Mijn weg naar Ieper

Variatie troef

Zondagavond.

Einde van een bevredigende week. Op sportief vlak, dan toch.

(anders ook hoor)

Hieronder, chronologisch als het ware, een overzicht.

Maandagavond was het fitnesstijd. Nieuwe messen snijden goed, ik weet het…

Opnieuw voor de ‘circuit’ formule gekozen. Lekker afwisselend. Voor je ’t weet zitten de oefeningen er alweer op.

Woensdag werd de kaart ‘loopschoen’ getrokken.

Op de agenda: een intervaltraining.

Piramide, de vaste lezer weet waarover ik het heb.

Negen kilometertjes, doorspekt met enkele versnellingen.

Amper 44min50sec had ik nodig…

I: 98km – T: 103km

Vrijdagavond.

Thuisgekomen.

Zalig weertje. Juiste temperatuur, amper wind.

Laat het avondeten maar koud worden, eerst maar eens wat kilometers bijeen joggen.

Rekening houdende met de te verwachten duisternis (het was immers al 17h30) koos ik mijn 4km-lusje als decor. Drie keertjes. Eerste rondje was tergend traag (bewust), vervolgens ietsjes soepeler (eveneens bewust), het laatste vlot (volledig bewust).

Na 1h06min40sec was ik opnieuw thuis. Jammer bijna.

I: 110km – T: 115km

Zaterdagmorgen.

Fitness. 50 minuten onafgebroken cardio en kracht afwisselen. Verademend.

Thuisgekomen, sixpack gecheckt

Vooralsnog geen spoor van te bekennen.

Zondagmiddag.

Tijd voor een lange duurloop!

We koesteren immers nog steeds die marathondroom…

23 km zou leuk zijn.

Met de auto naar St. Andries. Drankgordel om, MP3 in de oren, energiereep op zak, en hoppa, weg waren we.

Na 500 meter koos ik het kanaal. Niet zomaar een kanaal.

Hét kanaal.

KGO.

Het decor van Oostende – Brugge Ten Miles.

Het decor van SKP-KGO.

Wat bleek?

Samen met het hakken van de gekende bomenrij, werd ook het wegdek vernieuwd.

Althans, dat stond in de planning.

Mocht ik daar dus dik twee kilometer lopen op halvelings aangereden gemalen asfalt. Eén strook was zelfs nog niet aangevuld met verharding. Kon ik een halve meter naar beneden duikelen om in losse grond met ferme stenen mijn pad te vervolgen.

Als dat maar goed gaat, op 7 maart!

Ter hoogte van Nieuwege was ’t leed voorbij. (dat is – tijdens OB Ten Miles - aan die korte zone met kasseitjes, pakweg na 10km)

Het mistige weer zorgde voor een irritante bril. Kleine druppels verpestten mijn zicht. Bij een dikke – goed herkenbare - boom hield ik even halt. Bril weggemoffeld achter z’n brede stam. Hopelijk vind ik ‘m terug straks, zonder bril…

Keerpunt na 11,5km. Oudenburg, aan de sluis met de Plassendaelevaart. 1h02min op de teller. Nou… netjes, rakker!

De terugweg liep al even vlot. Drankgordel werd steeds lichter, energiebar steeds korter.

Tussen kilometer 18 en 22 verhoogde ik mijn snelheid richting 12km/h. De eerste twee kilometers liep ik aan 4min45.

(Bijna liep ik m’n bril voorbij…)

Daarna dreigde het wat stil te vallen. MP3 bovengehaald, en van radio veranderd naar opgenomen muziek. Te weten, gebroeders KO. De verstokte lezer herkent deze truc mogelijks.

Het liedje ‘ik heb een boot’ of ‘boten Anna’ zoals je wilt, bezorgt me telkens weer een flukse cadans. Ook dit keer. Vier keer replay gekozen. Tot aan km 22 dus. Ging weer lekker.

Bij het aanvatten van de laatste kilometer een blik op de chrono. Wat bleek? Een tijd onder de twee uur was realistisch. Al diende er doorgejast. Dan maar zo. Laatste tweehonderd meter werd er relaxed uitgelopen. Chrono stop. 1h59min25sec.

Een vertrouwensboost, geloof me vrij.

En een gemiddelde van 11,55km/h.

Naaaaaajs.

I: 133km – T: 138km

Zo. Vijf keer sport op zeven dagen, en een weektotaal van 44km.

Straks lopen we weer ‘onder de mensen’.

Volhouden is nu de boodschap.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 07 februari 2010 7:57 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Loper gaat vreemd...

Eerder deze week…

Triest weertje.

Weinig hoopgevend.

Totaal niet motiverend.

En toch…

Mijn vier jaar jonge sporthart verlangt naar oplopende hartritmes. Naar hartkloppingen die ruim boven mijn omslagpunt zitten. Het lichaam schreeuwt om melkzuur…

Er moest maar eens een alternatief komen.

Mijn levensgezellin loopt al ruim een half jaar hoog op met fit’s cool. Een soort van fitness, maar dan weldoordacht. Niet zomaar wat kilogrammen wegduwen, niet zomaar wat huppelen op de ‘steps’.

Wat wel dan?

Gericht trainen binnen een hartritmezone.

Leek me wel wat!

Afspraak gemaakt, en een inspanningstest vastgelegd.

Woensdagavond was ik er klaar voor.

Laat die hartslagmeter maar aanrukken!

Bleek ik te moeten postvatten op een fiets.

Een fiets, godbetert!

Het voelde als vreemdgaan…

Waarom geen loopband? Het echte werk, toch?

Nee, op je luie krent wat pedaalslagen tewerkstelligen.

Eitje!

Start. Ik mocht beginnen.

Opdracht was simpel: tussen de 70 en 80 pedaalslagen per minuut aanhouden.

Intussen werd de weerstand stelselmatig opgebouwd.

We vertrokken bij 100 Watt.

Leek wel bergaf!

Ik peddelde richting 90 omwentelingen. Comfortabeler dan 80, geloof me vrij.

Op een scherm kon ik alles meevolgen. Wattage, hartslag, omwentelingen.

Na dik tien minuten voelde ik dat ’t menens ging worden vanavond.

