« mei 2009 | Hoofdpagina | juli 2009 »

juni 2009 Archieven

04 juni 2009

Een update, drieledig nog wel

Afgelopen week bitter weinig tijd gehad om hier iets deftigs neer te poten. Dringend tijd dus voor een inhaalbeweging, medunkt. Uit het hoofd, drie mededelingen.
 
Om te beginnen; Frederik, Rik en Simon, hartelijk bedankt voor je jullie reactie. Ieder(e) standpunt/visie/ervaring bevat leerrijke passages. De kunst is uiteraard om de ‘bij jezelf passende passages’ eruit te filteren, en samen te smelten tot een persoonlijk plan. Niet geheel toevallig zat ik afgelopen week nog wat na te genieten van de zon haar warme stralen, dit met wat literatuur ter hand. Te weten; Het complete trainingshandboek lopen. Hoofdstuk zeven was – en is nog steeds trouwens – geheel gewijd aan de marathon. Of wat dacht je? Geen artikel zonder schema, en dat is ook hier niet anders. Bijna panisch werden de hoogste cijfertjes (lees: de langste duurlopen) uit het artikel gevist. Wat bleek? Haast identiek aan hetgeen ik sinds deze week voor ogen heb. Net zoals Frederik wil ik drie keer boven de dertig gaan. Te weten,  drie keer 32km. Twee ervan in de derde en vierde laatste week. In de voorlaatste week wil ik de kilometers reeds beperken, om in de laatste week lekker te rusten. Komend weekend nog maar eens het bestaande WORDdocje aanpassen…
Misschien poog ik het eens hier neer te plakken!
 
Uiteraard werden er deze week ook al enkele kilometertjes afgehaspeld. Dinsdag bijvoorbeeld was ik opnieuw van de partij op de clubtraining. Derde keer op rij, een record! Het verloop kan ik als volgt kort samenvatten:
Pakweg één kilometertje inlopen (was wel ietsje meer, maar dan wordt het moeilijk tellen…)
Rek- en strektoestanden
Vijf kilometer in groep aan een gemoedelijk tempo (lees: 10,5 à 11km/h)
Zes kilometer flink doorjassen aan eigen tempo. Met zijn vieren muisden we er vanonder, en hielden er een stevig tempo op na. Reken op 13km/h. De laatste kilometer misschien nog ietsje sneller.
Twee kilometer solo uitgelopen.
Goed voor pak em beet 14km. Hoofdzakelijk op goed beloopbaar bospad. Al blijft het altijd uitkijken!
 
C: 86km - T: 728km
 
 
Vanavond de Saucony’s nogmaals aangebonden. Deze keer een rustig loopje op bekend terrein. Mijn 10km-lusje was uitverkorene. Gezien het rustige karakter van dit tochtje, kan ik maar bitter weinig prangende en/of opzienbarende gebeurtenissen opdissen. Een wegspurtende eekhoorn ter hoogte van Driekoningenbos is zowat het hoogst haalbare wat verrassingseffecten en bijzonderheden betreft. Soit, zonder mezelf ook maar een klein beetje te vermoeien kon ik na 55min40 thuis aankloppen. Gezien ik al maanden niet meer meedoe aan strechtoestanden na het lopen, wandelde ik meteen, vastberaden en linea recta richting diepvries, alwaar een pizza de vrieskou mocht inruilen voor een hittegolf. Nog geen kwartier later kon ik het fastfoodding te lijf met steakmes en vork…
 
I: 555km - T: 738km
 
Morgen betreft een feestdag.
Meer weten?
Morgen!

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 04 juni 2009 10:14 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

05 juni 2009

Honderd dagen

Jongelingen herinneren zich vast nog wel de heugelijke dag waarop het secundair onderwijs op honderd eenheden na afgelopen was. Beter bekend waarschijnlijk als de legendarische, en gelijknamige ‘honderd dagen’. Voor mezelf dien ik ruim zeventien jaar terug te keren in de tijd. Confronterend, geloof me vrij. Toen werd zo’n dag nog braafjes ingekleurd met het organiseren van een quiz of aanverwant braaf evenement. Heden ten dage wordt er vaker gekozen voor activiteiten in de trand van karting of paintball.
Vraag is echter, wat heeft dit in Godsnaam met een lopersblog te maken?
 
Het antwoord is behoorlijk simpel. Slechts honderd dagen scheiden mij (en hopelijk vele anderen) van die vaker aangehaalde 13 september. In vakjargon ook wel eens M-day genoemd. Waarbij de M voor marathon staat. Of wat dacht je? Mirakels? Metamorfoses? Meesterlijke machtsontplooiingen? Niets van dit alles dus!
Onder de kerstboom (inmiddels al een tijdje geleden) trof ik – bij de meest recente editie van het pakjesgebeuren – zomaar een scheurkalender. Nou ja, zomaar? Het betrof (en betreft nog steeds trouwens) een kalender met precies honderd blaadjes. Aftellen dus van 100 dagen naar de inmiddels gekende M-day. Op de voorkant van ieder blaadje in koeien van letters een cijfer, met onderaan een spreuk of gezegde die behoorlijk onderwerpgerelateerd is. Op de achterzijde geen lachspierteisterende humor zoals we van op De Druivelaar gewoon zijn (hoest), maar een trainingsschema! Wie weet poog ik wel eens zo’n dagje te verwezenlijken. Vooral de intervalletjes zijn eerder afwijkend van het hetgeen ik meestal uit de benen schud. Verandering van spijs doet eten, nietwaar?
 
