De eerste kilometer ging het door het stadscentrum van Ronse dat opvallend veel schitterende art decohuizen telt. Een souvenirtje van de textielindustrie die hier tussen de twee Wereldoorlogen bloeide. Intussen gaat het een stuk minder met die industrie. Dat leerde de passage tussen de mistroostige gevels van Utexbel. Na een bezoek gebracht te hebben aan het prachtige kasteeldomein St.- Hubert kwamen we aan de voet van de Fiertelmeers, één van de Reuzen van Vlaanderen. Een helling van 500 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 11,4 procent en met pieken tot 20 procent.

(foto's: Paul Baestaens)

Wielertoeristen zullen de Reuzen van Vlaanderen ongetwijfeld kennen als één van de zwaarste toertochten in België. Over een afstand van 145 kilometer moeten de fietsers maar liefst 30 hellingen overwinnen. Op 24 april organiseert Golazo overigens de Ename Classic die voor meer dan 90 procent over dit parcours gaat (http://www.sport.be/cyclingtour/reuzenvanvlaanderen/2010/nl/)

Wij hadden onze fiets thuisgelaten en beklommen de hellingen dus te voet. Alhoewel het economisch niet verantwoord was om te blijven lopen, weigerden we te stappen. Het moest en zou een stevige bergtraining worden. Via een stukje privé-bos passeerden we langs de Wittentak kapel en zo klommen we verder tot op de top van de Hotondberg. Met zijn 150 meter de hoogste “piek” van de provincie Oost-Vlaanderen.

Wat daarna volgde was één lange opeenvolging van klimmen en dalen. Er zaten ook heel veel stukken offroad in maar ik was daarop voorbereid en ik had dan ook mijn trailschoenen aan. Heidi niet en dat vond ze vooral jammer toen we in de buurt van Kwaremont een wel heel modderige strook te verwerken kregen. De bruine massa zoog aan onze schoenen en het was oppassen om niet tegen de grond te gaan. Heidi zocht steun bij een paal maar die bleek niet vast te zitten in de grond ... Uiteindelijk geraakten we toch met de lach boven. Elke voet woog nu wel minstens een kilo extra. Bij de volgende controlepost keken de medewerkers raar op toen ze al die modder zagen. “Hebben jullie dan niet gezien dat de aanpalende weide opengemaakt was zodat jullie door het gras naar boven konden?” Neen, dat hadden we dus niet gezien.

Het laatste stukje van het parcours was overwegend vlak. Na 36,1 kilometer en ongeveer vier uur genieten bereikten we opnieuw de startplaats. Ik was niet echt moe en had ook geen last van stijve spieren. Nochtans was dit de tweede opeenvolgende week met meer dan honderd kilometer op de teller. We beginnen steeds meer te geloven in de goede afloop van de Gore-Tex Transalpine Run.

Intussen is onze inschrijving voor de Transalpine Run een feit. Heidi en ik kregen het startnummer 16. Niet dat we topfavorieten zijn maar wellicht heeft dat lage startnummer te maken met onze hoofdsponsor Gore-Tex die ook titelsponsor van de Transalpine Run is. Naast Gore-Tex geeft ook hardloopblad Runner's World ons team een duwtje in de rug. Op hun website zullen we overigens enkele artikels publiceren over onze expeditie.

Topfavorieten zijn we allerminst. Integendeel. Een blik op het deelnemersveld leert dat er nogal wat mensen met een marathontijd van minder dan drie uur aan de start zullen staan. Ons palmares verbleekt daar bij. Maar we laten ons daar niet door opjagen. Tenslotte heeft er nog niemand Parijs-Dakar gewonnen met een Ferrari of een Lamborghini. Ook daar is uithoudingsvermogen en karakter veel belangrijker dan pure snelheid. Nee, onze enige doelstelling bestaat er in om dag na dag binnen de tijdslimiet de eindstreep te halen en vooral ... te genieten van het evenement, de omgeving en de entourage.

