« maart 2009 | Hoofdpagina | mei 2009 »

april 2009 Archieven

02 april 2009

Twee in één

Tijd voor een update, dacht ik zo. Een dubbelpost nog wel.
Afgelopen dinsdagavond nog een clubtraining meegepikt, wat alweer een tijdje geleden was. Na het invoeren van het zomeruur gaan de trainingen op dinsdag steevast door in het bos/domein Bulskampveld. Voor velen een welgekomen afwisseling op het pistewerk. Als cijferaar echter ontbreekt een soort van houvast. Al kan dit nadeel nooit of te nimmer opwegen tegen een heerlijke bosloop bij valavond.
De trainer hield het op een rustige avond, met twee blokjes van ruim 400 meter in tempo. “Tempo in te vullen naar believen, maar bij voorkeur stevig”, gaf de trainer aan. Een advies dat opgevolgd werd.
Na deze twee tempoblokjes werd de snelheid flink teruggeschroefd, en liepen we al ‘kwetterend’ de training uit. Iets na acht uur ’s avonds zat het officieel gedeelte er alweer op. De bospaadjes waren behoorlijk beloopbaar, maar toch blijft het uitkijken. Gezien ik een heilige schrik heb om mijn linkervoet te verzwikken, moest er attent gelopen worden tot op het eind.
De ‘kleine’ traint tot 20h30, waardoor er plots ruimte was voor nog enkele extra hectometers. Een kaarsrechte dreef werd nog twee keer op en af gelopen. Naar alle waarschijnlijkheid kon dit volstaan om de kilometerteller voorbij de ‘tien’ te krijgen.
Voor de eerste keer in 2009 het bos ‘ingedoken’, en meteen flink genoten. Op naar de volgende!
C: 34km -  T: 391km
 
 
Als leerkracht hebben we weer hoopvolle vooruitzichten. De Paasvakantie dient zich aan, en de weersvoorspellingen blijven positief evolueren. Dat wordt vissen, mannen!
De laatste schooldagen worden gewoontegetrouw ingekleurd met klassenraden en een oudercontact. Het toeval wou dat nog twee collega’s - met een kloppend hart voor sport – zomaar een gezamenlijk vrij moment hadden tussen pakweg 11h30 en 13h. Was dit niet de kans om de schoenen aan te binden, en een rustig duurloopje af te werken? Tuurlijk!
Plan was om hoofdzakelijk het parcours van de Katho-corrida (beter gekend als St. Rembertcorrida) relaxed te ‘verkennen’. Enkel start- en aankomststrook werden anders ingekleurd. De aanvangssnelheid gedurende de eerste drie kilometer lag grofweg rond de 11km/h, maar werd onbewust opgetrokken richting 12 à 13km/h.
Kurt L., ooit nog top in Vlaanderen, kon zijn ‘crossverleden’ niet onder stoelen of banken steken, en liep meer naast dan op de weg. En toch was hij het die het tempo stiekem de lucht in trok. Ook Jurgen W, in topconditie op de fiets, schoof vlotjes mee. De attente ‘goeiendagjes’ van laatstgenoemde richting toevallige voorbijgangers(sters) wezen op een fris kopje. Een gentlemen pur sang.
Om zeker te zijn minstens negen kilometer in de benen te hebben, werd nog een klein lusje toegevoegd. ‘Pak em beet’ veertig minuten later waren we terug op post.
Een ludieke training die gerust voor herhaling vatbaar is, medunkt!
 

Trouwens... lopen is sowieso een verademing, tout court.

 
I: 325km - T: 400km  

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 02 april 2009 2:17 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