Nu we toch over eten bezig zijn… Op het menu van aankomend weekend staat – met wat geluk, of zonder tegenslag, zoals je wil – een kort wedstrijdje. In Ruiselede kan er immers gekozen worden tussen 4,5 of 9km. Voor zondag plan ik een rustige, lange duurloop. In de buurt van 22km, zeg maar.
 

Aankomende dagen meer hierover!

 

 
Groeten,
Filip.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 05 juni 2009 12:59 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

06 juni 2009

Molendorploop Ruiselede

Vandaag afgezakt naar het landelijke Ruiselede voor de 2de Molendorploop. Uit nieuwsgierigheid vanmorgen nog op zoek gegaan naar de uitslagen van de eerste editie. Notie nemen van het deelnemersveld, zeg maar. Wat opviel was dat de jogging gewonnen werd met een gemiddelde van meer dan 20km/h. Ook de mensen die sneller liepen dan 15km/h bleken talrijker dan op andere joggings. Waarschijnlijk was de werkelijke afstand iets(jes) minder geweest dan het aantal opgegeven kilometers. Met ruim vijftig deelnemers hadden ‘ze’ trouwens hun start (eerste editie vorig jaar) niet meteen gemist. Benieuwd dus wat het zou worden!
Bij aankomst bleek het kermisweekend. Vandaag lopen, morgen koersen, en dit allemaal onder de kerktoren van Ruiselede. Het inschrijven ging vrij vlot, en vijf euro was nu niet meteen broodroof. Zoals afgesproken koos ik voor de joggingafstand. Bleek dat niemand echt uitsluitsel kon geven over de afstand. De aankondigingen hielden het op 4.5km, terwijl de organisatie ter plekke het bij 4km hield. Wegens overmacht kon de lus van 4.5km niet gelopen worden, en werden er kleinere rondjes voorgeschoteld. Twee om precies te zijn! Een streeftijd had ik dus niet echt. Aan de start veel oranje singletjes van de inrichtende organisatie Molenland. Jong geweld vooral! Bij het startschot vlogen ze er als een bolide vandoor. Ik snapte er niks van, en pikte in op zowat de dertigste stek. Na pakweg één kilometer konden de eerste opgeblazen motoren opgeraapt worden. Bij de eerste doortocht bleek ik twintigste te lopen (vrouwtje was aan ’t tellen geslagen), en gaf de klok 6min en ??sec aan. Niet kunnen aflezen dus, dit wegens menselijk obstakel. Toen werd het al duidelijk dat één lusje zeker geen 2km kon zijn. Of doen rijsttaartjes écht wonderen? In de tweede ronde kon ik mijn tempo goed aanhouden, wat gelukkig niet van toepassing was bij enkele voorgangers. Ik schoof nog vijf plaatsen op, en eindigde op de 15de stek. Stiekem had ik op een top10 gehoopt… De tijdsklok kon me dan weer wel bekoren. 12min36sec stond er – eventjes maar – af te lezen. We kregen zowaar een medaille rond de nek! De vraag die echter op mijn lippen brandde was de werkelijke afstand van deze joggingwedstrijd. Ik ging op zoek naar een medewerker, en vond een kerel die me wel op de hoogte leek. Hij wist me te vertellen dat de hoofdafstand niet 9km maar 8.8km bedroeg. Aardig om weten is dat er daarvoor vijf ronden dienden afgelegd. GSM opgedist, en ‘rekenmachine’ geselecteerd. 8,8 gedeeld door vijf, maal twee. Uitkomst: 3,52km. Afgerond dus 3,5km. Eindtijd was 756 seconden. Een halve minuut later kon mijn gemiddelde snelheid vastgesteld worden… Indien die 8,8km correct is, liep ik aan 16,66km/h. Een record! Met vraagtekens, weliswaar.

Soit, verder was het best gezellig. Redelijk wat volk op de been, en een kermissfeertje zoals je het enkel nog in de kleine plattelandsdorpjes kan opsnuiven. Over snuiven gesproken… het frietkraam leek wel een magneet, en toch kon ik weerstaan. Karakter. Morgen lange duurloop, geen vettigheid dus!

Excuses voor de mindere beeldkwaliteit, maar met dergelijke snelheden...  

 
W: 102km - T: 742km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 06 juni 2009 10:12 pm | | Reacties (1) | TrackBacks (0)

07 juni 2009

Schematisch bekeken...

Zoals je reeds eerder kon lezen, had ik de afgelopen weken flink wat ‘lobbywerk’ verricht voor wat betreft het ideaal aantal kilometers van de langste duurloop (daar ist ie weer…).
Ondanks het koppige karakter van ondertekende, heb ik toch flink wat rekening gehouden met de adviezen die ik her en der kon sprokkelen. Onderaan deze posting plaats ik voor de gelegenheid eens het schema.
Ter info; je merkt dat deze inmiddels uit drie alinea’s bestaat. Tot twee keer toe heb ik dus de zooi overhoop gegooid. Achterliggende gedachtes van de eerste ‘opmaken’ kan je – mits wat filterwerk – terugvinden in de archieven van deze blog.
De attente lezer fronst waarschijnlijk beide (of toch minstens één) wenkbrauwen bij het vernemen van mijn startdag. Acht maanden op voorhand… Sjeezes. Tjah, ik wou gewoon van bij de aanvang van dit kalenderjaar het gevoel hebben te lopen in functie van die dertiende september. Best wel onnozel, maar voor mij speelt veel in ‘t ‘koppeke’.
 