Nog eens zoveel minuten later zat ik al boven de 200 Watt, en sloeg mijn hart ruim 160 keer per minuut.

Volgens de begeleider had ik mijn ‘omslagpols’ inmiddels overschreden, en was het doel van de test bereikt. Ik beet nog even op de tanden en fietste 23 minuten bijeen. Maximaal 235 Watt. Echt stikkapot was ik nog niet…

Intussen gaf de printer flink van jetje.

Grafieken, taartdiagrammen, tabellen, zones, toelichtingen, adviezen, punten, planningen, …

Had ik dat allemaal bijeen gefietst?

Er diende blanco papier aangevuld. Kan je nagaan?

Wat volgde was een bespreking van de resultaten.

Laat maar komen, die hap!

Het bleef komen…

Trek in wat cijfertjes?

(het betreft hier immers een sportblog…)

BMI: 21.47

Vetpercentage: 17,7% (bepaald door meting van meerdere ‘dubbelgevouwen huidpartijen’)

Jawel, ik sleur de godganse dag 11,55kg vet met me mee!

Max. hf tijdens de test: 175 bpm

Omslagpunt bij ‘fietsen’: 160 bpm

Voor lopen werd dit omgerekend naar 172 bpm

Trainingszone vetverbranding lopen: 142 – 152 bpm

Trainingszone basisuithouding lopen: 152 – 162 bpm

Trainingszone tempo en weerstandtraining lopen: 162 – 169 bpm

Trainingszone krachtuithouding lopen: 169 – 172 bpm

Trainingszone snelheidstraining lopen: 172 – 175 bpm

Of deze cijfers volledig waterdicht zijn?

Weet ik niet. Een indicator is wel!

Daags nadien was ik er terug.

Dit keer voor een eerste ‘work out’.

Ik koos voor de formule ‘circuit’.

Afwissellend cardio en krachttraining.

Liefst in een vooraf vastgelegde hartritmezone (in mijn geval: 134 – 153).

Telkens vier minuten, twaalf keer.

Bleek ik – achteraf – slechts 16 minuten in die zone getraind te hebben! Die andere 32 minuten zat ik dus onder die 134!

Whatever.

Het was leuk, afwisselend, maar vooral nieuw!

Hopelijk kan het ook écht bijdragen tot betere prestaties tijdens het lopen.

We zien wel!

En toen werd het vrijdag.

Ik was uitgenodigd op een overleg rond spiegelkarperprojecten.

Zowat de kruim van de Nederlandse projecten (althans hun vertegenwoordigers) zouden aanwezig zijn. Een niet te missen kans dus.

Alleen…

Amsterdam was niet om de hoek!

En toch…

Koste wat het kost, ik wou en ging erbij zijn.

Hotel geboekt in Amstelveen, op amper 8 km van Amsterdam Zuid.

Liefkenshoektunnel genomen, kwestie van fileleed te vermijden.

Om 20h was ik in… Amstelveen.

Vriendin afgezet aan ’t hotel, en ‘tom tom gewijs’ doorgesjeezd naar de plaats des onheils.

Amper 20 minuten te laat.

Het kon erger.

’t Overleg was amper begonnen.

Rondje spiegels.

Ik mocht Vlaanderen vertegenwoordigen.

Agendapunten werden afgewerkt.

Blijkt dat flink wat puntjes van discussie in Nederland ook gewoon in Vlaanderen spelen, en omgekeerd.

Laatste agendapunt: Internationaal terugmeldweekend.

Jawel, we doen mee!

Karpervissers, houd aankomende week www.spiegelkarperproject.be maar in de gaten!

Dit wil je niet missen!

Na ’t gesprek was er tijd voor ’n biertje.

Ik hield ’t op frisdrank. Light.

Informele babbel met de Nederlandse peetvader der spiegelkarperprojecten. Kids, vrije tijd, motivatie, honger naar. Klonk allemaal vertrouwd.

Iets voor twaalven verlaat ik een enthousiaste bende. Zonde eigenlijk.

In Amstelveen echter, werd op me gewacht.

De kerk, en het midden. Je kent vast het spreekwoord.

De film van de zopas beleefde avond speelde zich opnieuw af.

Toen ging het licht uit.

En weer aan. 08h30.

Ik gooide de gordijnen wijd open!

Wit. Vlokken. Kortom: sneeuw.

Met de auto Amsterdam binnenrijden, leek een afrader.

De bus bracht oplossing. Een halte vlak aan de gratis parking voor ’t hotel.

Luxe.

Wel veertig minuten sjeezen.

En?

Een halte of twee voor ’t Station wipten we eruit.

Plattegrondje erbij.

Anne Frank’s huis stond schijnbaar te koop (niet dus). Behoorlijk wat geïnteresseerden.

Aanschuiven zonder proviand leek zelfmoord. Fileleed.

Not done.

Dan maar shoppen!

Nou…

Boetiekprijsjes, ondanks de solden.

We hadden niet meteen trek in een saldodipje, en kozen eieren voor ons geld.

Dan maar een boottochtje.

Of wacht dacht je?

Die vissers toch!

Wij met z’n twee, zijn ge… (Clouseau)

Karperhol!

Plaatsgebrek!

Je zou er wat van krijgen.

Vooral fietsenstalling leek een probleem.

En toch…

Aan de achterkant van de reling is altijd! Plaats.

Dus…

Zet hem daar maar neer!

Of nee, daar.

Nee, daar!

Te voet ging de tocht verder.

Plotsklaps…

Levende etalagepoppen.

Keuze uit diverse modellen.

Bleken we zomaar – ongewild… - de walletjes met een bezoekje te vereren.

Omwille van schokkende beelden – die ik je wens te onthouden – werd het camerastandpunt doordacht genomen. Geen inkijk dus, links of rechts.

Valt tegen, hé?

Nvdr, de titel van deze posting staat helemaal los van bovenstaand!

In de late namiddag werd opnieuw de bus genomen (genomen.. slechte woordkeuze?).

Een eerste etappe richting Vlaanderen…

Beste Filip,

Loop je eigenlijk nog?

Euh…

Zelden.

Zondag echter, was ’t opnieuw van datte!

Mijn 16km toertje.

Net voor de middag.

Zonnetje erbij.