06 april 2009

Hobbytijd

Vorige week diende er afsluitend nog een duurloop van precies twintig kilometer afgewerkt te worden. De planning van afgelopen week gaf al aan dat zondag de beste dag hiervoor zou worden. Toen de rolluiken hier rond 9h omhoog gingen, was het even slikken. Geen stralende zon, maar nevel zo ver je kon kijken. Niet al te ver, met andere woorden.
Na het ontbijt nog even de kat uit de boom gekeken, maar echt veel vrolijker werd ik er niet van. Iets voor elven dan maar een fluojasje aangetrokken en op weg.
Net zoals vorige week stond tweemaal hetzelfde rondje geboekt. Bekend terrein dus, en héél wat aanknopingspunten onderweg. Er werd weer duchtig gecijferd en gememoriseerd. Na een half uurtje kon zowaar de zon een eerste keer het wolkendek doorbreken. Echt overtuigend zag het er helaas niet uit. Na een kleine 53 minuten zat het eerste toertje erop. Toch maar even halt houden om mijn flesje met water bij te vullen, en dat fluoding af te gooien. De laatste kilometers was de zon immers nadrukkelijker aanwezig.
Om mijn streeftempo zo goed als mogelijk te benaderen, moest ik in principe ietsje trager als daarnet gaan lopen. Wat uiteindelijk maar half lukte. De laatste dagen speelt meer en meer de gedachte of ik mijn ‘IFF-tempo’ niet wat mocht optrekken… Vooral het feit dat ik iedere keer met de handrem op moet lopen speelt me parten. Anderzijds, twintig kilometertjes zijn er geen tweeënveertig!
Na 1h48min05sec kon ik afklokken.
Deze week staat er een 22km rustige duurloop op het menu.
 
Naast lopen wordt er bij tijd en wijle ook nog wel eens gevist. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Gezien de kids in vakantie zijn, mochten ze mee. Hiep hiep…
Vijf minuutjes na het ingooien kwam de eerste aanbeet al. Een schubkarper van een viertal kilootjes was voor even de ‘onze’. Even later kreeg het beest alweer de vrijheid. Als je denkt dat dit het begin van een visrijke dag was, ben je er gloeiend bij. Drie uur later bleek het de enige aanbeet van de sessie te worden.
Soit, het zonnetje was overduidelijk van de partij, de kleine mannen konden ravotten naar believen, en ‘de ouwe’ kon verder en verder wegzakken in zijn visserstoeltje. Knikkebollend bijna.
 
 
 
Benieuwd wat de week nog brengt! Concrete loopplannen zijn er nog niet!
 
Groeten,
Filip.
 
 
I: 345km   -   T: 420km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 06 april 2009 10:16 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

08 april 2009

Doordeweeks

Afgelopen dinsdag zomaar de loopschoenen aangetrokken en mijn rondje van 9km op ’t dooie gemakje uitgelopen. Wat opviel was een soort van stramheid aan de binnenkant van m’n rechterknie. Een gevoel dat ik al enkele weken gewaar word, en niet meteen van verlost geraak. ’t Is ook altijd wat met die lopers!
En toch was het genieten, 47 minuten en 55 seconden lang. Het zonnetje was me komen vergezellen, en de wind was – bij wijze van uitzondering – niet meteen aanwezig.
 
Om de stiekem meeglurende karpervisser ook zijn pleziertje te gunnen, een korte samenvatting van vandaag. Deze avond konden de immer vredige oevers van het kanaal Gent – Oostende op mijn gezelschap rekenen. Iets na zessen waren de hengels opgetuigd en kon het wachten beginnen. Het moet rond halfacht geweest zijn toen ik op beide hengels een aanbeet kreeg. Haast tegelijk! Hoezo, karper een kuddedier?
Al mijn geld dan maar op één paard gewed, en wijselijk besloten om niet met twee hengels tegelijk te staan aanmodderen. Toen een flinke schubkarper op m’n zachte mat lag, bleek de andere er al vandoor. Voor de archieven dan maar een fotootje genomen van mijn zopas gevangen beest. Na de foto kreeg hij of zij terug de vrijheid. Zoals het hoort, uiteraard.
Nog tot 21h heb ik er gezeten. Van karper echter geen spoor (meer)!
 
 
 
 
I: 354km   -   T: 429km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 08 april 2009 10:23 pm | | Reacties (1) | TrackBacks (0)