Vandaag dus de eerste lange duurloop ‘nieuwe stijl’ afgewerkt. Als opwarmertje had ik een duurloop van 20km voorzien. Aankomende week doen we er netjes vier kilometer bij.
Het parcours was niet meteen vernieuwend, en betrof mijn tienkilometerlusje. Twee keer dus. Wegens weinig spannend houd ik het verder kort in deze. Tussentijd was om en bij de 55min, aankomst in 1h48min05sec. Tijdens de tweede ronde dus een miniem tandje bijgestoken. Kwestie van ’t vertrouwen een extra boost te geven, zeg maar.
 
Ow ja,
Marathonrocker,
Met graagte zou ik het parcours eens afmeten middels die link de je meegaf. Echter, het rondje was er dus eentje à la ‘last minute’. We spetterden tussen bloembakken door, grasstrookjes, grindpaadjes, noem maar op. Onmogelijk om als streekvreemd persoon die weg op kaart terug te vinden…
Trouwens, de uitslagen staan inmiddels online. Hier werd 4km opgegeven. Ik kwam inderdaad als 15de aan (op 80 aankomsten), en dit met een gemiddelde van ruim 19km/h. Hoezo, hier klopt iets niet? 
 
 
I: 575km - T: 762km
 
 
Onderstaand dus het – voor wijzigingen vatbare – schema. Naast deze duurlopen doe ik uiteraard nog andere inspanningen. Geregeld een clubtraining, een individueel intervalletje, wedstrijdje tussendoor, je kent het wel. Deze week vier keer de loopveters gestrikt. Indien haalbaar wens ik dit aantal te behouden de komende weken. De weektotalen dienen immers opgekrikt!
 
 
 
Wedstrijdtempo/tempoloop 10,90km/h ð 5min30sec per kilometer
 
Week 3: 12 januari; Rustige duurloop 10km: 58min
Week 4: 19 januari; Tempoloop 10km in 55min: 54min10
Week 5: 26 januari; Rustige duurloop 12km: 1h05min25
Week 6: 2 februari; Tempoloop 12km in 1h06min: 1h01min
Week 7: 9 februari; Rustige duurloop 14km: 1h17min
Week 8: 16 feb; Tempoloop 14km in 1h17min: 1h15min20
Week 9: 23 februari; Oostende – Brugge Ten Miles: 1h11min12sec
Week 10: 2 maart; Tempoloop 16km in 1h28min: 1h27min10sec
Week 11: 9 maart; Rustige duurloop 18km: 1h39min47sec
Week 12: 16 maart; Tempoloop 18km in 1h39min: 1h37min45sec
Week 13: 23 maart; Rustige duurloop 20km: 1h50min45sec
Week 14: 30 maart; Tempoloop 20km in 1h50min: 1h48min05sec
Week 15: 6 april; Rustige duurloop 22km: 1h53min30
Week 16: 13 april; Halve Marathon Hertsberge 21km: 1h34min52sec
Week 17: 20 april; Rustweek – geen lange duurloop
 
 
Wedstrijdtempo/tempoloop 11,42km/h ð 5min15sec per kilometer
 
Week 18: 27 april; Tempoloop 22km: 1h52min40sec
Week 19: 4 mei; Rustige duurloop 24km: 2h15min10sec
Week 20: 11 mei; Temploop 24km: 2h03min10sec
Week 21: 18 mei; Rustige duurloop 26km: 2h22min30sec
Week 22: 25 mei; Rustige duurloop 16km: 1h31min22sec
 
 
Nieuwe inzichten; nieuwe planning (geen tempo-duurloop meer en max. 32km)
Week 23: 1 juni; Rustige duurloop 20km: 1h48min05sec
Week 24: 8 juni; Rustige duurloop 24km
Week 25: 15 juni; Rustige duurloop 26km
Week 26: 22 juni; Rustige duurloop 28km
Week 27: 29 juni; Rustweek: geen lange duurloop
Week 28: 6 juli; Rustige duurloop 20km
Week 29: 13 juli; Rustige duurloop 30 km
Week 30: 20 juli; Rustige duurloop 32 km
Week 31: 27 juli; Rustweek – geen lange duurloop
Week 32: 3 augustus; Rustige duurloop 20km
Week 33: 10 augustus; Rustige duurloop 32km
Week 34: 17 augustus; Rustige duurloop 32km
Week 35: 24 augustus; Rustige duurloop 20km
Week 36: 31 augustus; Rustweek
 
Week 37: 13 september; In Flanders Fields marathon.
 