Relax.

1h25min35sec.

Geruststellend!

I: 89km – T: 94km

Ow ja,

Vandaag een eerste voerplekje opgestart in 2010.

Kanaal Gent – Oostende.

Kemp, karperkorrels, en wat fruitjes.

Visplannen heb ik niet.

Een stekkie achter de hand…

Een heerlijke gedachte!

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 31 januari 2010 7:39 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

Heroptreden...

_{Vrijdagavond. Einde van een slopende werkweek.}

_{(U onderdrukt vermoedelijk een glimlach. Begrijpelijk.)}

_{Thuisgekomen.}

_{Aansluitend een warme maaltijd naar binnen gewerkt.}

_{Vervolgens de zetel bezocht. Horizontaal.}

_{Plots wakker schieten! Waar ben ik? Hoe laat?}

_{Ik voel me ellendig. Uitgeblust.}

_{Zomaar, op een kwartiertje tijd.}

_{Rondlopen, gaat wel weer over.}

_{Feit is dat ik vanavond nog een training in de planning heb. Niks bijzonders, gewoon wat kilometers malen.}

_{Na anderhalf uur uitvluchten verzinnen, wurm ik me alsnog in zo’n strak loperspakje.}

_{Op ’t menu; twee rondjes van vier kilometer. Relax.}

_{Hoe moeizaam de vooravond verliep, zo vlot gaat ’t lopen. Niet de snelheid is spraakmakend, wel de stilte. De Hertsbergse wegen liggen er verlaten bij.}

_{Geen kat op de baan. Auto’s evenmin.}

_{Uitzonderingen daargelaten.}

_{Mijn pas is traag, maar constant. De tred duidelijk hoorbaar. Rustgevend. Bijna zen.}

_{Zou ik er een derde toertje bijdoen?}

_{Doe maar niet.}

_{Knie’tje sparen.}

_{Grootse plannen dit weekend.}

_{Acht kilometer in 47min35sec.}

_{Joggen, heet zoiets. Whatever.}

_{I: 70km - T: 70km}

_{Na het onverwacht schrappen van Watervliet, was ik dus nog steeds benieuwd naar mijn wedstrijdtempo. Wat was hier nog van overgebleven, na maanden zonder deftig snelheidswerk?}

_{De afgelopen twee jaar stond ik al meermaals op ’t punt om een wedstrijdje uit ’t criterium van Ursel mee te pikken. Op heden was het er nooit van gekomen.}

_{Tot op vandaag dus.}

_{Vlak voor ’t vertrek polste het thuisfront naar mijn ambities.}

_{Met een tijd onder de 21min zou ik tevreden zijn. Onder de 20min… helemaal te gek!}

_{Boven de 21min… Confronterend!}

_{Enne… een top 10 zou eveneens leuk staan.}

_{Rond 14h10 arriveerde ik op de ruime parking. Luxe. Het inschrijven ging lekker vlot, en de gevraagde vijf euro leek me billijk.}

_{Tijd om de startzone op te zoeken. Ik sprak er een medewerker. Hij gaf me de raad om niet al te voortvarend van start te gaan. Na drie kilometers volgde er immers een stukje vals plat. Fijn om weten!}

_{De eerste kilometer werd rustig verkend, bochten ingeschat. De tweede bocht bijvoorbeeld, sneed je maar beter niet te kort aan. Het strooizout had er immers een heuse krater geslagen.}

_{Nog twintig minuten. Ik loop nogmaals naar de auto. Reken op 500 meter. Dit keer wat versnellingen ertussen. Pull achterlaten, slokje drinken, Berlingo in ’t slot, en weer naar de startzone. Opnieuw wat korte versnellingen.}

_{Vijf minuten voor het startuur begeef ik me naar de ‘startzone’. Ik neem positie, ergens op 1/3 van het deelnemersveld.}

_{De speaker telt in een halve seconde van vijf naar één. Schrikken.}

_Go.

_{Chrono start.}

_{De eerste kilometer werk ik behoedzaam af. Aan het bordje ‘1’ staat de chrono op 4min10sec. Damn, net iets te traag voor een tijd onder de twintig minuten. We zien wel.}

_{Intussen duiken we het bos in. We krijgen een bospad voorgeschoteld. Noem het een dreef. Niet bepaald effen, getuige de vele plassen. Als een dartel veulen spring ik van links naar rechts. En terug.}

_{Bordje twee dient zich aan. 8min26sec. Het slalommen eist zijn tol. Toch wat seconden betreft. Fysiek voel ik me nog kiplekker!}

_{We verlaten stilzwijgend het bos. Oef.}

_{Tempo maken nu.}

_{De derde kilometer is de snelste totnogtoe. 4min01sec. Geen verval dus, integendeel.}

_{Het vals plat wordt vlot genomen. Eenmaal boven versnel ik. Nog zes minuten dit tempo aanhouden nu!}

_{Jawel hoor. De volgende kilometer ‘vliegt’ voorbij. 16min25 op de Saxon. De eerste kilometer onder de 4 minuten.}

_{Gaf ik reeds mee gek te zijn van cijfers?}

_{Slotkilometer.}

_{Tempo aanhouden.}

_{Ik raap deelnemers op. Niet met bosjes, eerder mondjesmaat.}

_{Aankomst op 20min23sec.}

_{De afsluitende kilometer was dus nog een secondje sneller!}

_{Heerlijk toch, sterk finishen?}

_{Had ik wat sterker mogen starten?}

_{Naaah… mogelijks bekoop je zoiets op ’t moment van de waarheid…}

_{Enne… In de laatste honderden meters nog van plaats 11 oprukken naar 8…}

_Yes-gevoel!