11 april 2009

Onder begeleiding

Vanmorgen, bij het krieken van de dag (al kriekt het hier wat later dan bij anderen op zaterdag), stond meteen vast dat mijn lange duurloop vandaag zou gelopen worden. Een enthousiast zonnetje, een verwaarloosbaar – maar deugddoend! – windje, en bovenal gewoon de hele dag vrij!
De vrouw had wel trek in 22km meefietsen. Nadat de banden waren opgepompt, kon het gewriemel beginnen. Gezien mijn Focus van haak noch oog voorzien is achteraan, moest die tweewieler volledig verdwijnen in de laadruimte. Na ettelijke vergeefse pogingen werd het duidelijk, het voorwiel moest eruit. Dopje – inclusief dopsleutel – van dertien erbij gehaald, en nog geen minuut later sloeg het kofferdeksel dicht. Weten we ook alweer!
Loopkledij aangetrokken, sportdrank en water klaargezet en weg.
Nog geen kwartier later waren we ter plaatse. Kanaal Gent – Oostende, of wat dacht je?
Ergens tussen Brugge en Varsenare, ter hoogte van een klein weggetje, begon de tocht. ‘Map my run’ vertelde me ooit dat het van hieruit precies elf kilometer is tot aan de sluis van de Plassendale te Oudenburg. Hoe dan ook, bekend terrein!
Er werd rustig gestart. Gezien het jaagpad voortdurend tussen het kanaal (rechterzijde) en het Zuidgeleed (linkerzijde) loopt, kon ik mijn ogen ruim de kost geven. Vooral het ondiepe Zuidgeleed verraadde karper. Het was duidelijk dat de watertemperatuur hier een pak hoger lag dan ’t kanaal zelf.
Het keerpunt te Oudenburg stond synoniem voor 58min30sec ‘onderweg’. Jaja, ik ben een Borsato-fan.
De terugtocht liep iets vlotter. De wind stond er immers ‘schuin achter’. Met het oog op de Halve Marathon van Hertsberge volgende zondag versnelde ik tussen km 16 en km 20. Kwestie van tijdens mijn thuiswedstrijd nog wat ‘jus’ over te hebben tijdens de finalekilometers. De laatste twee kilometers liep ik rustig uit. Leuk om meegeven dat ik tijdens die snelle kilometers zowaar twee fietsters voorbijstak. Al zegt dat meer over hun snelheid, dan over de mijne. Een lekker gevoel gaf het anders wel!
Eénmaal terug bij de auto klokte ik af op afgerond 1h53min30sec. Die versnelling had me dus drie minuutjes tijdswinst opgeleverd. Al bij al niet indrukwekkend.
Deze keer frommelde ik de fiets wel vlotjes in de auto, en zat mijn duurloopje alweer op.
 
Het zal jullie niet verbazen dat ik wat ‘karpervoer’ in de fietszak geduwd had. Het stekje waar ik morgenvroeg aan de slag ga, is bij deze voorzien van lekkers. Hopelijk brengt het me een extra visje op de kant!
 
 
I: 374km   -   T: 449km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 11 april 2009 7:49 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

12 april 2009

Wielerverstand versus kanaalkrijger

Half zes… Haast tegelijk lopen GSM en wekkerradio af. Joehoew, vistijd! Als een fris hoentje veer ik uit bed, en trek mijn trouwe vissersplunje aan.
Minuten later geniet ik van een heerlijke tas koffie, drie chocoboterhammen inbegrepen.
De auto is reeds ingeladen van gisteravond, dus kan ik meteen mijn vierwieler richting kanaal sturen. Het is ergens tussen zes en halfzeven als mijn stekje in zicht komt. In het halfdonker bemerk ik meteen activiteit van witvis. Meestal een goed teken.
Routinematig worden de spullen visklaar gebracht, en nog voor het goed en wel licht is, zak ik neer in mijn visserstoeltje.
Vlaanderen ontwaakt stilletjes. Tussen zeven en negen uur passeren vooral fietsende enkelingen en duo’s langs het kanaal. Vaak kan er een knikje of goeiendag van af. Iets wat van mijn kant op waardering kan rekenen, en bijgevolg klinkt er regelmatig een ‘hey’ of ‘hoi’ terug.
Tussen negen en tienen echter, doet er zich telkens iets vreemds voor. Dan is het immers ‘macho-tijd’. Vanuit alle hoeken en holen komen ze tevoorschijn. Hele zwermen wielermannen. Van ver hoor je ze al komen. Alsof ze allemaal met MP3 rijden, zo hard moeten ze schreeuwen op elkaar! En als je ze eens niet hoort, dan kan je er – helaas misschien – ontzettend moeilijk naast kijken. Het jaagpad is op dat moment hun terrein, exclusief nog wel. Waag het niet om even een drankje uit de auto te halen...
Al snel kunnen we twee groepen onderscheiden. De ene soort kiest voor strakke pakjes van gekende ploegen. Laminaat, kansspelen, kettingzagen, alles passeert de revue. De andere soort is vaak het talrijkst. Zij hebben zelf ontworpen flitsende pakjes. Wit lijkt voor sommigen het meest ideale kleurtje, anderen hebben het meer begrepen op Mega Mindy toestandjes.
Soit, elk zijn goed recht, vaak zit ik ook als een gedumpte legerjongen in de grasberm.
Wat me echter aanzette om deze posting te typen, was het volgende:
Waarom moeten die groepen wielrenners altijd iets schreeuwen richting een stilzwijgend vissertje? Ik beweeg amper, mijn auto staat volledig van de baan af, en toch…
Je moest eens weten wat ik op één voormiddag naar mijn hoofd geslingerd krijg!
Een kleine bloemlezing misschien?
“kijkt e keer doar, ’t loze vissertje”
“nie in sloape vallen hé”
“jet bete weij”
“t hangt énen ann!”
“bietn ze?”
“ej der ol?”
“kuj ze meester?”
“moeder goat vistjes kunnen bakken”
En zo kan ik nog even doorgaan, mannen.
 