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 07 juni 2009 10:41 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

12 juni 2009

Hartritmes, interval en gezegdes

Na twee jaar trainen zonder hartslagmeter, heb ik dat ding gisteravond nog eens omgebonden. Toendertijd was mijn gemiddelde hartslag bij rustig joggen rond de 150 bpm.
Mijn 9km lusje volstond om het één en ander na te meten. Ik koos om rustig te lopen, met halfweg training een vijftal versnellingen (1min – 2 – 3 – 2 – 1) aan een stevig tempo.
Het stemde mij tevreden dat mijn hartslag nét onder de 140 bleef steken tijdens de rustige aanloop van pakweg 14 minuten. Na de eerste versnelling las ik max. 160 af. Pas tijdens de voorlaatste versnelling van 2 minuten klopte mijn motor(tje) het snelst. Tussen de 183 en 185 bpm. Je moet weten dat ik een relatief eenvoudige hartslagmeter heb, waarbij ik de waarden telkens moet aflezen. Achteraf kan ik geen minima, maxima of gemiddeldes opvragen. Soit, bij benadering kan ik toch een aardig beeld vormen.
Thuisgekomen ben ik direct in de zetel gaan zitten, en de meter in het oog gaan houden. Na twee minuten daalde het cijfertje een eerste keer onder de 90. Nog vijf minuten later schommelde m’n hartslag rond de 80.
Conclusie is dat ik tijdens het rustig lopen mijn hartslag met 10 slagen naar beneden gekregen heb, en dit na twee jaar. Niet schrikwekkend veel, eigenlijk. Waar de meter vroeger al eens naar de 190 durfde doorslaan bij max. inspanning, lijkt op vandaag 185 het max. haalbare.
 
Al bij al niet echt boeiende materie. Al was ik bijna vergeten dat er gelopen werd. “Cijferfreak”, zeg je?
 
 
I: 584km - T: 771km
 
 
Donderdagavond, clubavond.
Als de situatie het toelaat, probeer ik toch regelmatig een clubtraining mee te pikken. Op donderdagavond betreffen het vaak intervaltrainingen op de piste. Na enkele toertjes ‘inlopen’ volgen er wat rek- en strekminuutjes, waarna de training zelf uit de doeken gedaan wordt. Samengevat liepen we drie keer vijf keer drie minuten. Waarin die drie minuten wisselend gesplitst werden in tempo en rustig. Ik bespaar mezelf het typwerk om het schema haarfijn uit de doeken te doen. Wie echt benieuwd is, mag altijd komen meelopen op dinsdag- of donderdagavond. 
Na ‘45min versnellingen’ loop ik nog een vijftal rondjes (300 meter/rondje) uit.
Het totaalpakket van deze avond bedraagt al snel 11km, waarschijnlijk iets meer.
 
Tijdens de tempoblokjes wat last ervaren aan de binnenkant van mijn rechterknie. Het gevolg van teveel tempokilometers de laatste weken? Waren die vier trainingen (3 + 1 wedstrijdje) er dan toch teveel aan, vorige week? Wie zal het zeggen. Feit is dat ik me ga koest houden tot zondag. Dan werk ik mijn lange, rustige duurloop van 24km af. Volgende week (dinsdag lijkt me ideaal) nog eens rustig een kilometertje of tien uit de benen schudden, en vervolgens niks nul noppes tot vrijdagavond. NVV!
 
C: 97km - T: 782km
 
 
 
Op mijn marathonscheurkalender prijkt vandaag een sterk gezegde. Te weten;
“ The marathon, that’s 33km hope, and 9km truth”
         Oprah Winfrey
 
Ik had het eerder als volgt omschreven;
“ de marathon, synoniem voor 40km oogsten, en 2km opperste extase"
 
Benieuwd hoe ik hier op 14 september tegenaan kijk!  

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 12 juni 2009 10:30 am | | Reacties (1) | TrackBacks (0)

In gedachten...

Vanavond de officiële website van ‘In Flanders Fields’ volledig doorspit. De eerste keer.
 
Je kent het wel, dat gevoel van betrokkenheid.
Ieder woord wordt gelezen, en herlezen. Elk cijfer opgeslagen.
Uitslagen worden doorgenomen. Nogmaals. Tijden vergeleken.
Prijkt na 13 september ook mijn naam tussen al die overwinnaars? Helden, als het ware. Stille getuigen van de ingetogen euforie dat menig marathonloper siert. Ik mag het hopen…
Het parcours wordt op de harde schijf gesaved. Uitvergroot, nogmaals bekeken. Mijn IJzer, mijn stroom. Elke voetstap wil ik me herinneren. Voor één keer kunnen karpers me gestolen worden, voor één keer liggen mijn gedachten elders. Mijn blik over het water zal troebel zijn, details zullen me ontgaan. Niet de kringen op het water, niet het wuivend riet, nee, zelfs enthousiast springende vissen zullen me niet uit het ritme halen. Mijn cadans moet en gaat me meenemen. Richting beloofde land.
De IJzertoren, nadrukkelijk aanwezig. AVV VVK. Jeugdherinneringen, schoolbanken. Maar ook trappen, wel 462, gevolgd door vergezichten. Onmetelijk klein zijn de mensen beneden, niet alleen van bovenaf…
Ieperleekanaal, drie sluisstukken lang… jaagpad… Driegrachten… Steenstraete… doorzetten. Oogsten.
Ieper, onder de hemelpoort (Menenpoort) door. Mogelijks een triomfboog. Duizenden namen van gesneuvelden. Sneuvel ook ik? Is ook dit mijn ‘last post’?
Ieper… de markt. Lakenhalle… finishboog. Euforie of teleurstelling? Lopen of strompelen? Glimlachen of tranen van pijn?
Supporters, zie of hoor ik ze wel? Waarschijnlijk. Vaag.
Die vaak verguisde tijdsklok… Kan ik weerstaan? Kan ik zegevieren met een vier vooraan?
Voelt de medaille als olympisch goud? Voel ik me héél even Haile? Of proef ik enkel de bittere keerzijde?
 