_{Jawel, direct na aankomst even over de schouder meegekeken van de ‘registreerder’. Mijn borstnummer stond naast cijfertje 8.}

_{In de kantine aangekomen polste ik naar het aantal inschrijvingen op de 5km. Bleken we met 76 gestart te zijn.}

_{Netjes, al zeg ik het zelf.}

_{Meteen maar mijn borstnummer ingeruild. In ruil een flinke boodschappentas. Nokvol gevuld met frisse appels.}

_{Als fanatiek karpervisser ging die zak – eenmaal thuisgekomen – meteen onder de weger. Vier kilogram vitamientjes! Voor amper vijf euro! Inclusief vijf fantastische loopkilometers op een bijzonder afwisselend parcours.}

_{Ik kende al mindere zondagen!}

_{Een pluim voor de organisatie!}

_{Geen toeters en bellen, maar degelijkheid.}

_{Parkeergelegenheid, vlot inschrijven, sympathieke medewerkers, leuk parcours, kilometeraanduiding, een naturaprijs waar je ook effectief iets aan hebt, …}

_{Mij zien ze nog terug! Mogelijks in februari. Dan duiken we onder de twintig…}

_{Zo. De toon is gezet.}

_{Op naar de volgende!}

_{W: 5km - T: 75km}

_{En laat ik er de - minstens drie - opwarmingskilometers ook maar even bijtellen!}

_{I: 73km – T: 78km}

_Naschrift:

_{Blijkbaar liep er ’t één en ander fout tijdens het online zwieren van deze bijdrage. Waarvoor excuses!}

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 24 januari 2010 9:46 pm | Permalink | Reacties (2) | TrackBacks (0)

Achterstal

Dooi. Vissersharten gaan plots weer sneller slaan. Het ijs gaat van de vijvers en kanalen. De watertemperatuur echter blijft steken op een 4 à 5 °C. Maximaal een zesje. Of je moest in de buurt van een warmwateruitlaat gaan postvatten. Niet dus. Denk nu niet dat onze karpers meteen door het lint gaan bij het zien verdwijnen van hun tijdelijk vals plafond. Even de schouders ophalen, meer niet. Samengevat; nu je tijd gaan opsouperen aan de waterkant, is nagenoeg weggegooide moeite. Al weet je nooit… Het blijft immers vissen.

Ondertekende kon echter de moed nog niet opbrengen in 2010…

Lopen dan maar.

Krijg je warm van. En conditie! Hoop je…

We blikken even kort terug.

Vorige donderdag, nog geen hectometer gelopen die week. Hoogtijd dus. Donkere avonden beperken me tot een eerder weinig zeggend trainingkje van twee plaatselijke rondjes. Goed voor acht kilometer. Niet de grote aantallen, maar wel weer een training. Oef. Voor de cijferfanaat in jullie: 42min45sec.

I: 33km - T: 33km

Weekend.

Tijd voor het betere werk.

Ik krijg zomaar een vrije namiddag in de schoot geworpen. Er volgt een hartverscheurende keuze. Wereldbekerrit veldrijden meepikken vanuit de zetel, en pas lopen bij valavond, of lekker over de middag in volle zon?

Het werd dus veldrijden. Een boeiende wedstrijd trouwens. Tijdens de laatste ronde wissel ik mijn Flodderoutfit voor een lopersplunje!

De planning is veelbelovend. Voor de eerste keer sinds augustus 2009 joggen we nog eens 20km bijeen. Twee rondjes van 10km dus (reken gerust na).

Iets na vieren kan ik. Ik geniet van het heerlijke loopweertje. Lekker relax, weinig verkeer. Binnenbaantjes (landelijke wegen dus, geen rondjes op de piste) voor mij alleen. Op een handvol kraaien en houtduiven na dan. Onderweg experimenteer ik met een – voor mij nieuwe – energiereep. Isostar, recovery. Chocolate flavour. Over de ‘recovery’ kan ik moeilijk oordelen, de smaak daarentegen… mjammie! Je zou zo lange afstandsloper worden! Nee, echt, een meevaller!

Het eerste rondje zit erop na 56min10sec. Thuis vul ik twee flesjes van mijn drankgordel met sportdrank. Splashdinges. De flesjes gaan trouwens gewoon in de jaszak. Chrono weer op gang, en foetsie!

Tijdens mijn tweede ronde valt de avond. De zon verdwijnt, en het koelt op korte tijd enkele graden af. Tijd dus om miniem te gaan versnellen. Amper merkbaar! Bij thuiskomst is het zo goed als donker. Mijn gevoel is goed. Nergens pijn, nergens last. De kaap van twintig is bij deze goed genomen! Ow ja, laatste rondje in 54min55sec.

I: 53km - T: 53km

Vanmorgen opnieuw op pad geweest.

Tijd voor wat versnellingen, dacht ik zo. Als decor ‘t gekende negen kilometer lusje.

Mijn ouwe trouwe piramide-zelfbouw-schema wordt opgedist.

Voor de ‘nieuwe’ lezers nog even kort uitleggen:

(T: 5 à 10km wedstrijdtempo – R: rustig joggen)

5min R – 0min T

4min R – 1min T

3min R – 2min T

2min R – 3min T

1min R – 4min T

2min R – 3min T

3min R – 2min T

4min R – 1min T

5min R – 0min T

en vervolgens uitlopen tot thuis.

Toegegeven, ik heb toch even lopen hijgen. Mijn grootste vraagteken op vandaag is wat ik nog waard ben op bijvoorbeeld een 10km-wedstrijd. Meteen gevolgd door: aan welk tempo vertrek ik in maart op de O.B. Ten Miles?

Met nog enkele honderden meters te gaan, gooi ik een blik (figuurlijk, welteverstaan) op de chrono. Heeeyy, een tijd onder de 45min zit erin! Voorwaarde is dat ik nog eens flink doorkachel. Al staat dit niet in de planning. Als cijferfreak plooi ik voor wat getalletjes. 12.04km/h gemiddeld klinkt toch een pak indrukwekkender dan 11,87km/h, niet?

Even sjeezen dus, en tsjak, 44min50sec.

Job done!

I: 62km - T: 62km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 20 januari 2010 4:34 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

winterperikelen

"opvallende weersomstandigheden", zou mijn antwoord kunnen zijn op de vraag waarom er amper gelopen werd gedurende de aanvangsweek van 2010.

Het moet gezegd, echt motiverend werkt een glad wegdek en daarbijhorende ijzige wind niet. En toch moesten we de deur uit. Wachten op de lente is immers geen optie.