Kijk, één keer is dat grappig, maar iedere vijf minuten?
De flitsende wielerfreak die denkt origineel te zijn, heeft het helaas bij het verkeerde eind. In groep mag het dan al stoer lijken, al bij al is het best wel zielig. Met wederzijds repsect voor elkaars hobby komen vast een heel eind!
 
 
Iets na tienen. Beet!
Mijn tegenstrever is niet van de minste, en al snel heb ik in de mot dat het best wel eens een flinke jongen kan zijn. Minuten later schuif ik behoedzaam mijn schepnet onder een stevige schubkarper.
De vis is al een ouwe knar. Zijn of haar teint is grijsbruin en boezemt ontzag in. Het ontbreken van enkele schubben achteraan de vis geeft aan dat mijn ‘buit’ al aardig wat kreeg te verduren. Een kanaalkrijger, pur sang.
In een wip staat het statief en neem ik met de zelfontspanner enkele foto’s. Even later verdwijnt de ouwe terug in het kille kanaalwater.

Een voldaan gevoel overheerst. Ik plooi de spullen in de auto en laat het kanaal achter me.

 
Damn,
Een posting zonder ook maar één loopmeter? Kan dit wel?
Stiekem heb ik de indruk dat er ook wat vissers beginnen meelezen, dus waarom niet!
 
Volgende keer een ‘jog-update’. Beloofd.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 12 april 2009 12:51 pm | | Reacties (2) | TrackBacks (0)

17 april 2009

Verlof, prikkels en clubrondjes

Zoals in mijn vorige posting meegegeven, een sportievere update.
 
Maandag (13 april dus) in de vooravond een zoveelste keer mijn 10km rondje gelopen. Opvallend eigenlijk dat steeds datzelfde rondje absoluut niet gaat vervelen. De vertrouwde omgeving, de gekende gaten in ’t asfalt, de handige checkpoints, de immer kabbelende Bornebeek, de kasteelvijver van Driekoningen, mijn ‘jeugdstraat’, … Telkens weer anders, telkens weer genieten.
Om de benen ietwat te prikkelen besluit ik om 10km rustig aan te lopen, met een vijftal versnellingen halfweg training. Concreet loop ik na een kwartiertje 1min – 2min – 3min – 2min – 1min aan een strak tempo, met telkens enkele minuutjes recuperatie ertussen.
Alles verloopt lekker soepel, en de ‘binnenkant’ van mijn rechterknie is opvallend minder nadrukkelijk aanwezig dan afgelopen trainingen. Een fijn, maar vooral geruststellend gegeven. Na 51min en 55sec zit deze lenteloop er alweer op. 
 
I: 384km   -   T: 459km
 
Gisterenavond nog eens gaan trainen bij onze club Beverhout  (www.beverhout.be)
Al weer veel te lang geleden, ik weet het.
Na enkele rondjes (van 300 meter) inlopen en het nodige rek- en strekwerk werd het programma uit de doeken gedaan. Om samen te vatten; versnellingetjes, en dit gedurende 47 minuten.
Het schema wil ik jullie besparen. Twee woordjes volstaan namelijk. Afwisselend en leuk!
Kwart na acht zat het er alweer op, en liep de piste stilletjesaan leeg. Gezien ‘de kleine’ traint tot 20h30 liep ik rustig uit op de piste. Een kwartiertje dus aan een heel gemoedelijk tempo.
Met inbegrip van in- en uitlopen durf ik te gokken op een totaal van om en bij de twaalf kilometer.
 