September 2009.
Zondag, de dertiende.
M-day.
 
Later, wanneer de kinderen van vandaag ‘grote mens’ zijn, wil ik kunnen terugblikken. Mijmeren naar ver vervlogen tijden. Wegdromen richting die eerste, de allereerste. Met wat geluk blijf ik gespaard van ernstige blessures en start ik. Aankomen is voor later…
 
 
 
 
Op de website staat het legendarische gedicht van John McCrae (1872-1918), een Canadees dichter-dokter, en militair te Ieper.
Tot drie keer toe neem ik het door. Telkens een andere ervaring. Telkens dieper, telkens aangrijpender.
 
Hieronder plak ik het pakketje woorden. In gedachten mag je wegdromen. Hoor de leeuwerik, ruik de klaproos, voel gerust de Vlaamse gronden…
Het verdriet, het gemis, het waarom…
 
 
In Flanders fields the poppies blow Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 12 juni 2009 9:43 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

14 juni 2009

Nat begonnen is...

Zoals je eerder deze week kon lezen, had ik afgelopen donderdag de looppiste met een pijnlijke knie verlaten. Vrijdag eigenlijk zo goed als geen last meer van gehad, enkel een soort van stijf gevoel. Vrijdagavond echter volgde er een pijnlijke fase. Toen ik bovenaan de trap kwam, en meteen 90° wou draaien, voelde ik een flinke pijnscheut in de bewuste rechterknie. Waarschijnlijk een combinatie van een laatste krachtinspanning (bovenste trede) en een draaiende beweging. Het voelde aan alsof er een kogel door de knie geknald werd. De gevatte lezer vraagt zich nu waarschijnlijk af of ik reeds eerder een kogel door de knie kreeg. Vanwaar immers het herkenbare gevoel? Ik moet de sensatiejagers helaas teleurstellen. Nooit eerder verleende mijn lijf toegang tot kogels, piercings, of soortgelijk ongemak. En toch… het pijnmoment van afgelopen vrijdag kwam wellicht aardig in de buurt.
 
Gezien zondag mijn lange duurloop op de agenda stond, sloeg zaterdag de twijfel toe. Wat als die knie na enkele kilometers weer gaat opspelen? Wat als iedere landing van de rechtervoet een pijnprikkel teweeg brengt?
Ik wou dus zekerheid. Zekerheid die ik enkel kon vinden in een rondje joggen. Het kleinste rondje van drie kilometer mocht volstaan. Bewust werd de chrono thuisgelaten, bedoeling was immers om traagjes te joggen. Terwijl ik de slippers ruilde voor de sportpantoffels, spookte een bizarre gedachte door mijn hoofd… Waarschijnlijk is dit de kortste training uit mijn voorbereiding, maar misschien wel de belangrijkste! Wat als na één kilometer joggen pijn de kop op steekt? Wat als ik de drie komende weken geen lange duurloop kan doen? Komt het dan ooit nog goed met de voorbereiding? De eerste meters waren dus best wel spannend. Tot mijn groot jolijt viel er niet de minste pijn of weerstand te bespeuren. Heerlijk! Paniek voor niks, Filip.
 
I: 587km   -   T: 785km
 
 
Vandaag (zondag dus) had ik mijn lange duurloop voorzien. Goed voor 24km relaxed joggen. Om 7h30 liep de wekker af. Schandalig vroeg voor een zondagmorgen, zeg nu zelf. Toen ik het rolluik omhoog hees (het is een steeg geval), zag ik enkel regen. Natte wegen, plassen met continu kringen. “Yes, ideaal hooikoortsweer”, pepte ik mezelf op. Hadden ze dit wel voorspeld? TV aan, TXT pag 304, en ja hoor, de hele voormiddag regen. Pas beterschap na de middag. Helaas was er toen de tijd niet. Het BBQ seizoen (gelukkig aan de goeie kant van de kolenbak) draaide immers op volle toeren. Dan maar in de regen!
Ik vulde vier flesjes (uit de belt) met sportdrank, trok een regenjasje over mijn loopplunje, en ging de straat op. Drie rondjes stonden er op het menu. Twee van tien, en eentje van vier. Ik vertrok voor een tientje. Halfweg reeds doornat. Aan de voordeur gaf de chrono precies één uur aan. Lekker rustig gelopen dus, zoals vooraf vastgelegd. Aansluitend werd het vierkilometerlusje aangesneden. Dit keer in iets meer gezwinde tred. Pakweg twintig minuten later zat ook dit toertje erop. Inmiddels was de lucht iets opgeklaard, en vielen de druppels een stuk minder snel naar beneden. Het werd zo goed als droog, zeg maar. Vlug thuis binnengewipt, en een volledig droge outfit aangetrokken. Chrono opnieuw laten tikken, en weg voor de afsluitende tien. Vijf kilometer hield ik het droog. Daarna was de pret over, en viel het als vanouds met bakjes uit de lucht. Langs de grote baan vond een chauffeur het nodig om precies in de ‘spoorvorming’ te gaan rijden, en mij te trakteren op een bijkomende, stevige douche. De held! Echt deren kon het me niet, ik was inmiddels nat tot op het bot. Enkel mijn bril had het droog gehouden onder de laaggetrokken pet. Na de auto-passage zag ik alles in vlekjes…
Evengoed werd dit rondje tot een goed eind gebracht. Dit keer in pakweg 58 minuten. Wat een eindtotaal van 2h18min05sec teweeg bracht. Thuisgekomen meteen het bad driekwart vol laten lopen. De ultieme beloning volgde snel!
Een uur later schoof ik mijn benen onder tafel, en liet de bbq meer dan smaken. ’t Leven kan schoon zijn!
 
