Na elke noeste werkweek komt onvermijdelijk een weekend. Afgelopen week was dit niet anders. En voor mijn part kon het weekend niet vroeg genoeg beginnen! Vrijdagavond werd de wekker dus op 05h gezet.
Zaterdagmorgen 04h50 klinkt plotsklaps radio 2 door de slaapkamer. Je moet immers weten dat mijn wekkerradio (lees: wereldontvanger die me al menig buitenlandse vistrip vergezelde) 10 minuutjes voorloopt…
Als een jonge kangoeroe veer ik recht, en spring linea recta mijn visplunje in! Makkelijk is dit echter niet. Naast de gekende outfit (legerbroek en dikke pull) voorzie ik vanaf halfweg september een setje lang ondergoed. Oogt vrij belachelijk, maar voelt heerlijk warm aan!
Minuten later giet ik met de waterkoker een heerlijke koffiefilter op. Een trio boterhammen met choco gaan via keelgat en slokdarm de maag in. Op de voet gevolgd door een heerlijk mokka aroma. Speculoosje erbij, relax, no stress!
Het kanaal ligt er vredig bij, van onze jachtige maatschappij voorlopig geen spoor. Dit wordt straks wel anders, wanneer auto’s achter mijn rug voorbij zoeven. Iets na zessen laat ik me zacht neervlijen in m’n visserstoeltje.
Ik denk aan de woorden van een vismaat… Lay back and enjoy (gelieve mij op voorhand te verontschuldigen voor ’t gebrekkig Engels)
Tien minuten later verschijnt mijn vismaat ten tonele. Sinds jaar en dag mijn ‘partner in crime’!
Dik twintig jaar geleden ontmoetten we mekaar een eerste keer aan de Erkegemvijver, op vandaag zijn we collega’s, vismaten, maar vooral vrienden. Echte vriendschap, door dik en dun! Zo ken ik er maar één, beste lezer.
Bijna blindelings brengt ook G. zijn hengels in stelling. Woorden over strategie hoeven niet, we voelen mekaar perfect aan! Complementair, op alle vlak.
Nog geen uur later arriveert er vis op de stek. Nog voor ’t daglicht wordt, weet ik een opvallende schub te strikken. Proportioneel geen hoogvlieger, wel qua beschubbing. Het patroon boven de zijlijn is behoorlijk afwijkend tegenover het patroon eronder. Geen knoert van een karper, maar wel mooi!
Ook de witvis stort zich vol overgave op mijn voerstek. Meerdere brasems en een winde zijn mijn deel.
Rond de middag is het mooi geweest, en vertrek met een bevredigend gevoel richting Hertsberge. Mijn thuis? Kweetnie… Misschien is ’t kanaal wel mijn thuis… Hoewel!
In de namiddag krijgt die andere hobby héél even wat aandacht.
17min55sec om precies te zijn.
Mijn driekilometerlusje moest er opnieuw aan geloven. Dit keer iets sneller dan afgelopen week. Een gemiddelde van zowaar 10km/h. Bijna zo snel als een karper op kruissnelheid…
Komende week wordt de omvang beangstigend opgetrokken. Dan gaan we immers van drie naar zes kilometer. Als dat maar goed gaat…
De drang om zomaar eens twintig kilometer te lopen is groter dan ooit tevoren, geloof me vrij. Verstandig is het echter niet. En gezien - uitzonderlijk - mijn gezond verstand zo nu en dan ook eens de bovenhand haalt…
Des zondags is het opnieuw allemaal sport wat de klok slaat. Surfen naar ‘Iron Man’ gerelateerde websites, uitslagen en eerste reacties bekijken, je kent het vast wel. Op de site van Sporza trouwens een leuke en terechte reactie van Maranthonrocker gelezen. De prestatie/deelname van iedere superatleet aan zo’n evenement verdient diep ontzag. Respect! De pers vond het dan weer teleurstellend. Makkelijk praten van achter hun laptoppie…
In de late namiddag mogen Nys en Co nog eens de wei in. Voor het eerst een echte strijd voorin. Puur genieten vanuit mijn luie zetel. Tijdens de reclameblokken gooi ik nog een blok in de open haard. Lay back and… juist ja… enjoy!
Zondagavond voel ik alweer een opkomende jeuk. Het karpervirus slaat weer toe! Als een magneet wordt ik naar ’t kanaal getrokken. Alsof een industriële stofzuiger met immense afmetingen het enkel en alleen op mij gemunt heeft. Mijn hoofd moet leeg, ik moet er heen. Willen/mogen of niet!
Rond 19h30 heb ik uitzicht op twee uitstaande karperhengels. Opnieuw voel ik mij koning te rijk. O kanaaltje van me… Mijn gedachten dwalen helemaal af, richting kanaalkarpers van schrikwekkende afmetingen. Ooit komt er eentje op de kant, het is een kwestie van volharden. Iedere aanbeet kan ‘hem’ zijn!
Al vrij vlug krijg ik het aan de stok met enkele kanaalschubben. Geen joekels, maar beresterk. Topsport, absoluut! (Het betreft hier een sportblog, remember?)
Halftien. In de verte het betere flitswerk. Onweer? Nu nog?
Minuten later vallen er dikke druppels uit de gitzwarte hemel. Het was immers donker…
Ik ruik onraad en begin als een gek de spullen in te laden. Halfweg deze taak gooien ze de hemelsluizen wijd open. Ik amper enkele minuten tijd ben ik drijfnat. Jawel, tot op en onder mijn lange onderbroekkie!
Als een gek strooi ik het restantje aas op de stek. Smul maar lekker, jongens!
Wanneer mijn Berlingo’tje de autosnelweg opdraait, klaart het plots op. Geen regen meer, amper nog wind.
Rechtsomkeert maken en opnieuw ingooien? De beet zat er immers goed in.
Of besluiten dat het welletjes is geweest?
Ik kies eieren voor mijn geld en vervolg mijn weg. Minuten later bedenk ik dat terugkeren geen optie was. Het aas lag immers allemaal te water…
Wanneer mijn spullen kunnen drogen in de garage, en ondertekende een droge plunje aantrekt, bedenk ik dat het weeral mooi is geweest.
Die najaarsweekends, voor geen geld ter wereld wil ik ze missen.
Muts diep over je over je oren, rode wangen, tintelende handjes tussen de billen, een Noordwester die je broekspijpen inblaast, maar vooral… vangen!
Damn, hebben we een leven?
Wie nu hoofdschuddend van ‘neen’ knikt, moet zich dringend eens herbronnen! Even googelen naar het woordje ‘relativeren’ kan daarbij al een flinke stap in de goeie richting zijn.
Durf de ogen te openen voor onze welvaart. Durf te vergelijken. Soms moesten we ons schamen…
Durf evenzeer je ogen te sluiten, weg te dromen. Durf eens de sleur te bannen, durf eens tegen de stroom in te gaan.
We hebben al kuddedieren genoeg, beste mens.
Nog één keertje…
Lay back, and enjoy!
I: 1113km - T: 1405km