Met de thuiswedstrijd (medeorganisator is trouwens Beverhout) op zondag – de halve marathon van Hertsberge – houd ik me verder koest deze week. Misschien vanavond of zaterdag met de kids hun wedstrijdrondje van 2km verkennen. We zien wel.
Aan voorspellingen waag ik me niet. Hertsberge kent immers een flinke kuitenbijter in het parcours. En dan heb ik het niet over een loslopende hond, maar een flinke bergop langs de Wingensestraat. (ook het stukje Molleree en Rapaertstraat zijn niet meteen bergaf…) En dit maar liefst vijf keer!
 
C: 46km - T: 471km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 17 april 2009 11:36 am | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

18 april 2009

Gouden Tia geeft kriebels door

Bij toeval klikte ik deze week op de blog van Tia Hellebaut. Wat bleek? Vandaag was de start van een tournee luisterend naar de naam ‘in de sporen van Tia’. Een atletiekinitiatie, zeg maar. Een nobel initiatief om de jeugd warm te maken voor sport/atletiek.
Gezien Oostende niet zo schrikwekkend ver van Hertsberge is, was de beslissing snel genomen.
Iets voor tweeën waren we op het Petrus- en Paulusplein. Vlug ingeschreven, borstnummer gekregen en hupla, opwarmen maar.
Eerste discipline was uiteraard het hoogspringen. De oudste wipte vlot over 1m10. De kleinste kreeg de techniek niet meteen onder de knie, maar had daarom niet minder pret.
Na een kwartiertje kogelstoten werd er doorgeschoven naar het hordelopen. Jammerlijk genoeg heeft de kleinste momenteel een spierscheurtje in de kuit, en moest hij vanaf de kant toezien. Onze andere rakker mocht voor de eerste keer uit echte startblokken schieten!
Achteraf was er voor iedere deelnemer een gouden medaille en gevulde tas van Nickelodeon.
Uiteraard mocht een fotootje met de olympisch kampioene niet ontbreken. Smile!
 
De kleine mannen hebben zich meer dan geamuseerd. Hoed af voor Tia en de organisators/sponsors.

 

Positie kiezen!

 

Millimeterwerk

 

Voor 't album!

 

Groeten,

Filip.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 18 april 2009 10:02 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

19 april 2009

Hertsberge, een pb aan huis

Vanmiddag was het van datte!
De 26ste sparregalmse volkslopen te Hertsberge konden rekenen op flink wat deelnemers, en een deugddoend zonnetje. Twee ingrediënten voor een geslaagd looprecept.
Om 14h konden de kleine mannen gedurende 2km zich de longen uit het lijf lopen. Onze Jarno deed het meer dan behoorlijk en finishte op een verdienstelijke plaats.
Een kwartier later was er de zes en negen kilometer. Vanuit de voordeur kon ik relaxed de rennende meute aanschouwen. Luxe toch, zo’n thuiswedstrijd?
Om 15h zat die luxe erop, en mochten we vertrekken voor éénentwintig kilometers.
Vijf plaatselijke rondjes die ons vanuit het centrum (beetje in het juiste perspectief plaatsen graag) van Hertsberge, via statige villa’s in het bos en enkele flinke tandenbijters terug aan de start/finish brachten. De dorpskern was aardig volgelopen, en de aanmoedigingen van clubleden, familie en sympathisanten deden meer dan deugd.
Ik had vooraf uitgerekend (nou ja) dat vijf rondjes van 20min me op een eindtijd van 1h40 gingen brengen. Met mijn huidig PR van 1h41 (Deinze-Bellem, nov 2008) in het achterhoofd, een eindtijd waar ik graag voor wou tekenen. En het liefst nog één secondje sneller dan. 1h39min59 klinkt pakken sneller, toch?
Eerste doortocht was er na amper 18min. “Hola, als dat maar goed gaat”, flitste er door m’n – intussen warm aangelopen – hoofd. Ach, we zien wel waar het schip strandt.
Het tweede rondje werd het tempo onderhouden, maar viel ik wel alleen. Damn! Pakweg vijftig meter voor me uit liep een drietal. Ruim een volle ronde had ik nodig om die luttele meters te overbruggen. Ik zat duidelijk dicht tegen m’n plafond aan. Van uitrusten was er helaas geen sprake, want het drietal spatte even later uitéén. Twee snellere jongens gingen er vandoor, waardoor we met twee overbleven. Het bleek een sympathieke streekgenote! Wingene en Hertsberge zijn immers buurgemeentes. Ik kon helaas niet echt overnemen, en was al blij niet te moeten lossen.
Aan de finish heb ik mijn tempomaakster in Molenlandkleurtjes (M. Nobus) netjes voorgelaten. Nog net op tijd kon ik haar proficiat wensen met haar eerste plaats bij de dames seniors (2de plaats dames algemeen), en uiteraard bedanken voor het strakke, egale tempo.
Met een tijd van 1h34min52sec op de finishklok was ik meer dan tevreden. Een onverhoopt succes, en zomaar 6min sneller dan mijn vorige PB, zo’n dikke vijf maanden geleden.
Op de uitslag stond het cijfer 34 voor mijn naam, en dit bij 71 deelnemers.
Werkcollega Bauwens J. nestelde zich zowaar in de top20, en dit met een knappe chrono van 1h29min30sec.
Nét zoals vorig jaar stonden er weer flink wat fruitmanden op de prijzentafel. Een naturaprijs die velen echt kan smaken, waardoor de keuze snel gemaakt was. Vitamientjes dus!
 