I: 611km   -   T: 809km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 14 juni 2009 8:11 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

17 juni 2009

The pink panther

Gisteren een rustig duurloopje van 10km afgewerkt. Net zoals ondertekende had het maar weinig om het lijf. Voor de fun had ik de vrouw haar Polar hartslagmeter omgebonden. Benieuwd of ik tendensen of schokkende afwijkingen kon vaststellen in vergelijking met vorige week, toen mijn ouwe trouwe Saxon de hartkloppingen mocht registreren.
Ik was me er wel degelijk van bewust dat er een zeker risico aan verbonden was. Welke man in loopbroekje gaat er nu iets voor valavond met een knalroze hartslagmeter de baan op? Vooral de passage aan ‘den omega’ (parenclub) kon wel eens link worden. Mijn spierwitte haarband liet ik wijselijk in de nachttafel. Het diep ingesneden loopbroekje mocht eveneens de wachtkamer in, en eventjes was ik geneigd in lange training de tocht aan te vatten. Gezien de eerder milde avondtemperatuur zou ik mij dan wel te pletter zweten… Vraag op heden is wat voor gevoelens een drijfnatte jogger met roos polsattribuut teweeg brengt bij de gemiddelde burger? Wat als ik nu eens de hand (waar het roze kleinood aan vast hangt) in de broek wegmoffel? Handig lopen doet het niet meteen, en waarschijnlijk vragen velen zich af waarom de hand precies op die locatie het textiel binnendringt?
Bovenstaande hersenkronkel herleidde het routinematig veterknopen tot een ware martelgang. Het bloed werd letterlijk afgesneden toen de veters met een licht agressieve ondertoon werden dichtgeknoopt. Opnieuw dan maar… Ik geraakte zowat zelf in de knoop.
 
Serieus nu.
De Polar leek een stuk betrouwbaarder en standvaster dan zijn goedkopere voorganger. Achteraf kon ik makkelijk wat cijfertjes opvragen. Eerst even meegeven dat ik de hele tijd lekker rustig gejogd heb. Op enkele honderden meters na, daar (halfweg training) werd het tempo geleidelijk de lucht ingetrokken tot aan het spreekwoordelijke plafond. Resultaat was een max. hartslag van 174, en een gemiddelde van 141. In totaal had ik ruim 58min gejogd, waarvan 49 min binnen de zone 136 – 146.
Geruststellende cijfers, zeg maar.
 
Komende dagen mogen de benen op rust. Morgenvroeg – bij het krieken van de dag - ga ik op speurtocht naar karper. Betrachting is om er eentje visueel waar te nemen, en vervolgens het beest de aasprikkel van zijn leven te bezorgen. Helaas voorspellen ze somber weer, en zal mijn prooi waarschijnlijk minder makkelijk te lokaliseren zijn. Ah, wie zien wel. 
 
Vrijdagavond, NVV!
 
 
I: 621km   -   T: 819km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 17 juni 2009 9:07 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

22 juni 2009

Torhout, een ontmoediging

Op vrijdag 19 juni stond de Nacht van West-Vlaanderen op de agenda. Meerdere argumenten konden worden aangehaald om naar de Sparrenstad af te zakken. Naast het feit dat mijn werkomgeving in de onmiddellijke buurt ligt van het hele gebeuren, telt ook deze wedstrijd mee voor ons wegcriterium. Direct na mijn werk (17h) ging ik mij reeds inschrijven. Vervolgens naar huis om nog wat boterhammen naar binnen te werken. Iets na 19h waren we terug in Torhout. Parking zoeken en te voet naar de start, dit aan gezinstempo (lees 5km/h), moordend! Vervolgens wat warmgelopen, en traditiegetrouw het sanitair complex met een bezoekje vereerd. Vijf minuutjes voor acht ging ik plaatsnemen in het startvak. Damn, met nog twintig minuten te gaan bleek zowat héél joggend Vlaanderen voor mij te staan. Als dat maar goed gaat!
 
Stiekem hoop ik gemiddeld 15km/h te lopen, het equivalent van 4min/km.
Behoorlijk op tijd kwam de meute op gang. Langzaam weliswaar, té langzaam! De eerste kilometer in het centrum was er haast geen doorkomen aan. Slalommen, ten voeten uit! Jan, een clubgenoot die naast me aan de start stond, wringde zich een weg door honderden lopers/joggers/wandelaars… Ik probeerde nauw aan te sluiten. Jan wist me na één kilometer te vertellen dat we reeds 5min29 op de chrono hadden. En nog waren we niet op eigen tempo aan het lopen. De realiteit was hard, dag met handje v.w.b. 4min/km. Dit kon nooit meer goedgemaakt worden. Weg motivatie, reeds na 10% wedstrijd. Zelden meegemaakt. Eenmaal de baan vrij konden we aardig in de buurt van 15km/h blijven. De laatste kilometer werd goedgemaakt door supporters en andere sympathisanten. Aangekomen in netto 41min50sec. Bruto 43min. Hoezo, ietwat teleurgesteld?
De ranking werd daarbovenop opgemaakt aan de hand van de bruto tijden. Hier sta ik op plaats 189, en dit op meer dan 1600 deelnemers. Wanneer ik echter het kolommetje met nettotijden bekijk, dan staan er minstens 25 mensen met een nettotijd van 42 minuten voor mij...
Ah, we houden het samengevat op een mindere dag. De sfeer achteraf maakte veel goed. Ook de doortocht van de ultralopers heeft een diepe indruk nagelaten op mezelf. Tonnen respect voor die mannen en vrouwen.
 