Het belooft een heel internationaal gezelschap te worden want behalve een meerderheid van Duitsers zijn er ook Oostenrijkers, Zwitsers, Italianen, Britten, Spanjaarden en Zuid-Afrikanen ingeschreven. Allemaal deelnemers met echte bergen in hun achtertuin. Voor mensen uit de Lage Landen is dit dus een extra handicap. Ik mag dan nog niet klagen want ik woon aan de voet van de Vlaamse Ardennen waar er heuveltoppen zijn tot 150 meter boven de zeespiegel. Toch vermoed ik dat de beklimming van de Koppenberg niet echt te vergelijken valt met die van bijvoorbeeld de Kronplatz die op dag zes op het programma staat.

In Nederland geniet de Transalpine Run duidelijk meer bekendheid dan in België. Dat valt jaarlijks op te maken aan het aantal inschrijvingen. Wellicht heeft dat te maken met de exploten van ex-Dreamteamster Martine (www.runtodream.nl) die als een voorbeeldfiguur geldt voor half hardlopend Nederland. Ik heb het diepste respect voor haar verwezenlijkingen. Nog voor de start in het Duitse Ruhpolding zullen we ongetwijfeld een babbeltje slaan met het Nederlandse “That's Madness”-duo. Ook Paula en Ruud zijn debutanten in het grote werk. (http://ironlady.punt.nl/ en http://rudolfverhoef.punt.nl/ ). Wellicht zal ik Ruud ontmoeten ter gelegenheid van de Natuurmarathon in La Roche. We kijken al uit naar de verbroedering want ook dat is de Transalpine Run.

En toen kwam die vervloekte maand februari. De eerste dagen verliepen nog goed. Vorige week zaterdag liep ik bijvoorbeeld een dertigtal kilometer in het gezelschap van twee ex-Dreamteamers en ook van Stefaan Engels die net dan zijn eerste marathon van een nieuwe reeks liep. Hopelijk raakt hij nu wel aan meer dan 53 opeenvolgende marathons.

Maar in Gent voelde ik al dat er iets niet helemaal pluis met me was. Ik voelde me namelijk heel erg duizelig. De dagen daarna werd het steeds maar slechter. Vooral het opstaan was een hel. Ik draaide als een tol en voelde me verschrikkelijk misselijk. Uiteindelijk haalde ik er dinsdag de huisarts bij. Die stelde als diagnose: neuronitis vestibularis. Dat is een ontsteking van de zenuw die van de hersenen naar het evenwichtsorgaan (in het oor) loopt.

Op de website van het Apeldoorns Duizeligheidscentrum staat volgende uitleg over het ziektebeeld: Neuronitis vestibularis kenmerkt zich door acuut optredende, heftige draaiduizeligheid die langzaam in de loop van dagen tot weken weer afneemt. De patiënt voelt zich doorgaans ernstig ziek; men ligt de eerste dagen het liefst op bed en de normale werkzaamheden kunnen nauwelijks worden uitgevoerd. In het begin gaat de draaiduizeligheid vaak gepaard met misselijkheid en braken. Na de heftige duizeligheid volgt een periode van onstandvastigheid, geleidelijk overgaand in een enigszins onzeker gevoel bij snelle hoofdbewegingen.

Vooral de passage 'in de loop van dagen tot weken weer afneemt' baart me een beetje zorgen. Het is algemeen gekend dat na twee weken de basisconditie grotendeels weg is. Inmiddels zit ik al aan zes looploze dagen. Het doet nu dubbel pijn omdat ik net vandaag met heel wat Facebook-vrienden zou deelnemen aan de Trail des Bosses. Volgens de eerste berichten was het schitterend. Toeme toch.

Het is overigens niet de eerste keer dat het geluk mij in de steek laat in de maand februari. Toen ik twee jaar geleden deel uitmaakte van het Dreamteam kreeg ik in februari te maken met een heel hardnekkige griep waardoor mijn voorbereiding op de marathon van Rotterdam helemaal in het honderd liep. Mijn agenda van vorig jaar leert me dat ik vier weken op de sukkel was met de knie. U raadt het al ... in de maand februari. Dat het maar vlug maart is.