Volgende week zaterdag staat de Vullaertloop te Oedelem op de agenda. Verder heb ik een rustweek voorzien vwb mijn duurlopen. Geen twintiger dus tussen vandaag en Oedelem. Eerst wat uitrusten, en dan zien we wel weer wat er uit de lucht valt.
 
W: 62km - T: 492km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 19 april 2009 10:31 pm | | Reacties (2) | TrackBacks (0)

24 april 2009

Herrekend

Na mijn verrassende tijd op de halve afstand, heb ik het gevoel een tikkeltje ambitieuzer te mogen zijn dan mijn huidige IFF-streeftijd van 3h52min.

Maandag aan het rekenen geslaan, en volgende cijfertjes (hoezo, cijfergek?) naar voor geschoven:
5min15sec/km – 11,42km/h – 3h42min.
Vijftien secondjes per kilometer sneller dus dan enkele maanden terug voorzien. Volgende week staat er een ‘tempoloopje’ van 22km op het menu. Hét moment om even te peilen naar de haalbaarheid van bovenstaande rekensom.
Afgelopen week slechts één keertje gelopen. En dit niet meteen door tijdsgebrek, maar gewoon omdat ik het zo gepland had. Woensdag liep ik mijn 10km lusje, met enkele minieme versnellingen. (idem als 13 april 2009). Donderdag en vrijdag zijn gewoon werkdagen, en mogen/mochten de beentjes wat ‘rusten’. Morgen staat immers de Vullaertloop (Oedelem) 12km op de planning.
 
Van vissen kwam al helemaal niks in huis!
 

Mijn T-tellertje (totaal aantal gelopen kilometers in 2009) heeft inmiddels de 500km overschreden. Voor velen een peulschil, voor mezelf zowat het maximum haalbare. Ik voel gewoon aan de benen, knieën, enkels en voeten dat het aantal trainingsdagen van drie (ok, deze week vormt een uitzondering) optrekken naar vier zowat zelfmoord is. Bedoeling is uiteraard wel dat de lange duurlopen de komende weken steeds ietsje langer worden.

Afronden doe ik graag met Marathonrocker en Juurne te bedanken voor hun welgekomen complimentje. Ongetwijfeld staan we komende weken nog eens samen aan de start. Met wat geluk loop ik de tien mijl van Aalter (wel de vier kilometer) mee, en vorig jaar stond ook JCA'er Juurne daar aan de start van de acht km. Bij dwars door Brugge ben ik seingever. Aan Ten Briele (rond punt na één km én na pakweg veertien km) mag onze Rocker in oranjehemd een bemoedigend woordje of vier van mij verwachten. Evenals de blauwwitte BEHO's, trouwens!