W: 112km - T: 829km
 
 
Gisteren was het weer van datte! Een lange duurloop moest mijn zondag  sportief gaan inkleuren. Het schema voorzag 26km.
De zonderlinge lezer die ook nog eens bij de pinken is, kan het parcours reeds vermoeden. Toch niet? Twee rondjes hé mannen! Eentje van 10 en eentje van 16km. Gekende lusjes!
Iets na de middag gingen we op pad. Het eerste lusje werd lekker rustig afgewerkt in 58min. Vlug even nieuwe drankjes oppikken thuis, wat citronella extra verstuiven, en hopla, rondje twee afwerken. De zon was inmiddels flink van de partij, en zorgde voor de nodige druppels zweet. Langs het kanaal was het heerlijk lopen in de schaduw van de bomen. Hier plaatste ik een kleine tempoversnelling. Na drie kilometer werd weer getemperd. Ook aan Driekoningen was schaduw troef. Heerlijk. Wat hebben we toch een zalige hobby, beste lezer.
Om een lang verhaal kort te maken, na afgerond 1h28 stond ik terug thuis. Opgeteld dus 2h26min gelopen.
Opnieuw een stapje dichter bij Ieper! Een fijne gedachte.
 
I: 647km - T: 855km

 

 
Bovenstaand bemerk je een sfeerplaatje vanuit het mondaine Torhout. Genomen kort na de wedstrijd. Een kleine toelichting lijkt me hier wel op zijn plaats.
Ikzelf ben quasi onherkenbaar. Het T shirt met onderwerpgerelateerde opschriften gaf uiteindelijk een sluitende bevestiging. De geforceerde glimlach is er eentje van complete ‘over acting’. Duidelijk een onnatuurlijke houding door ondertekende. Waarvoor oprechte excuses.
Verder bemerken we een ietwat vreemdsoortige snuiter. De man met de pet, zeg maar. Na het nodige inzoomwerk bleek dit mijn eigenste vismakker te zijn. Het moge duidelijk zijn dat Geert zich niet meteen thuis voelde in dit haast uitsluitend sportief getinte gezelschap.
Uiterst links op de foto kunnen we poging tot omkoping vaststellen. Duidelijk is te zien dat de ‘man met sigaret (type zelfbouw)’ de nodige steekpenningen door de vingers laat glippen. Nader onderzoek bracht de naam Luc B. naar voor. Echter, de bronnen hiervan dienen nog gescreend te worden.
Afrondend, en leuk om meegeven is dat de foto nog tot eind 2014 kan nabesteld worden. Foto-afdrukken op bierglazen, hengelsportgebonden textiel, amateur-wielrenner-outfits en badpakken behoren tot de mogelijkheden. Meer info op www.sportfoto’s-kurt.be

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 22 juni 2009 12:16 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

27 juni 2009

Ruddervoorde, een verademing.

Beginnen doen we met een training van dinsdag jongstleden. Plan was om het rustig aan te doen. We hadden immers twee dagen ervoor 26km gelopen. Ik koos bijgevolg voor mijn rondje van negen kilometer. De eerste kilometer werd heel rustig gejogd, bewijs was een 6min15sec op de chrono. Na pakweg vier kilometer werd gedurende pak em beet een kilometer het tempo aardig opgetrokken. Een tweetal kilometer later werd dit nogmaals herhaald. Gezien alles vlotjes verliep, kan ik deze boodschap van beperkt nut hier reeds afronden. Ow ja, de negen kilometer werden afgehaspeld in 48min35sec. Edoch dit geheel terzijde (vrij naar H.B.).
 
 
I: 656km   -   T: 864km
 
 
 
En toen werd het vrijdag!
Amper zeven dagen na die vermaledijde nacht van Vlaanderen kreeg ik al de kans om mijn gemoedsrust iets positiever te stemmen. Met slechts één training deze week (zie boven) kon ik onmogelijk overtraind zijn, waardoor er hoopvol werd afgezakt naar het landelijke Ruddervoorde. Nadat de kids konden aantreden in de jeugdlopen, mocht de vier kilometer de deur uit. Het moment om rustig op te warmen. Gezien Ruddervoorde een buurgemeente van Hertsberge (mijn thuis) is, kwam ik toch aardig wat bekend volk tegen. Plus, na drie jaar wedstrijdjes lopen (op bescheiden niveau weliswaar), leer je eveneens flink wat mensen kennen. Ook sportfotograaf Kurt (al dan niet met eigen site) werd gespot. In bijzijn nog wel van twee supergemotiveerde loopsters. Samengevat, een pak bekende gezichten. In het laatste halfuur werd nog een laatste poging ondernomen om binnen een tijdspanne van luttele seconden nog enkele (honderden) grammen ballast overboord te gooien (bemerk ik hier een glimlachje bij Luc?). Sanitaire verplichtingen, ze blijven terugkeren…
Soit, met nog vijf minuten voor de start kon ik netjes plaatsnemen op de tweede of derde startrij. Mooi zo.
Bij het aftellen van de omroeper greep plots iedereen naar de linker pols. Ook ik. Starten die chrono, en hollen maar jongens! Tussendoor meegeven dat mijn doel eruit bestond de finishboog onderdoor te lopen nog voor de tijdsklok met een vijf begon. Of dit ook effectief zou lukken? Ik kreeg het zwarte beest ‘Torhout’ maar niet geband uit mijn gedachten, dus werd het afwachten. Het parcours bestond trouwens uit drie identieke lussen van vier kilometer. Gezien ‘vijftig (een vijf vooraan…) delen door drie’ resulteert in 16min40sec, was de opzet simpel.
Intussen waren we op pad. Een omvangrijk groepje vormde zich nét voor me, achter mij ontstond reeds een klein gaatje. Ik klampte aan, maar voelde dat het tempo te hoog lag voor me. Hopen dan maar dat er enkele collega’s de rol moeten lossen, en we zo een groepje konden vormen. Niet dus. Op het einde van de eerste ronde liet ik begaan, volgen betekende zelfmoord. De tijdsklok bevestigde mijn vermoeden. 15min40 na één ronde. Dat is dik 15km/h, en bijgevolg een stuk boven mijn petje. De tweede ronde werd ik bijgehaald door een collega, en pikte daar mijn karretje aan vast. De tweede passage was er bij 32min40 (ik kan er ook enkele seconden naast zitten). Enerzijds een flink verval (maar dat had ik al in de smiezen), anderzijds nog 40 seconden reserve indien de laatste ronde volgens plan (16min40) kon worden uitgelopen. Taak was dus de laatste ronde iets te versnellen in vergelijking met de tweede. Iets wat vlot lukte. Mijn kompaan moest lossen.
Ook binnen onze club www.beverhout.be werd een sportieve strijd gevoerd. Er konden immers punten gesprokkeld worden voor het wegcriterium. Voor mij liep een blauw-wit hemdje, die ik beetje bij beetje inhaalde. Zelf werd ik voorbijgeflitst door clubgenoot Hans. Zijn marathonkilometers wierpen vruchten af. Sjeezes, wat een tred. In de laatste kilometer kwam mijn ‘2de ronde kompaan’ opnieuw aansluiten, en kwam ik wel erg dicht bij de eerder aangegeven Beverhouter. Ook de klok tikte genadeloos door… Ik versnelde op karakter, en sloeg drie vliegen in één klap. De ‘2de ronde kompaan’ moest eraf, mijn clubgenoot werd ingehaald, en… ik finishte in 49min32sec.
Yesss! Revanche na N.V.V. Heerlijk!
 
De ‘ranking’ moet ik jullie voorlopig schuldig blijven. Eerstdaags krijg ik wel een uitslag te pakken, en post vervolgens mijn eindpositie neer op dit nederig blogje. ‘k Dacht iemand te horen tellen in de laatste ronde, en toen ondertekende voorbijliep, riep ze ‘35’. Of zou ze – in ’t kader van een al dan niet geslaagd charme-offensief - mijn leeftijd pogen in te schatten? Indien ja, de nagel op de kop! Toch wat leeftijd betreft…

Vermoedelijk stonden er 150 à 200 collega’s aan de start.

 

Met plezier plaats ik de organisatie nog even in de kijker. Een vlekkeloos verlopen avond, met leuke prijzen. Afwisselend parcours, veel toeschouwers/supporters, om de 2km bevoorrading, vlotte inschrijvingen en onmiddellijke prijsafhaling, ... Keurig werk, jongens!

Ook de kids kregen waar voor hun geld. Twee liter chocomelk, twee paar sokken, teenslippers, snoep, ... en dit voor twee euro.

Een voorbeeld. Tot volgend jaar!

 
Cijfertje erbij?
Ok dan.
De 10km in Torhout werden gelopen in 14,34km/h gemiddeld.
De 12km in Ruddervoorde in 14,54km/h gemiddeld.
 
Whatever… happy me!
 

W: 124km   -   T: 876km

 

"ja, daar is 't ie". Vlug, die kodak. Damn... te laat...

 

Lekker warm... (foto: Kurt L.)

 

Clubmakker Dirk liep de rest op een hoopje, en won afgetekend. Klasse!

 

Ondertekende met trouwste supporter, eveneens levensgezellin. Op de achtergrond bemerken we de verantwoordelijke voor mijn bestaan. De papa dus. Zuur, maar fris appelsientje, trouwens. (foto: Kurt L.)

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 27 juni 2009 11:19 am | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Zoek


Over juni 2009

Deze pagina bevat alle berichten gepubliceerd op Mijn weg naar Ieper in juni 2009. Ze zijn gerangschikt van oud naar nieuw.

mei 2009 is het vorige archief.

juli 2009 is het volgende archief.

Er kunnen er nog veel meer gevonden worden op de hoofdindexpagina of door te kijken in de de archieven.

Inschrijven op de feed van deze weblog
[Wat is dit?]
Aangedreven door
Movable Type Enterprise