Het regende pijpenstelen bij de start van “Le trèfle à quatre feuilles”, het Franse woord voor klavertjevier. Die naam is niet toevallig gekozen want het parcours maakt vier grote lussen waarbij de deelnemers telkens langs het chalet van de organiserende club passeren. De lussen zijn achtereenvolgens 12, 11, 10 en 9 kilometer lang. Alles samen maakt dat een marathon. Ondanks het slechte weer lieten de organisatoren ons een tiental minuten extra wachten vooraleer het startschot te geven. We kennen inmiddels onze plaats in het peloton van gespecialiseerde traillopers en vertrokken in de tweede helft van de grote groep. Voor de gelegenheid kregen mijn maatje en ik het gezelschap van Heidi's mama. Voor haar was deze wedstrijd het grote traildebuut.

De eerste kilometer ging het nog over de openbare weg maar van zodra we het veld indoken begon de miserie of beter gezegd het plezier. Sneeuw en aanvriezende regen hadden het parcours omgeschapen in een onvervalste schaatspiste. Iedereen maakte volop slippertjes maar veel echte valpartijen hebben we gelukkig niet gezien. In een wegeltje moesten we over een ijzig richeltje maar ik koos een traject helemaal rechts en ploeterde door de maagdelijk witte sneeuw. Al snel bleek dat een foute keuze te zijn want ik zakte tot aan mijn kuiten in de sneeuw.

In de tweede lus wachtte er nog een speciale ervaring. Het pad veranderde plots in een smal bergbeekje. Aanvankelijk probeerden we nog een beetje om onze voeten droog te houden door in spreidstand tegen de kanten van de beek te lopen maar lang hielden we dat niet vol. Onder het motto 'nat is nat' crossten we even later dwars door het ijskoude water.

(bij gebrek aan eigen foto's, hierbij een impressie van Olne-Spa-Olne 2005 in gelijkaardige omstandigheden. Op de foto: Jo Schoonbroodt)

Na een kleine drie uur hadden we de eerste twee lussen tot een goed einde gebracht en tegen alle verwachting in hadden we het nog altijd lekker warm. Inmiddels was het ook al gestopt met regenen. Na het nuttigen van warme thee, peperkoek, rozijnen en zoutkoekjes begonnen we aan de derde lus. We trokken meteen de grote plaat en begonnen aan een zotte inhaalrace. Mijn maatje kan het namelijk niet verdragen als er een andere vrouw voor haar loopt. We kregen al snel een geel exemplaar in het vizier en op een helling liepen we in één ruk het gat van bijna twee minuten dicht. Erop en erover. Daarna haalden we een blauwtje in maar zij bleef hardnekkig volgen ondermeer dankzij een veel betere daaltechniek. Bij de volgende helling liepen we weer alleen.

Voor we het goed en wel beseften, stonden we terug aan het chalet. Mijn maatje had nog een geheim wapen en dat speelde ze uit in de vierde lus. Op dat moment kregen we het gezelschap van een loslopende hond die kilometerslang bij ons in de buurt bleef. Voor hem ging het duidelijk te traag want hij had nog de tijd om onderweg in een ijskoude gracht te springen en om tot tweemaal toe achter een wegspurtende kat aan te gaan. Ook wij waren nog steeds op jacht. Toen we een volgende vrouw inhaalden, ging het echter mis voor mij. Ik keek heel even opzij om beleefd een 'bonjour' te knikken maar dat kortstondige concentratieverlies werd meteen afgestraft met een buikschuiver waarbij ik mijn linkerknie bezeerde. Gelukkig kon ik verder.