Woensdagvoormiddag ging ik een eerste keer op pad. Vertrouwde omgeving. U voelt het reeds aankomen, mijn 9km lusje. Binnenbaantjes, die zoutvrij bleken, waren vervaarlijk glad. Gelukkig bleef het tijdens mijn tochtje droog, en viel de wind al bij al nog mee. In versnellingen had ik geen trek, en liep dan maar zo vlak als mogelijk. Aankomst na 49min45sec.

I: 25km - T: 25km

Zaterdag stond Watervliet op de kalender. De afgelopen drie jaar trok ik hier het wedstrijdjaar op gang. De barre weersomstandigheden (en een dubbele boeking in 't gezinsagenda) hielden me deze keer weg van de zoveelste Leopoldsloop. Vandaag de foto's bekeken op de site van de Krekenlopers. Het wegdek lag er vrij 'beloopbaar' uit, de snijdende wind echter blies zowat door mijn scherm heen. Petje af voor de deelnemers.

Op vandaag stond mijn weekteller nog steeds op 9 schrale kilometers. Daar moest dus verandering in komen. Omdat mijn doelen voor dit jaar zich eerder toespitsen op uithouding, en niet zozeer op snelheid (5km wedstrijdjes bijv.), koos ik opnieuw voor mijn 16km lusje. Ik was trouwens bijzonder nieuwsgierig naar 't uitzicht van 't kanaal Gent - Oostende. Open water? Potdicht? Drijvende schotsen? Vanaf kilometer zeven zou ik het live mogen aanschouwen. Rond de middag vloog ik het huis uit. De eerste twee kilometers was het best koud. gevolg is dat je als vanzelf sneller gaat lopen. Gevolgd door een remmanoeuvre. Binnenbaantjes brachten me naar Moerbrugge, waar ik het jaagpad langs 't kanaal koos. Strooien was hier duidelijk niet aan de orde geweest, en door de schaduw van de vele bomen was het best wel 'tricky'. Het kanaal zelf lag open. De zij-arm 'Gevaerts' lag wel helemaal dicht. Mooie plaatjes trouwens. Besneeuwd ijs, rietkraagje erbij, schaatsende eenden. Tussen kilometer 13 en 15 trok ik het tempo ietsjes omhoog. De afsluitende kilometer temperde ik opnieuw. Goed voor een eindtijd van 1h25min15sec. Gemiddeld 11,26km/h. mooi!

I: 41km - T: 41km

En die hengels dan? Tjah... die zijn al even werkloos. En 't ziet er niet meteen hoopgevend uit...

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 10 januari 2010 7:43 pm | Permalink | Reacties (3) | TrackBacks (0)

Opnieuw vertrokken

Tweeduizend

én

tien.

Een zoveelste nieuw jaar. ’t Gaat stilaan vervelen.

Benieuwd wat we er dit keer van bakken.

Mijn doelstellingen m.b.t. dat loopgedoe kon je in een vorige posting lezen.

Wat betreft het karpervissen heb ik er ook wel enkele. Een ieder jaar terugkerend doel is om de vangstenteller voorbij de honderd te laten tikken. Op zich een haalbare kaart, zeker in mijn visserij. Een andere wens is om toch elk jaar enkele projectspiegeltjes te vangen. Dit jaar wil ik er opnieuw eentje strikken in Nederland. Laatstgenoemde is alweer een tijdje geleden. Afgelopen dagen al aardig wat gegoogeled in deze. Dit met bevredigende resultaten, en halvelings gesmeedde plannen.

Recent heb ik een nieuwe doelstelling toegevoegd aan mijn wensenlijstje.

Toen ik gisteren – voor de gein – nog eens op de weegschaal stond, moest ik toch enkele malen diep ademhalen. Afgelopen zomer prijkte er nog een 59 op dat roodgetinte schermpje, gisteren een 65. Detail; paar maanden terug is gebleken dat onze Tefal er twee kilogrammen naast zit. Concreet ben ik dus van 61 naar 67kg gegaan. Twaalf vette ponden…

Zevenenzestig. U leest het goed. De zeventig nabij, denk je terecht. Het schaamrood komt me opnieuw op de wangen. Had ik op dit eigenste moment een webcam gehad, was je hiervan getuige. Maar helaas.

Tegen begin maart (Oostende – Brugge Ten Miles) moeten daar toch al een drietal kilogrammen af. Om te beginnen.

De reden van deze flukse toename is tweeërlei. Enerzijds mijn onnoemelijke drang naar zoet, anderzijds mijn geringe trainingkilometers (per training). Het vet verbranden begint pas op ’t moment dat ik de voordeur opentrek…

Dit in het achterhoofd, maar ook de wetenschap dat ik toch ooit eens grotere ronden dien aan te snijden, koos ik vandaag voor mijn 16km lusje. Een afstand die ik sinds augustus 2009 niet meer gehaald heb.

Toen ik – rond de klok van elven - de deur enthousiast openzwierde, moest ik helaas vaststellen dat het flink schuiven ging worden. Sommige stukken (waar de zon op stond) waren gedooid, gelukkig maar. Ook het jaagpad langs ’t kanaal liet zich vlot onder de voeten doorschuiven. Aangevroren stofsneeuw zorgde voor een ruwe ondergrond. Vergelijk het met schuurpapier. Slechter waren de fietspaden langs de grote baan. Flink wat ijzelplekken deden me van links naar rechts zigzaggen, en omgekeerd.

De afwezige wind en het vrolijke zonnetje zorgden evenwel voor een heerlijk loopgevoel. Genieten, was het. Het kanaal Gent – Oostende lag er vredig bij. Hier en daar flinterdun ijs aan ‘t oppervlak. Binnen de kortste keren mogen we de hengelsport weer afschrijven.

Tot mijn grote verbazing duwde ik na 16 kilometer de chrono af op 1h29min50. Onderweg had ik geen enkele keer de stopwatch een blik gegund. Omwille van de gladde stukken gokte ik op 1h35min. Niet dus!

Happy me.

Again.

Des namiddags koos ik voor de sofa. Veldrijden en veldlopen, een heerlijke programmatie. Sporza hield de Mannen Senoirs nog even in de wachtrij. Na de – alweer leuk om volgen – veldrit mochten de lopers alsnog de halvelings besneeuwde wei in. Helaas een ingekorte versie, dit keer. Beter dan niets, zeg ik maar. En wie liep daar als tiende over de finishlijn? Precies, onze eigenste Beverhouttrots Alexander Diaz R. Een prestatie om U tegen te zeggen! Zelfs Atelaw B. moest eraan geloven. Een welgemeende proficiat!