 
I: 394km - T: 502km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 24 april 2009 7:20 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

26 april 2009

Stevige bries te Oedelem

Zaterdag stond dus de 18de Vullaertloop op de kalender.
In het Brugsch Handelsblad las ik reeds dat het parcours een tikkeltje zou aangepast worden. De drie rondjes zouden behouden blijven, alleen een heen-en-weertje rond wat nadar zou vervangen worden door een korte inloopronde. Gezien het parcours de lopers dwars door de sporthal stuurt, mochten we dus vier keer de keet in, in plaats van drie keer. Een aanpassing die me wel kon bekoren, trouwens. Grote pluspunt voor mezelf is het verdwijnen van die ‘180° graden bocht’ rond die eerder aangehaalde nadar.
Enkele gekende namen bleken te ontbreken, hoewel toch aangehaald in de lokale krant. Ongetwijfeld zitten de Antwerp Marathon en Ten Miles hier voor iets tussen.
Om vijftien uur waren we dus aan zet, nadat ik minuten daarvoor nog een sprintje kon trekken om de Beverhout-groepsfoto nipt te halen.
Na het startschot werd het kleine inlooprondje iets te snel afgehaspeld. Een foutje waar ik mij telkens laat aan vangen. Bij aanvang van de eerste grote ronde bleek al snel dat de aanwezige wind flink zou meespelen vandaag. De truc was dus om niet alleen te vallen. Tijdens ronde één en twee kon ik nipt aanklampen. In de derde en laatste ronde viel ik alleen, en dit na enkele kilometers jojo met mijn strijdmakkers. Wel kon ik het ‘gat’ beperken tot pakweg twintig meter. Aan de finish klokte ik af op 50min25sec. Goed voor een 36ste stek op 133 aankomsten.
 

 

Tijdens het invullen van mijn VAL-nr. op het inschrijfstrookje, bleek ik dus mijn officieel borstnummer vergeten te hebben. Dan maar een geïmproviseerd borstnummer opgespeld. Die blauw-witte rakker met handgeschreven nummer ben ik dus. De loper in wit singlet met rode afboording (nr 588) is een werkmakker van me. Enkele honderden meters later liep hij me – al fluitend bijna – voorbij. Zijn eindtijd bedroeg 49min16sec. Johan B. is één van de stuwende krachten achter ACB (atletiek club Blankenberge). Deze club is trouwens inrichter van één van de mooiste strand- en duinenlopen (8km) van België. Op zaterdag 18 juli sta ik er alvast aan de start! Meer info op www.acb-vzw.be
 
W: 75km - T: 514km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 26 april 2009 7:23 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

30 april 2009

Rustig aan

 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, afgelopen dagen amper een poot verzet. Al enkele weken heb ik een lichte pijn aan de binnenkant van mijn rechterbovenbeen. Ik had mezelf voorgenomen om enkele dagen niet te lopen, in de hoop dat de pijn zou weggaan. Valse hoop, bleek gisteren. We waren inmiddels woensdag, en vier dagen zonder loopschoenen lijkt een eeuwigheid. Gisteravond dus toch maar op pad gegaan voor negen rustige kilometers. Na 49min30sec stond ik – nog steeds fris als een hoentje – terug aan de voordeur.

 

Een tweede hoop heb ik letterlijk in mijn schoenen geschoven. Sinds deze week heb ik nieuwe steunzolen, waarbij voor de eerste keer ook een aanpassing van 2 mm is voorzien. Mijn bekken staat voor pakweg 5 mm ongelijk (in de volksmond: mijn benen zijn niet even lang…). Nu ben ik al ruim 20 jaar ‘steunzoolgebruiker’, maar sinds deze week het eerst een paar met miniem hoogteverschil. Benieuwd of dit iets teweeg zal brengen. Woensdag trouwens geen last ondervonden van de nieuwe zooltjes.
 
Aankomend weekend staat er een lange duurloop van 22km op het programma. Dat wordt weer ‘kanalen’!
 
I: 403km   -   T: 523km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 30 april 2009 2:23 pm | | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Zoek


Over april 2009

Deze pagina bevat alle berichten gepubliceerd op Mijn weg naar Ieper in april 2009. Ze zijn gerangschikt van oud naar nieuw.

maart 2009 is het vorige archief.

mei 2009 is het volgende archief.

Er kunnen er nog veel meer gevonden worden op de hoofdindexpagina of door te kijken in de de archieven.

Inschrijven op de feed van deze weblog
[Wat is dit?]
Aangedreven door
Movable Type Enterprise