Veel tijd om te recupereren was er niet want haast onmiddellijk volgde de zwaarste strook van het parcours: een verzopen akker. We zakten tot over de enkels in de modder. Bij elke stap was het sleuren om de voeten uit de zuigende brij te trekken en vooral hopen dat de schoenen goed dichtgeknoopt waren.

Na zeker driehonderd meter labeur kregen we weer asfalt onder de voeten en dat gaf ons precies vleugels. Intussen ontwaarden we de verlichtingspalen van het plaatselijke voetbalveld en even later kwamen we over de aankomstlijn. Onze bruto eindtijd was iets van 4u55 en daar waren we heel gelukkig mee. Vooral het feit dat we de tweede helft tegen meer dan 10 km/u aflegden, was een hele opsteker. Na aankomst bleek de knie wat gezwollen te zijn, maar wellicht zal alles meevallen.

Even later kwam ook de mama binnen. Zonder specifieke voorbereiding bracht zij deze trailmarathon tot een goed einde. Bij aankomst sprak ze de legendarische woorden: “Ik dacht dat het nog een toerke was. Ik ben nu nog niet moe”.

2009, het jaar van mijn eerste overwinning

Alhoewel het geen bewuste keuze was, heb ik dit jaar bijna geen korte wedstrijden gelopen. En als ik dan toch eens aan de start van zo'n wedstrijd stond, was dat meestal als haas. In Zeveren liep ik wel voor eigen rekening. Het was een superkorte wedstrijd over 1,5 kilometer en zowaar, ik haalde er mijn eerste overwinning ooit. Nu ben ik de eerste om dat succes te relativeren maar het deed toch eens deugd om helemaal bovenaan het podium te staan. Ik was ook blij met mijn chrono van 5'20”, toch goed voor bijna 17 km/u.

2009, het jaar van 4 marathons

Elk jaar word ik een beetje sterker en telkens durf ik wat meer op mijn bord te nemen. In 2007 liep ik mijn eerste marathon, het jaar nadien liep ik er twee en 2009 was goed voor vier marathons. Elke marathon is eigenlijk een verhaal apart. Totaal onverwacht verpulverde ik in Antwerpen mijn pr en bracht het op 3u13' en een sjiek. Ook in de Leiemarathon ging ik voluit maar de najaarswarmte maakte het onmogelijk om supersnel te gaan. In tegenstelling tot veel anderen deelde ik mijn wedstrijd wel goed in en ik kwam binnen in 3u19, goed voor een 53e plaats op 330 deelnemers. Mijn twee andere marathons trok ik het knechtenlivrei aan. In Torhout wou ik mijn Dreamteammaatje onder de 3u30 helpen. De lat lag heel erg hoog voor haar maar mijn maatje heeft karakter op overschot. Het lukte. Na ruim 42 kilometer hadden we een marge van 30 sec of welgeteld 100 meter. In oktober begeleidde ik een ander karakterbeestje bij haar eerste marathon. Zoals verwacht haalde Ann probleemloos de finish in Eindhoven.

2009, het jaar van wandelingen

Eigenlijk heb ik vorig jaar meer dan 4 marathons gelopen. Onder een stralende zon liep ik samen met mijn maatje in mei een etappe van de 100 kilometer van Ieper. Die was precies 42,2 kilometer lang. Het was een schitterend parcours door de West-Vlaamse bergen en was daarmee één van mijn mooiste loopervaringen. In totaal heb ik vorig jaar deelgenomen aan wel dertig georganiseerde wandelingen. Een ander specialleke was de Vierdaagse van de IJzer. Ik was heel erg benieuwd hoe mijn lichaam zou reageren op een opeenvolging van lange duurlopen. Vier dagen na elkaar liep ik 33 kilometer en probleemloos haalde ik het einde. Een woordje van dank aan Heidi, Veerle en Ann die me elk een dagje gezelschap hielden. Ik ben geen medaillefreak maar die van de Vierdaagse is er toch eentje die ik ga koesteren.