Zo. De laatste dag vakantie zit er alweer op. Morgen het klassieke handjesschudden. Je kent het vast wel. Mensen die je een heel jaar amper hoort of ziet, wensen je plots ’t allerbeste… Yeah right.

Dat wordt weer kaderen!

I: 16km – T: 16km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 03 januari 2010 6:25 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Afsluitend...

Laten we het jaar afsluiten met een beknopt overzichtje van de laatste trainingen van 2009. Een jaarvoerzicht zou ons immers iets te lang voor die PC houden. Trouwens, zo’n superjaar werd het ook niet. Slechts één van de drie vooropgestelde doelen gehaald. Te weten; onder de 40min op de 10km.

Voor 2010 heb ik een vijftal doelen:

1. Volledig herstellen van de knie, en daarna vrij van blessures blijven

2. Het tempo van -4min/km nog eens bevestigen op de 10km

3. Tien mijl onder de 1h10min (2009: 1h11min12sec – Oostende Brugge)

4. Halve marathon onder de 1h30min (2009: 1h34min52sec Hertsberge)

5. Marathon onder de 4h (op training tot 35km in 3h17min (rustig), maar nooit die mythische afstand mogen aanvatten…)

Zonder mijn knie-ellende had ik in het tweede deel van 2009 nog minstens twee doelstellingen kunnen realiseren. Mijn lange duurtrainingen van juli en augustus waren daartoe bevredigend genoeg. Ah, that’s life.

Vorige week woensdag (23 december) liep ik een zoveelste keer mijn 9km lusje aan een rustig tempo’tje. Dit keer in 51min05sec.

I: 1246km - T: 1562km

Na woensdag werd het pokkeweer! Nog geen hond stuur je erdoor… Gevolg was dat ik pas zondagmiddag mijn derde training van die week realiseerde. Dit keer liep ik netjes 10km in precies 55min. Rustig aan, met een viertal willekeurige tempostukjes van enkele honderden meters.

I: 1256km - T: 1572km

The day after… Maandag dus. Een stralend zonnetje. Ik was niet te houden, en koos het loperspad. Voor de verandering negen kilometers, doorspekt met opnieuw vier snellere stukjes. Ik klokte – geheel toevallig – af op 49min05sec. Bleek dit goed te zijn voor precies 11,00km/h. netjes!

I: 1265km - T: 1581km

Vandaag, 31 december, kwam ik een laatste keer in lopersplunje buiten vwb 2009. Grijs weertje, weinig motiverend. Na dik een half uur joggen had ik wel trek in een sprintje! Toeval wil dat er langs de grote baan kilometerpaaltjes staan, en dit om de honderd meter. Het plan was snel gemaakt; gedurende 1000 meter alle registers open! Om niet al te teleurgesteld het jaar af te sluiten, wou ik toch netjes onder de 4min uitkomen. Na 500 meter 1min52sec. Nog eens 5 paaltjes verder kon ik 3min42sec bewonderen op de chrono. 16,2km/h dus. Mooi. De resterende kilometers werden rustig afgemaald. Na 48min28sec kwam ik een laatste keer thuis dit jaar!

I: 1274km - Jaartotaal: 1590km

Rest mij jullie een gelukkig, gezond, blessurevrij, vis- en kilometerrijk 2010 toe te wensen!

Van harte.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 31 december 2009 12:16 pm | Permalink | Reacties (1) | TrackBacks (0)

inhaalbeweging

Waar zat je wel, beste?

Of ik in coma lag?

Hersendood?

Stoned?

High?

Op?

Nee, ik was niet opgebrand, noch onder invloed, noch in het ziekenhuis opgenomen de laatste drie weken.

Hoezo, niet? En je blog dan, beste man?

Tjah…

Die blog…

Gebrek aan:

Heb je even?

- tijd

- voorvallen

- feiten

- kilometers

- motivatie

- uitdagingen

- nieuwtjes

- humor

- …

En toch wens ik woord te houden!

Iedere training moet en gaat hier de revue passeren.

In telegramstijl, deze keer.

We keren ruim twee en een halve week terug in de tijd.

Acht december.

Ik loop thuis – ’s avonds in ’t donker – twee rondjes van precies vier kilometer.

46 minuten en 15 seconden heb ik hier voor nodig. Gemiddeld 10.38km/h.

I: 1222km - T: 1528km

Twee dagen later, juist, tien december.

Donderdagavond,clubtraining.

Op het menu, uithouding.

Tempoblokjes.

Pisterondjes draaien aan welbepaalde snelheden.

Percentages van je 10km tempo.

De exacte formule geef ik niet prijs. ;o)

Een collega met gps geeft mee dat we nu en dan een rondje of twee aan pak-em-beet 14km/h lopen.

Hoopgevend.

24 rondjes training, 7.2km.

Minstens nog drie kilometers in- en uitgelopen.

C: 133km - T: 1538km

Zondag!

Looptijd.

Negen kilometer lusje.

Betrachting aan een bijzonder rustig tempo.

Gerealiseerd in een niet te bijzonder rustig tempo.

Je kent het wel, ’t gaat lekker, tikkeltje sneller…

49min50sec op de chrono.

Diezelfde avond… Pijn aan de knie.

Damn!

I: 1232km - T: 1548km

Vorige week…

Examens op school, klassenraden, oudercontact, de hele zooi.

Rustweekje dan maar.

Ideaal voor de knie. Vanaf vrijdag geen noemenswaardige last meer.

Deze week:

Maandag, onnoemelijk veel zin om te lopen!

Oorzaak: TV-programma: Sportman v/h jaar.

Meerbepaald de beelden van grootmeester L. Van Lierde.

Streepje Ozark erbij.

Je zou zomaar 30km gaan lopen, zo motiverend!

Zo veel karakter in één mens. Blijvend respect.

Maandagmorgen dus.

Sneeuw.

Okkazie schoentjes aangebonden.

