronde af te leggen. 290 meter dus, en dit op 90 sec. Even rekenen… 11,6km/h!
Netjes, voor een kreupele…
Na 10 keer het tempo met mate te hebben verhoogd, besloot ik wijselijk het daar bij te laten. Nog een viertal rondjes liep ik uit.
In totaal liep ik – pak em beet – 6 kilometer.
Op zich een lachtertje, voor mij een overwinning. De laatste versnellingen/tempo’s die ik afwerkte zonder pijn, dateren nog van voor september! Hieperdepiep…
 
C: 115km - T: 1474km
 
 
Vanmorgen wezen vissen…
Eén schubkarper zorgde voor dat hartverwarmende.
Winter of niet, doorgaan!
 
 
 
 
Daarnet nog even mijn eigenste blogje doornomen. Je moet iets!
Bij ‘augustus’ viel mijn oog op een klasfoto.
Mét de belofte er een vervolg aan te breien…
 
Bij deze…
Bijna twintig jaar terug…
We waren jonkies.
Wie waagt een gokje?
Tip: zoek het niet in de bovenste rij!
 
 
 
Gegroet,
Uw dienaar!

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 11 november 2009 4:06 pm | | Reacties (3) | TrackBacks (0)

17 november 2009

Last minute

Tijd, of het ontreken ervan, zijn vaak bepalend voor het welslagen van een vooraf vastgelegd schema.
Drie looptrainingen, twee vissessies en enkele blogupdates zijn mijn wekelijks doel. Week in, week uit.
Helaas moet ik vaker dan me lief is vaststellen dat er van mijn plannetjes maar bitter weinig in huis komt. Zo ook vorige week.
Des zaterdags kon ik pas voor de tweede keer lopen.
Zaterdagmorgen, regen en wind teisteren de vensters. En toch moet ik, het was het enige - nog resterende – vrij moment. Voor de fun gekozen om eens het veld in te vliegen. Rond een water van enkele hectares waar het perfect joggen is, ligt een vrij propere oever. Enkel het drassige karakter kon mogelijks voor wat ‘ellende’ zorgen.
Eén rondje is bij benadering twee kilometer. Ik ga voor vier! Na één rondje 11min35 op de chrono. Een bevredigend tempo dat ik gedurende de andere drie ronden poog aan te houden. Wat op enkele seconden na nog lukt ook. Buiten twee natte voeten lijkt de schade mee te vallen. Het gras was dan wel doorweekt, van modder was er gelukkig geen sprake. Ik cross tijdens de acht kilometer zesenveertig en een halve minuut bijeen.
Al bij al een leuke afwisseling op mijn klassieke 9km lusje. Ook voor de gewrichten een fijne ervaring. Althans, dat is toch wat men altijd beweert.
 
De zondag brak aan.
Loopteller op twee, visteller op één.
’s Morgens werd er dus gevist. Voor de tijd van ’t jaar zat de beet er nog aardig in. De krachtige wind van de afgelopen 24h was hier waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor. De karperteller is intussen de honderd voorbij getikt. Een stilgehouden doel, ieder jaar weer. Mooi zo! De rest in 2009 is bonus.
 
Benieuwd wat de week nog brengt.
Al vrees ik opnieuw voor het halen van mijn doelen. ’s Zaterdags rijd ik voor een hele dag naar Leerdam. Daar gaat immers de najaarsmeeting van de KSN (karperstudiegroep Nederland) door.
 
Woensdag vissen, dat staat vast.
De rest wordt ‘last minute’.
 
 
I: 1184km - T: 1482km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 17 november 2009 2:55 pm | | Reacties (2) | TrackBacks (0)

19 november 2009

Het zwarte elastiekje

 
Ik ben een cijferfreak, dat wist je al.
 
Mijn twee hobby’s - zijnde lopen en vissen – worden nauwkeurig bijgehouden.
Noem het minutieus.
Obsessief.
 