2009, het jaar van de trail

Ik hou van een beetje afwisseling en daarom waagde ik me dit jaar voor het eerst aan een trailwedstrijd. Het werd een ongelooflijke meevaller. Er was nogal wat modder tijdens L'Enfer des Collines en ik hou daar wel van. Ondanks onaangepast schoeisel liep ik toch een mooi klassement op de halve marathon. Tijdens onze vakantie beklom ik ook de Col du Galibier, één van de hogere Alpencols. Het was een leerrijke ervaring want berglopen zorgt toch voor een andere belasting. Na dik twee uur stond ik boven en daarmee deed ik niet veel slechter dan sommige wielertoeristen. Mijn persoonlijke hoogtepunt van het jaar kende ik echter op 29 november. Toen deed ik mee aan Olne-Spa-Olne, het gevolg van een weddenschap. Het was een sprong in het onbekende en dat niet alleen omwille van de afstand. Al bij al verteerde ik de 65 kilometer en 1900 hoogtemeters vrij vlot. In 2010 zal ik er zeker weer aan de start staan.

2010, het jaar van de Transalpine

Dit jaar heb ik alvast de week van 4 tot 11 september in rood aangekruist. Dan zal ik met mijn maatje een nieuwe sprong in het duister maken want dan nemen we deel aan de Transalpine Run. Dat is een achtdaags bergtochtje voor duo's van Duitsland naar Italië. Het parcours is 288 kilometer lang en gaat over een paternoster aan cols. Mijn volledige jaar zal in het teken staan van deze uitdaging. Ik zal heel veel trage kilometers lopen maar het kriebelt om in het voorjaar toch nog een snelle marathon te doen. Wie weet...

Voor de Nacht van Vlaanderen (juni-Torhout) had ik met mijn Dreamteammaatje een weddenschap afgesloten. Indien we onder de 3u30 zouden blijven, zouden we deelnemen aan de Hel van Kasterlee. We bleven nipt onder de scherpe tijdsgrens, maar omdat we allebei veel liever lopen dan fietsen beslisten we om de Hel van Kasterlee te vervangen door Olne-Spa-Olne. Een trailwedstrijd van 65 kilometer met maar liefst 1900 hoogtemeters. Die uitdaging stond afgelopen zondag op het programma.

Zaterdag vertrokken we richting Verviers waar we zouden overnachten. Het was niet zo evident om in het stadscentrum een spaghetti te vinden maar uiteindelijk lukte dat toch. Al waren we toen al zeiknat. Het slapen lukte niet zo goed en dat had alles te maken met de regen die maar op de ramen bleef kletteren. Het spookbeeld van koude, modder, valpartijen, enzovoort bleef maar door mijn hoofd malen. Toen er rond 3u 's morgens een bende zatte Duitsers het hotel binnenviel, was het helemaal gedaan met slapen.

Na een stevig ontbijt trokken we 's morgens naar Olne. Amper een kwartiertje voor het startschot kwamen we daar aan maar dat was ruim voldoende om een plekje te zoeken helemaal achteraan het deelnemersveld van een paar honderd mannen en enkele vrouwen. De eerste kilometer ging over landelijke wegen en was overwegend bergaf. Maar al snel doken we een wegeltje in en mochten we aan de eerste 'bosse' beginnen. Het was meteen een heel steil stuk en de modder zorgde ervoor dat de eerste slachtoffers tegen de grond gingen. Er zat ook een bekend gezicht tussen.

Het ging continu bergop en bergaf waarbij onze inspanningen beloond werden met magnifieke vergezichten. Rond kilometer 15 liepen we dwars door het bedevaartsoord van Banneux. Op dat moment had ik al een eerste dipje. De bovenbenen stuurden niet mis te verstane alarmsignalen uit maar we negeerden die.

Na bijna vier uur (nettotijd) kwamen we aan in Spa waar de tweede bevoorrading was opgesteld. We waren bijna halfweg. Nog 33 kilometer te gaan en eigenlijk voelden we ons allebei op dat moment – behalve dan de pijnlijke spieren - nog redelijk goed. Maar daar kwam snel verandering in. De afstand en de onafgebroken opeenvolging van soms verschrikkelijk steile ondingen begonnen hun tol te eisen. Mijn maatje gaf aan dat ze het nooit zou redden en dat ze gewoon zou proberen om de volgende bevoorrading (km 48) te bereiken. Hadden we de eerste uren nog heel wat afgelachen dan werd het nu plots muisstil. Enkel het gehijg en gezucht van onze ademhaling doorbrak de rust van het bos. We liepen nu op automatische piloot.

Rond kilometer 40 dook er plots een modderige ravijn op. En wij moesten daar naar beneden. We gleden van boom tot boom en bereikten gelukkig heelhuids het dal. Meteen daarna kwam er een verschrikkelijk stukje parcours met heel veel modder. Bovendien staken er heel wat keien onder die blubber waardoor ik meerdere malen mijn linkervoet omsloeg. Maar omdat het intussen overal pijn deed, voelde ik dat niet meer.

Aan de derde bevoorrading deden we ons tegoed aan warme thee, koekjes, rozijnen, chips (!) en peperkoek. Zonder iets te zeggen, knikte ik naar mijn maatje en zowaar, ze ging terug op pad. Meteen mochten we de handen uit de mouwen steken. Letterlijk want de eerstvolgende helling kropen we op handen en voeten naar boven. We waren al ruim zes uur onderweg toen we het punt van de 50 kilometer voorbijkwamen. Het inspireerde mijn maatje om even haar armen op te steken en “Yes!” te roepen. Eigenlijk was het niet meer dan fluisteren. Mijn linkerheup begon serieus pijn te doen en dit straalde uit tot aan mijn tenen. Het was precies alsof mijn linkerbeen verlamd was. Vooral bij de afdalingen was dat pijnlijk en bovendien gevaarlijk want ik begon steeds meer fouten te maken.

Stilaan begonnen we de kilometers af te tellen. Mijn maatje was al zes keer doodgegaan en begon aan haar zevende leven. Ze had de stal geroken en ze liep steeds maar sneller. Op het einde kregen we nog het gezelschap van een Brusselaar die al voor de tiende keer meedeed. Hij stelde ons gerust door te melden dat er in de laatste paar kilometer geen verschrikkelijke dingen meer lagen te wachten.

Het begon al duister te worden toen we na 8u45 (8u13 netto) de aankomst bereikten. Met de handen in de lucht kwamen we onder de aankomstboog door. De benen waren kapot, volledig kapot maar heel even voelden we die pijn niet. We hadden onze zotte uitdaging tot een goed einde gebracht. Op naar de volgende: de Gore-Tex Transalpine Run.

Daarom trokken we het voorbije weekend naar Battice, een plaatsje in het land van Herve. "Les Quatre Cimes”, zo heet de lokale wedstrijd daar maar eigenlijk doen de organisatoren hun eigen wedstrijd oneer aan want er zitten niet vier maar wel zeventien hellingen in het parcours van 33 kilometer. Alles samen goed voor ongeveer 1700 hoogtemeters, en dat is dus meer dan de beklimming van de Mont Ventoux.

Het was de bedoeling om samen met mijn Dreamteammaatje binnen te komen in 3 uur. Bovendien wilden we absoluut de laatste helling, de Mur van Bouxhmont, lopend overwinnen. Geen sinecure want het hellingspercentage van deze puist ligt een stuk boven de 10 procent.

Omdat we geen idee hadden van wat er ons te wachten stond, vertrokken we tegen een heel rustig tempo van zowat 5'30” per kilometer. We maakten uitgebreid kennis met Reineke, een Nederlandse die in de buurt een nieuw stekje gevonden had. Ze heeft wel smaak want het land van Herve is ronduit schitterend. Prachtige vergezichten, kleurrijke boomgaarden, pittoreske dorpjes met wondermooie kerken en dito herenhuizen, ...

Door al deze pracht vergaten we bijna dat we aan het lopen waren. Veel te laat beseften we dat het eigenlijk te traag ging om ons doel te halen. We besloten dus om een tandje bij te steken en liepen af en toe een kilometer van minder dan 5 minuten. Een toeschouwer in een hoogstammige fruitboom wist ons te melden dat mijn maatje in 19e positie bij de vrouwen liep. We maakten er meteen een extra doel van om toptien te halen.

De Côte de Mauhin is maar liefst 2400 meter lang en op deze schitterende helling haalden we maar liefst vier vrouwen in. Telkens we er eentje hadden ingehaald, dook er in de verte een nieuw doelwit op. Uiteindelijk haalden we er negen in en we dachten dus dat we in tiende positie liepen. Maar op dat moment begon de motor bij mijn maatje wat te sputteren. Ik deed mijn uiterste best om het tempo zo egaal mogelijk te houden maar dat is niet eenvoudig met al die hellingen. Zelf begon ik overigens ook steeds meer last te krijgen van krampneiging in beide kuiten. Berglopen is toch een vak apart en belast duidelijk andere spieren.

Op weg naar de finish.

En toen dook plots de “Mur van Bouxhmont” op. De steile helling beet keihard in de kuiten en het tempo ging er helemaal uit. Ik had mijn chrono in de gaten en was ervan overtuigd dat we op een twintigtal seconden van de grens van drie uur zouden stranden. Maar dat was buiten mijn maatje gerekend. Waar ze de energie vandaan haalde, weet ik niet maar puur op karakter begon ze zowaar te sprinten. Met een onvermoed resultaat: 2u59'30” (netto, zelfgeklokt) en wellicht een twaalfde plaats.

Dit jaar heb ik al heelwat schitterende ervaringen mogen meemaken en ook deze wedstrijd zal heel hoog scoren in de rangschikking van 2009. Een dikke pluim ook aan de organisatie. De inschrijving is helemaal gratis maar dat was er niet aan te merken. Alles piekfijn in orde en iedere deelnemer kreeg achteraf nog een bordje met brood en een assortiment kazen. Volgend jaar zien ze mij hier zeker terug. Maar eerst gaan we nog een beetje onze grenzen verleggen. Op 29 november trekken we naar Olne-Spa-Olne voor een trail van 65 kilometer. Daarmee ligt de lat nu wel extreem hoog voor een middelmatig amateursporter. Té hoog???

Met veel ijs en rust ging de pijn grotendeels weg waardoor ik enkele dagen geleden besliste om zeker te starten. De vrees voor een DNS (Did Not Start) maakte plaats voor een DNF (Dit Not Finish). Door ondanks de fragiele knie toch te starten, nam ik een risico maar daar was een goede reden voor. De voorbije maanden had ik Ann begeleid op weg naar haar eerste marathon en ik kon haar in de finale nu toch niet in de steek laten.

Een eerste marathon is altijd een beetje aftasten en daarom hadden we absoluut vermeden om over tijdsdoelen te praten. Wel zou ik starten tegen een tempo van een kleine 6 min per kilometer en we zouden wel zien hoelang Ann dat zou volhouden. En dat was lang, heel lang voor een debutante.

We slaagden erin om een constant tempo te lopen (achtereenvolgens 29'31 – 29'18 – 29'21 – 29'00 – 29'12” - 29'20” per 5 kilometer). Kort na kilometer 35 kreeg Ann echter bezoek. Dhr. Kramp nestelde zich namelijk in haar kuit. Een verrassing was dat niet want kort voordien had men boven beslist om de koudwaterkraan open te draaien en het opspattende water betekende een echte aanslag voor de onderbenen.

Bijna halverwege en nog zo fris als een hoentje. (Foto: Herman Van den Borre)

We deden het tempo zakken zonder echter te wandelen. We bleven dus op het randje van de afgrond lopen. Ann verbeet de pijn terwijl de enthousiaste supporters haar vooruit schreeuwden. Na 4u13'33” vloeide er een traantje en kregen we onze welverdiende medaille om de nek.

In haar leven heeft Ann al heel wat sportieve watertjes (volleybal en tennis) doorzwommen maar ze verraste me door te stellen dat een marathon toch het absolute summum is. Wie ben ik om haar tegen te spreken.

Het strijdplan was eenvoudig: starten tegen 4'30” en dat zo lang mogelijk volhouden. Al na twee kilometer moest ik mijn plan bijsturen. Ik kwam nog wel door in 8'59” maar de hartslag was opgelopen tot 175. Het kostte enige moeite maar ik besliste om toch wat in te houden. Het is nooit plezant om je te laten uitzakken uit een groepje lopers van je eigen niveau. Het tempo zakte naar 4'45” per kilometer.

Na een lusje van 5 kilometer door Deinze kwamen we aan de Leie. We gingen de “bananebrug” over en daar stond mijn Dreamteammaatje mij met de fiets op te wachten. Zij zou mij de resterende kilometers op gastronomisch en moreel vlak steunen. Rond kilometer 15 kwam ik in mijn geboortedorp voorbij. De tientallen aanmoedigingen bezorgden me echt kippenvel. Over de hele lengte van het parcours stonden er overigens opvallend veel toeschouwers.

(km 22: nog steeds met de glimlach)

Met slechts een 400-tal deelnemers is het niet zo evident om een goed groepje te vinden maar ik haakte aan bij twee Gavertrimmers. We maakten er een gezellige bedoening van. Een beetje verder haalden we een jongeman in die op de fiets begeleid werd door zijn moeder. Toevallig waren we luidop bezig over een heikel thema bij sportievelingen: 'sex voor de wedstrijd'. Dat was blijkbaar niet naar de zin van de begeleidende moeder want die maande haar zoon aan om toch maar een beetje sneller te gaan lopen. En die had nu al een rooie kop. Nauwelijks enkele kilometers verder stond de jongen geparkeerd aan de kant van de weg.

Na 21095 meter kwam ik door in 1u39'35”. Het begon serieus te kriebelen en ik liet mijn gezellen in de steek. Een klein meisje aan de kant van de weg, vertelde me dat ik in 95e positie liep. Dat moest beter kunnen. De inhaalrace verliep veel gemakkelijker dan verwacht. De warmte deed namelijk zijn werk en ik raapte opvallend veel wandelaars op. Ook mijn te snel gestarte kompanen van de eerste kilometers haalde ik één voor één bij. Aan de andere kant werd ik door niemand voorbijgelopen.

Behalve door eentje dan. Achter mij zag ik debutante Wendy Lenaert aankomen en ik hield een klein beetje in. Toen ze bij mij kwam, dacht ik een leuk babbeltje te doen maar dat was buiten Wendy gerekend. Ze liep er mij meteen af. Ik kon gewoon niet volgen.

Het bewijs was daarmee geleverd dat bij mij het beste er van af was. Het laatste uurtje zou er dus ééntje op karakter worden. Verdorie wat bleef het bord van de 35 kilometer lang weg. Mijn maatje spoorde me gelukkig regelmatig aan om te blijven eten en drinken (duizendmaal dank!) waardoor ik een ontmoeting met de man met de hamer kon vermijden. Al was hij zeker niet veraf toen we in de buurt van kilometer 38 voorbij de gebouwen van hoofdsponsor Alpro kwamen. Er kwam maar geen einde aan die lichtjes hellende straat.

In tegenstelling tot mijn reputatie als zijnde een echte cijferfreak, had ik al een tijdje niet meer naar mijn Polar gekeken. We zouden wel zien waar we uitkwamen. De laatste twee kilometer haalde ik werkelijk alles uit de kast, de hartslag ging naar 192. De klok viel stil op 3u19'39”. Geen pr maar gezien de omstandigheden ben ik meer dan tevreden met dit resultaat. