Inside Out

De ster van Nii Lamptey blinkt voor het eerst in de zomer van 1991. De kwieke aanvaller is dé blikvanger van het WK-17 waarop hij met Ghana met de gouden plak gaat lopen. Ondanks de aanwezigheid van toekomstige sterren als Veron & Del Piero wordt de onbekende Ghanees verkozen als speler van het tornooi. De kenners vergelijken hem met Pélé, Maradona en andere groten der aarde.

Anderlecht is er als de kippen bij en biedt hem meteen een contract aan. Op 16-jarige leeftijd debuteert hij in het Astridpark als jongste speler ooit in de Belgische competitie. Amper twee seizoenen mogen de fans van paars-wit zich vergapen aan de piepjonge superster. Dan haalt PSV  veel guldens boven en Lamptey wordt naar Eindhoven verleid. Ook bij de lampenploeg speelt hij nog de pannen van het dak maar het zwaard van Damocles hangt hem dan al lang boven het hoofd.

Lamptey krijgt te maken met geldwolven verkleed als boezemvrienden. Hij ondertekent een contract bij een Italiaanse manager met een betwijfelenswaardig imago. Onder druk van zijn entourage kiest hij voor de centen en verhuist hij van PSV naar Aston Villa. In Birmingham aardt hij nooit, het verval is definitief ingezet. Nog even probeert hij het bij Coventry maar door blessures en persoonlijke intriges haalt hij nooit nog enig niveau.

Een ware wereldreis start via Santa Fé (Argentinë) en leidt Lamptey langs Ankaragucu (Turkije), Lleira (Portugal), en Greuther Furth (Duitsland) naar Shandong (China), Al Nasr (Verenigde Arabische Emiraten) en tenslotte naar Asanta Kotoko (Ghana).

In Duitsland beleeft hij de rotste tijd uit zijn loopbaan. Hij wordt het slachtoffer van puur racisme in de ruwe Duitse tweede klasse. Een ploegmaat weigert zelfs bij een stage in dezelfde kamer te slapen als 'die zwarte'. Lamptey kwijnt niet alleen sportief weg .Privé krijgt hij twee zware mokerslagen. Zowel Diego (naar zijn idool Maradona) als Luis, zijn twee jonge zonen, sterven een vroege dood.

Midden 2005 keerde hij terug naar zijn moederland waar hij met Asante Kotoko de kampioenstitel verovert. Hij richt er een scholencomplex op waar hij jonge voetballers wil opleiden. Toch wil hij de schoenen nog niet aan de haak hangen. Hij is opnieuw naar China waar hij hoopt een contract te versieren.

De Duitse zender ARD nam in 2005 een documentaire op over Nii Lamptey en de andere wereldkampioenen van 1991. Enkel verdediger Sammy Kuffour (AS Roma) heeft een mooie loopbaan kunnen uitbouwen.

------------------------ ------------------
Zelf iemand waarvan je wil weten wat er mee gebeurd is, laat dan een reactie achter en wij proberen er achter te komen
----------------------------------

Met weemoed denken we terug aan de Australiër Aurelio Vidmar. Hij was in de jaren negentig de kwelduivel van de Belgische huisvrouwen. Hoe kan dat nu? Wel dat zat zo: telkens ? of toch heel vaak - wanneer Aureliano een doelpunt scoorde, dook hij voorwaarts in buiklig over de mat naar de juichende supporters. Vidmar maakte doelpunten aan de lopende band bij Kortrijk, Waregem en vooral Standard. De voetbalfan was e r gek op en probeerde dus zelf ook op de amateurvelden de Vidmar-duik. Met als gevolg dat de uitrusting vol modder in de wasmand belandde. Menige Miele?s kreunden onder de Vidmarduiken en Dash glorieerde met de witter dan wit-test. Met 22 goals werd Vidmar in ?95 topschutter bij Standard. Als eerste Australiër ooit in België? Nee, dat was in 1989 bij Anderlecht?

Edi Krncevic, inderdaad. Met de status van topschutter trok Aurelio de grens over, naar Feyenoord. Daar scoorde hij maar één keer, aangezien de zuinige Hollanders maar gerekend hadden op één uitrusting per speler en dus die buiklandingen niet echt zagen zitten. Vidmar ruilde Nederland dan maar voor Spanje, maar ook daar geraakte hij niet meer echt op toerental. Na wat poen te hebben gepakt in Japan, speelde Aurelio nog jaren in zijn thuishaven Adelaide. In 2004 hing hij de schoenen aan de spreekwoordelijke haak om assistent-trainer te worden bij Adelaide United.

Beste lezer, al wie vindt dat voetballers geen doelpunten meer kunnen vieren, doe dan volgend weekend eens een eerbetoon aan de laatste topscorer bij Standard en doe de Vidmar!

------------------------------------------
Zelf iemand waarvan je wil weten wat er mee gebeurd is, laat dan een reactie achter en wij proberen er achter te komen
------------------------------------------

Beeld u dit in. Een spits die ongelooflijke doelpunten maakt uit de meest onmogelijke hoeken, maar ook de bal niet over de witte lijn krijgt vanop één meter van een leeg doel. Een waanbeeld of een lang vervlogen werkelijkheid ? Kiest u het tweede, dan herinnert u zich net als mij nog Yaw Preko.

Het voetbalepos van Yaw Preko, geboren in de Ghanese hoofdstad Accra, begint bij Powerlines Accra. Al op zestienjarige (ongeveer) leeftijd verhuist hij in 1990 naar Anderlecht. 1992 is het jaar van de doorbraak. Hij krijgt van Peruzovic een kans in de A-kern en haalt Olympisch brons met Ghana.

Bij paars-wit zorgt hij niet alleen voor gejuich maar misschien nog wel meer voor hoongelach. Preko slaagt erin om zich te onderscheiden met fantastische doelpunten, maar even fantastische missers. In vier seizoenen scoort hij toch nog 27 doelpunten in bijna 90 wedstrijden. Zijn trofeeënkast wordt gevuld met drie kampioenstitels en één beker van België.

In 1997 verhuist hij naar Turkije waar hij speelt voor Gaziantepspor, Fenerbahce, Yozgatspor en terug Gaziantepspor. Na Turkije volgt het Zweedse Halmstad waar hij opnieuw proeft van Europees voetbal. In januari 2006 kiest hij voor de centen van het Saudische Al Ittifaq.

Wie herinnert zich Zefilho nog ? De kleine wendbare Braziliaan deed in 1997 zijn intrede in het Belgisch voetbal. Zefilho, officieel Santana Josè  de Sousa Campos, was één van de gangmakers van het verrassend fris voetballend Lierse dat een echt boerenjaar kende. Totaal onverwacht speelden de Gerets-boys  (met ook nog Stanley Menzo, Andrei Rudy, Jurgen Cavens, Bob Peeters in de rangen) kampioen .

Waar is den tijd, dat Josip Weber nog over de Belgische velden dartelde. Samen met spitsbroeder Branko Karacic maakte hij van een match tegen Cercle Brugge voor menig tegenstander een hel. Onder impuls van het Kroatische duo slaagde Cerceltje er jaar na jaar in om zich te handhaven in eerste klasse. Niet moeilijk, met een spits die erin slaagt om bij het bescheiden (met alle respect) tweede clubje van Brugge gemiddeld meer dan twintig doelpunten te maken. Weber had alles wat een spits moet hebben : pijlsnel en vooral een neus voor doelpunten.

De media ontdekken Weber begin jaren '90. Hij is een gewillig slachtoffer bij de legendarische verborgen camera van Carl Huybrechts (Weber krijgt om de haverklap telefoon als hij probeert de krant te lezen). De Kroaat vertedert menig huisvrouw met zijn guitige tongval en fonkeloogjes. En de liefde is wederzijds.

Weber wordt Belg én Rode Duivel. Hij speelt 8 keer, scoort zes keer waarvan vijf keer bij zijn debuut tegen Zambia. Op het WK94 is hij betrokken bij één van de beklijvendste gebeurtenissen in de Belgische interlandgeschiedenis. Weber wordt overduidelijk door Thomas Helmer onderuitgeschoffeld maar scheidsrechter Röthlisberger laat doorspelen en de Belgen mogen naar huis.

In 1994 wint Cercle de jackpot. Anderlecht haalt de portefeuille boven en haalt de pocketspits naar het Astridpark. Lang geniet paars-wit niet van de Kroaat. Januari 1995 slaat het noodlot toe. Weber knalt met zijn knie tegen een doelpaal. Het begin van een lange lijdensweg die hem in 1997 uiteindelijk doet stoppen.

Hij vult zijn voetbalpensioen in Split met een waterfabriekje en een eigen jachtclub.

(foto : www.cerclebrugge.be)

Achter het woord leegloop staat in Van Dale te lezen: leeg door het wegblijven van mensen; zie SK Lierse in 1997. Lierke plezierke was onder brulboei Erik Gerets de verrassende landskampioen worden, maar zag meteen heel wat sterkhouders vertrekken. De Kempenaars mochten de Champions League in, maar hadden dus een resem nieuwe spelers nodig. Eentje daarvan konden ze net zo goed in Zonnedorp gevonden hebben, Pieter Huistra. Een Nederlander met het fantastische strooien dakje, was het jommeke in de aanval van Lierse.

Hij was een ouderwetse linksbuiten die bij onze Noorderburen zijn strepen verdiend had bij FC Twente. De Fries mocht acht keer het shirt van Oranje dragen en moest door een blessure forfait geven voor het WK 90 in Italië. Aanbiedingen van Feyenoord en PSV liet hij links liggen, Huistra koos voor het avontuur bij Glasgow Rangers, de club van Mic Mac Jampudding en zijn schoonmaakster Arabella Pot. De Nederlander was vijf jaar aan de slag in Schotland en won er naast legende Ally McCoist evenveel landstitels.

Na vijf jaar kiest Huistra alweer voor wat nieuws. De J-League wint in Japan serieus aan populariteit en lokt stilaan Europese voetballers op leeftijd. Twee jaar lang geeft Jommeke het beste van zichzelf voor Sanfrecce Hiroshima, om daarna terug te keren naar Nederland bij FC Groningen. Lierse komt aankloppen en Huistra heeft veel zin om Champions League te spelen. In zijn eerste seizoen trof hij 11 keer raak, maar daarna raakte Huistra geblesseerd aan de achillespees. Voetballen zat er niet meer in, nu leert hij het trainersvak als assistent van Aad de Mos bij Vitesse. Zijn trouwe papegaai Flip is er trouwens opgenomen in de scoutingscel.