Ik interpreteer het als ‘controlerend’.
 
Laten we – om te beginnen - mijn eigenste visserij even kort doorlichten.
(er lezen immers ook – hongerige - vissers mee…)
Op vandaag kwamen er in 2009 110 karpers op de kant.
Vier ervan waren projectspiegels.
Verder wist ik reeds 97 terugmeldingen op de site te plaatsen. Wat een succes mag genoemd worden. Vlaanderen jaagt massaal op projectspiegels! Een tendens die me tevreden stemt.
 
Daarnaast durfde ik in het huidige kalenderjaar al eens de looppantoffels aantrekken.
Ook hier werd/wordt alles nauwkeurig bijgehouden.
Op vandaag ben ik zeven kilometer verwijderd van de ‘vijftienhonderd kilometer grens’
(die ik vorig jaar op een haar na miste)
Verder werden club- trainings- en wedstrijdkilometers opgesplitst.
(zie onderaan iedere posting)
 
Dit als inleiding.
 
 
 
Waar ik heen wil…
 
Momenteel ben je stille getuige van de honderdste post op dit bedreigde blogje.
Een jubileumeditie, als het ware.
Ik dacht… laten we er iets moois van maken.
Een resumé, een schets, een overzicht, een toelichting, een ‘je weet wel wat’ bijdrage.
 
Terugblikken dus. Mogelijks ook een stukje vooruitblikken.
We zien wel waar het klaviergespartel een serene dood treft.
 
 
 
 
Mag ik jullie – figuurlijk weliswaar – eens terug meenemen in de tijd?
 
We schrijven (typen) vijf januari. De start van een eindige blog.
Oorspronkelijk werd de stekker kortelings na 13 september uitgetrokken. Dit was thans de opzet.
Doel bereikt… Einde verhaal.
Jullie weten intussen wel beter…
Ik helaas ook.
 
 
2009 vliegt voorbij.
Parallel aan de kilometers onder mijn voeten.
Het voorjaar verstrijkt, zonder hoogvlieger(s).
De zomer doet zijn of haar intrede.
Feest in Oostkamp (10km onder de 40min).
Podium in Wingene.
 
30 augustus. Een training zoals er zovele zijn. Niks bijzonders.
Rustig kilometers malen, rustig tempo. Weektotaal opdrijven.
Slechts dik twee weken (van afbouwen) voor de marathon.
Dat wordt oogsten, denk je dan.
Eén bocht. Eén verrekking…
Het mocht niet.
Het kon niet.
Zomaar.
Plots.
Bam.
 
Weg.
Afscheid.
Geen droom.
Zelfs geen troostprijs.
Een bittere pil om slikken.
In één klap een jaar om zeep.
Een jaar dat volledig ik het teken stond van…
Van iets dan niet mocht zijn. Ineens voorbij. Alles…
Alles voor niks, weggegooide moeite. Honderden kilometers.
Maar niet voorgoed. Ik keer terug, reken maar. Doelen dienen gehaald!
 
 
 
En toen (september) stapte ik Decathlon binnen.
Terstond kocht ik er zo’n (knie)steunverband.
Het kleinood zat in een kartonnen verpakking, samengehouden door een zwart elastiekje.
Als een klein kind gooide ik de verpakking open, en deed gemakshalve het elastiekje rond mijn pols.
Na een kleine test bleek het verband als gegoten te zitten.
Richting kassa, en verkocht! Gekocht, met andere woorden. (met een ander woord, om precies te zijn)
 
’s Avonds, toen ik in bed stapte, bemerkte ik opnieuw het zwarte elastiekje rond mijn pols. 
“zie mij hier nu zitten” dacht ik nog. “ik draag begot al een rouwbandje, zo triest is het” flitste er door mijn weemoedig hoofd.
 
