Vreugdedans te Oostkamp
Afgelopen weekend stond in het teken van een hengelinitiatie voor de jeugd, en dit langs de IJzer. De vereniging van Belgische karpervissers www.vbk.be beschikt immers over een puike jeugdwerking. De jeugdcel richt onder andere enkele jeugdkampen in. Vrijdagmiddag dus richting IJzer om de jonge gastjes te ontvangen, en naar hun visplaats te begeleiden. ’s Avonds (vrijdag) kon ik mij beroepen op een prima ‘stand in’, en zo alsnog deelnemen aan de Shoppingloop te Oostkamp. Rond 22h30 was ik opnieuw aan de IJzer, en kon het ‘begeleiden’ verdergaan. Pas zondagmiddag werden de hengels binnengedraaid, en onze tentjes afgebroken. Ikzelf heb uiteraard niet gevist, de aanbeten waren dit keer voor onze jonge gastjes bestemd. Als bij toeval zaten we (Simon, Glenn en mezelf) op de visstek die verreweg het meeste karper opleverde. Ook de twee grootste karpers (9,2 en 9,4kg) konden door Simon en Glenn gestrikt worden. Twee blije gezichtjes dus, na afloop.
Maar laten we nog even kort terugblikken op vrijdag.
De Shoppingloop dus! De klemtoon mag je trouwens op ‘loop’ leggen. Graag zelfs.
Een thuiswedstrijd. Altijd leuk. Vorig jaar liet ik hier 44min31 optekenen, goed voor een 145ste stek op 294. Maar dit geheel terzijde.
Bij het aanvatten van een nieuw kalenderjaar durft een ambitieus loper(tje) zich al eens wagen aan het noteren van enkele doelstellingen. Zo ook ondertekende. Naast mijn marathonplan had ik een tweede (halvelings) stilgehouden wens. Een tienkilometerwedstrijd lopen aan een gemiddelde van 15km/h (of sneller). Tijdens de Katho-corrida voor leerlingen (en hun leerkrachten) liep ik 9,2km in 36min51. Slechts enkele seconden hielden me toen van een eerste hoogtepunt. Oostkamp kon dus een herkansing worden.
Zoals al eens eerder meegegeven, heb ik de indruk wat te moeten inboeten aan snelheid, en dit door het wegvallen van intervaltrainingen. Ik gokte dus vrijdag op een tijd van om en bij 41 minuten. Of zouden die twee pittige intervalletjes van afgelopen week dan toch hun doeltreffendheid bewijzen?
Soit, tijdens het opwarmen en het gedeeltelijk ‘parcours’ verkennen, hield ik even halt bij het rond puntje aan bakkerij Yves. Daar moesten we linksaf, en kon mogelijks de bocht afgesneden worden. Daarvoor moest je wel het voetpad opspringen, en vakkundig enkele slecht geplaatste paaltjes ontwijken. Als een volleerd motorcrosser probeerde ik twee keer de bocht aan behoorlijke snelheid te nemen. Afsnijden, maar dan wel de buitenkant van de paaltjes nemen, leek me de beste optie. Ah, wat scheelt het? 0.8sec? Maal drie…
Behoorlijk vooraan plaats genomen in het startvak. Vierde à vijfde rij. Stek 70 à 80, zeg maar. Aftellen en hoppa, weg waren we. Mijn startplaats was blijkbaar goed ingeschat, ik zat meteen tussen het gepaste volk. Zonder al te veel inhaalbewegingen kon ik aansluiten bij een leuk groepje. In ons gezelschap de tweede vrouw bij de Masters (zou uiteraard pas achteraf blijken). In haar gezelschap een clubgenoot die perfect haaswerk leverde. Ogenschijnlijk liep die clubgenoot op zijn dooie gemakkie. Ik voelde dus niet meteen de drang om over te nemen, en roet in hun eten te gooien. Aanpikken dus. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat mijn reservetank toen ook niet meteen overliep. Bij de eerste passage – net voor de finish – stond mijn vader te tellen. “74ste”, riep hij me toe. In de tweede ronde kon ik netjes stand houden. Verder was het me ook opgevallen dat de mensen die aan ’t rond puntje helemaal binnendoor liepen, zomaar enkele meters wonnen op mij. Een derde keer zullen ze mij niet liggen hebben, ondanks het gegeven dat ik niet meteen fan ben van kort draaiwerk. Mijn tweede doortocht was er na 36min30, en dit in 62ste stelling. Perfect op schema om onder die magische veertig te duiken. Op voorwaarde echter dat er geen verval optrad in de slotronde. Halfweg die ronde muisde een medevluchter er op kousenvoeten vanonder. Minstens even stil verzorgde ik de aansluiting. De twee clubgenoten gaven een metertje prijs. Bij het laatste keerpunt kreeg ik plots bloggenoot Roel in het vizier. Met nog enkele honderden meters te gaan schoof ik langzaam voorbij. Gezien de tijdsklok genadeloos doortikte (en het een secondenstrijd ging worden met die 40min.grens) kon ik onmogelijk miniem vertragen om de laatste tweehonderd meter samen uit te lopen. Ik perste er nog een sprintje uit, om snoodaards met stilgehouden plannen de mond te snoeren. Ik had er immers nog een vijftal ‘geknipt’ in de laatste halve kilometer. Eentje stoof me alsnog voorbij. Een nobele onbekende.
De finishklok én mijn eigenste chrono zorgden voor de ultieme beloning. Negenendertig minuten en vierenveertig seconden had ik gestreden. Gelopen, genoten, maar ook afgezien. Even werd de vuist gebald, en een ingetogen ‘Yes’ gefluisterd. Ik zag nog net een medewerker mijn borstnummer (220) naast het cijfertje 54 noteren. Achteraf bleek ik dus ruim tweehonderd deelnemers achter mij te houden. Ooit was het anders.
Ook Roel slaagde in zijn opzet. Finishen onder die grens van veertig minuten. Proficiat, streekgenoot!
Blijft lopen geen eerlijke sport, mensen? De beste wint, altijd. Geen foute bandenkeuze, geen kettingbreuken, neen, zelfs geen onterechte penalty of rode kaart voor ons, lopers. En hoe je het ook draait of keert, hoe meer je loopt, hoe beter je wordt! Al traint de één al iets verstandiger en productiever dan de ander. Zolang we blijven genieten, is er geen vuiltje aan de lucht, toch?
Mijn ‘marathon scheurkalender’ die – samen met mij – de dagen aftelt tot aan 13 september, had gisteren het cijfer 42 vooraan staan. Vandaag resten mij dus nog minder dagen dan kilometers…
We naderen de slotmaand, willen of niet!
De witste schoentjes zijn van mij! 
(foto: Johan B.)
W: 166km - T: 1133km