Geen pekelbeurt voor mijn ‘nieuwtjes’ van vijf maand…

De grote banen liggen ‘beloopbaar’, kleine baantjes daarentegen…

Ik beperk me tot rondjes van 2.7km.

Vervroren tenen.

Linkerbeen drijfnat.

Oorzaak weten?

Ene Miss Jetset – meer dan waarschijnlijk uit ’t bos van Hertsberge - vond het nodig om met haar statige vier maal vier aan onvriendelijke snelheid los door een strook met halvelings gesmolten sneeuw – ijswater te vlammen. Als een sneeuwruimer zag ik ze aankomen… Zowat anderhalve kruiwagen ‘smeltwater’ was mijn deel. Vuist omhoog… mocht niet baten. Teringlui!

Mijn sneeuwwandeling strandde dus op 5.4km, dit in 30min20sec. Gem. 10.68km/h

I: 1237km - T: 1553km

Staat mijn wagonnetje opnieuw op de rails?

Ik mag het hopen.

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 22 december 2009 5:37 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Brusselse ballonnen...

Des zaterdags trokken we naar Brussel. De werkgever van m’n vriendin had er immers een groots St. Niklaasfeest op poten gezet.

Na amper één uurtje bollen (rijden dus…) staan we oog in oog met echte bollen. Het atomium, dit keer in Kerstoutfit. Slingers, lichtjes, the usual stuff.

Programmaopener is de film ‘Arthur’ in ’t kinédinges.

Dolle pret voor de allerkleinsten, iets minder dolletjes voor krasse dertigers.

(Gelukkig was er gratis popcorn)

Na anderhalf uur werd de spanning een eerste keer opgebouwd…

Ik zette twee lege popcornverpakkingen naast me neer, en ging een drietal graden rechter in mijn stoel zitten…

De muziek – of wat er moest voor doorgaan – klom naar een hoogtepunt.

Beelden werden driester.

Kloppende kinderhartjes.

Papa’s in RDL hartslagzone.

Ineens…

Zwart voor mijn ogen…

Gitzwart…

Wordt vervolgd…

Kwam er op ’t scherm.

Een film zonder einde…

Heb ik weer…

Sjeeezes, wat een domper.

De kleinste baalde als een stevig uit de kluiten gewassen stekker.

Lichten floepten aan.

Overal popcorn.

Kinderen en orde, nooit komt ’t goed.

Het tweede gedeelte van de namiddag diende zich aan.

De activiteitenzone werd verkend…

Nachtkastjes (voor vogels) inéén timmeren. Wat een herrie!

Voorlopig werd hier onze joker ingezet. Mensenkennis, zeg maar.

Bloedbaden in hartje Brussel, ik zag het al voor mij.

“papa, is ‘t normaal dat mijn vinger mee aan ’t kastje is genageld?”

Ik zag de hamerkop al loskomen van de steel, en onbestuurbaar door de activiteitenhall vliegen. De sint als target…

We stapten gezwind door naar de volgende stand.

Zélf snoep maken…

Jezus.

Visioenen van plakkende vingers, polsen, ellebogen.

Straks dicht tegen de GoedHeiligman zijn baard aanleunend…

Onze tweede en laatste joker werd ingezet.

Bij de derde stand bleek het aanschuiven.

Een sympathieke dame was ballonnen aan het plooien.

Je kent het vast wel.

Alleen…

Dit was anders!

De doorsnee clown weet gemiddeld een hondje in dertien seconden te forceren.

Deze artieste stapte af van dit concept en ging ‘all the way’.

Origami voor gevorderden. Specialisten.

Ruim vijftig minuten kon ik haar creativiteit bewonderen.

In ’t begin benijdenswaardig…

Sta me toe enkele voorbeeldjes aan te halen.

Kind V vroeg een palmboom. Dik zeven minuten later was er die palmboom, inclusief een kolonie slingerapen.

Kind W wou een zwaard. Negenentachtig ballonnen later kreeg het een zwaard. Inbegrepen een ridderfort, harnas en jonkvrouw.

Kind X dacht aan een hondje. Daar werden spontaan drie asielen mét vrijwillige medewerkers bijgedacht. Voor de zekerheid voorzien van drink- en eetbakjes.

Kind Y vond een hoedje wel leuk. Kreeg dat kind daar een hoed over ’t hoofd geschoven, waarbij een knieval het logische gevolg was. De paardenrenbaan van Waregem koerse werd mee opgeblazen. Inclusief alle hindernissen.

Kind Z (eentje van ons) stelde een geweer voor. Kon ondertekende dik twintig minuten later een volledige schietstand, kogelvrije tenue en een trits aan geweren de focus inladen.

Maar goed,

het was hun dagje!

Afrondend werd de snoepzone binnengetreden.

Decadentie.

Mensen sleepten er ‘Big Shoppers’ met lekkers naar buiten. Beschamend.

Iemand vond het nodig om een grote rieten mand (decoratie!) onder zijn twee wijd opengesperde armen te nemen, en tot de rand - en erover – te vullen. Diep triest, eigenlijk.

Met het schaamrood (plaatsvervangende schaamte) op de wangen verlieten we het strijdtoneel.

En toen ontsproot zich een ramp.

Zonder wegbewijzering reden we van iets wat als parking moest doorgaan.

Plompverloren.

Ik haat GPS, en houd ’t been stijf.

Op ’t gevoel reed ik de focus compleet vast in de Brusselse binnenstad.

Mijn motto ‘blijven rijden, komt goed’ sneuvelde al snel.

Geen aanknopingspunten, geen borden, niks.

File, dat wel.

Ergernis, frustratie.

(vergelijk het met de start van een massaloop waar je helemaal achteraan moet starten…)

Ik zocht naar positivisme.

Als iemand mij morgen vraagt: “reed je al eens 20 min in de Jubelfeestlaan aan pakweg 0.9km/h?”

Wel, beste lezer…

Ja.

Jij vast niet!

Rode lichten. Alweer.

Ik spring uit de auto en vraag de weg aan de bestuurder voor mij.

Hij wijst richting zijn GPS, en kan me niet verder helpen…

Rode lichten. Of wat dacht je?

Opnieuw vloog de deur open.

Dit keer was de bestuurder achter me kandidaat.

En français…

(schrijf ik dat juist?)

Ik vertaalde vrij: ‘180 graden en blijven volgen’. Simple!

Yeah right!

Groen.

U-turn.

Alle negenendertig verkeerslichten opnieuw beleven. Heerlijk.

In de verte een lichtbakje. Het leek wel zo’n nestkastje van standje één.

Vermoedelijk brandde er een kaars in, ofwel een lampje van 3 Watt.

Gelukkig is Brussel niet meteen groen, en kreeg het verlichtte kastje ineens mijn aandacht.

Met de grootste moeite las ik ring

Lettergrootte zes bij Times New Roman.

Rechtsaf dan maar.

Rechtdoor volgen.

Allemachtig, ruim vijftig minuten na ons vertrek doemde de ring op.

Als een fata morgana.

Ruim nog een uur later waren we al thuis.

Dat ging vlot…

Zeven uur weggeweest van thuis.

Waarvan minstens drie in ’t verkeer.

Film zonder einde.

Geen nestkastje.

Bijna een gsm gestolen (maar dit verhaal wil ik je onthouden).

Ah, als de kids er maar iets aan hebben.

Ow ja, de ballonnen liggen nog in de koffer…

Leuk toch?

Zondag was ’t mijn beurt!

De weervrouw voorspelde toenemende regen in de namiddag, dus ging ik vrij vroeg op pad.

Denk hierbij aan 11h ’s morgens.

Kim Gevaert mocht mee. Althans het gratis regenjasje met haar naam erop.

Absoluut wind- en regendicht.

Je zweet jezelf alleen te pletter.

In de mouw – ter hoogte van de elleboog – ontstaan zomaar twee drinkpoelen.

Veestapels melden zich nét niet aan.

Even de armen strekken voor een geslaagde afwatering, en we kunnen weer verder.

Tien kilometer aan een rustig tempo.

Achterin de training een tweehonderd meter het tempo opgetrokken.

56min35 op de Saxon.

Gedurende die 56 minuten werden er snode plannen gesmeed.

Eerste wedstrijd in januari, te Watervliet?

Waarom niet.

6.15km onder de 25 minuten.

Moet lukken! (vorig jaar nog 25min50)

Eerst maar eens verder opbouwen!

Drie trainingen deze week.

Netjes!

Volhouden nu.

I: 1214km - T: 1520km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 06 december 2009 7:04 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

tien dagen zonder...

Huh… een update.

Is dat even schrikken.

Bijna was ik uit het lijstje van ‘favorieten’ gesjot! Wedden?

Als een volleerd visser steek ik het met graagte op ’t weer.

Regen.

Gevolgd door donkere wolken, met opnieuw regen.

Waarna het buiig werd.

Hier en daar een bui. Altijd hier, nooit daar.

Opnieuw regen. Plensbuien.

Twee weken lang.

De Westhoek verzuipt.

(en zuipen kunnen ze…)

Mijn motivatiepeil stond omgekeerd evenredig met het waterpeil.

Ondermaats. Onder nul.

Tien dagen hield ik het uit, tien dagen was de ‘goesting’ ver weg.

Lichtjaren ver.

Frank De Winne moet ze ongetwijfeld gekruist hebben, bij het binnendringen van de dampkring.

Afgelopen zaterdag klaarde het op. Ook geestelijk.

Schoentjes en bijhorend tenue aan, en hoppa, weg was ondertekende.

Mijn lusje van negen kilometer leek als nieuw. Bijna moest ik de weg vragen…

Ik hield er grotendeels een rustig tempo op na.

Drie keer versnelde ik.

Willekeurige afstand, willekeurige tijdspanne.

Noem het een fartlek. ‘Fartlek Light’,dan wel.

Behoorlijk uitgelaten stond ik 52min20sec later terug thuis.

Het begonnen opnieuw te druppelen…

Minuten later overgaand in regen…

Who cares…

I: 1204 - T: 1502km

Ook het vissen verdween op het achterplan.

Ondanks een goeie paraplu, kon ik mezelf niet motiveren.

Soms hou ik van somber, word ik met graagte een tikkeltje weemoedig.

Andere dagen haat ik dat oneindige gedruppel.

De meelezende karpervisser moet ik dus teleurstellen.

Geen wilde verhalen van meterlange karpers, drils die een half etmaal in beslag nemen, wegers die tot barstens toe belast worden. Thuis heb ik gezeten. Lekker warm, lekker droog.

Wedden dat ze toch niet gingen bijten?

Deze week moet een ommekeer worden.

Na het ontbreken van loopkriebels, wil ik vanaf nu weer drie keer per week buiten.

Ik startte dinsdag.

Clubtraining.

De goedlachse clubgenoten bezorgen éénieder een boost. Zo ook uw dienaar.

Onze trainer had een herstellende opgave voorzien.

(velen hebben nét een drukke crosscampagne achter de rug)

Op het menu een gekende lus van 2.750 km.

Dit aan een leuk, maar menselijk tempo.

Bij voorkeur drie rondjes.

Ik had meteen uitgemaakt na twee toertjes af te ronden.

We vormden een groepje van een zestal mensen.

Lekker tempo’tje, niet te gek, niet te traag.

Voor de fun (nou ja… cijferfreak, remember?) duwde ik halfweg het eerste rondje de chrono in. Een ronde later zette ik op precies dezelfde plaats de chrono stop. Ik las 13min15sec af.

Wat hoofdrekenwerk verklapte een tempo van nét iets boven de 5min/km.

Thuisgekomen hield de rekenmachine het op 12.45km/h.

Bevredigend.

Met het nodige inloopwerk op de piste, gok ik op een totaalafstand van 8km.

Niet adembenemend ver, maar wel een eerste keer aan een leuk tempo.

Happy me!

C: 123km - T: 1510km

Avondlijk naschrift:

Zopas twee rondjes van vier kilometer gelopen. Dit aan een bijzonder rustig tempo'tje. Vier keer heb ik - gedurende tweehonderd meter - het tempo flink (nou...) omhoog gehaald. Ging lekker! (47min)

I: 1212km - T: 1518km

Gepubliceerd door Mijn weg naar Ieper op 03 december 2009 12:59 pm | Permalink | Reacties (0) | TrackBacks (0)

Mijn weg naar Ieper