Weet je wat?
Ik houd dat rouwbandje om tot de dag dat ik opnieuw tien kilometer kan lopen zonder pijn.
Dagen, weken, trainingen vlogen voorbij.
Versnellingen gooiden tot tweemaal toe roet in het eten. Terugkerende pijn.
Sinds een drietal weken is er hoop.
Ik loop weer zonder pijn. Tot max. 9 km. Mijn gekende lusje.

Het zwarte elastiekje bleef dus de hele tijd deel uitmaken van mezelf.

Het werd mijn vriend, we kregen een band. Onlosmakelijk werden we met elkaar verbonden. Zag je het elastiekje, dan zag je mij. En omgekeerd. We vormden een team, perfect op mekaar ingesteld.

 
Wou ik eigenlijk nog wel wat het ‘bandje’ af? Ging ik het wel redden zonder mijn elastiekje?
Niet één keer hadden we de nacht apart doorgebracht, niet één keer was ik zonder ’t bandje de voordeur uitgegaan.
 
Vriend, ik ga je missen!
Een gedenksteen werd overwogen.
Een ode, noem het een eerbetoon werd opgemaakt.
U leest het momenteel!
 
Zal mijn leven straks nog wel hetzelfde zijn?
Geen elastiek, geen evenwicht.
Het flexibele karakter van mijn elastiekje was een bron van inspiratie voor mezelf. Geen vast stramien, maar rekbaar in de meest ondenkbare omstandigheden.
 
 
Op de keeper (lees niet: doelman) beschouwd blijft het een simpel attribuut. Miljoenen zijn er gemaakt, in zijn soort.
Ik mocht dus gerust wat relativeren…
 
 
Dinsdagavond zou ik er komaf mee maken. Ik zou die 10km grens doorbreken. Bij voorkeur zonder pijn. Zoniet, bleef het ‘rekkertje’. Mijn stilgehouden vriend.
Het was na zevenen toen ik thuis kwam. Donker dus.
Grote toeren waren uitgesloten, te weinig straatlicht. Dan maar rond de kerk.
Ik had rondjes ter mijner beschikking van 3.1 en 2.8 kilometer.
Aanvatten met 3.1km. Relaxed, alle tijd. Twintig minuten deed ik erover.
Al joggend werd de verdere planning opgemaakt. Ik zou er nog drie van 2.8 bovenop doen, op voorwaarde dat er geen pijn of ongemak de kop opstak.
Na mijn eerste 2.8 rondje ervaarde ik een ‘slap’ gevoel. Het was van ’s middags geleden dat ik gegeten had, mogelijks was dit de oorzaak! Vlug even gestopt en een fles aquarius opengetrokken. Ik had er nog een voorraadje staan, die normaliter ‘13 september’ als doel hadden…
De suikers deden hun werk, en zorgden voor een verlossende opleving.
Genieten was het. Ik liep op reserve. Emmers energie. Overschot.
Een fijne gedachte dat de ‘uithouding’ nog steeds in flinke mate in m’n lijf zit. Snelheid daarintegen…
 
Wat volgde mag gerust als ‘mijlpaal’ omschreven worden.
Het zwarte elastiekje mocht uit! De 10km grens werd met 11.5km ruim overschreden. Een belangrijke stap in de goeie richting. Komend weekend volgt opnieuw een test. Versnellingen!
 
Hopelijk kan ik dan opnieuw een positieve posting uit mijn mouw schudden.
 
 
Wat ik me afvraag…
Heeft überhaupt iemand dat elastiekje bemerkt?
 
 
I: 1195km - T: 1493km

 

 

 

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 19 november 2009 3:47 pm | | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Zoek


Over november 2009

Deze pagina bevat alle berichten gepubliceerd op Mijn weg naar Ieper in november 2009. Ze zijn gerangschikt van oud naar nieuw.

oktober 2009 is het vorige archief.

december 2009 is het volgende archief.

Er kunnen er nog veel meer gevonden worden op de hoofdindexpagina of door te kijken in de de archieven.

Inschrijven op de feed van deze weblog
[Wat is dit?]
Aangedreven door
Movable Type Enterprise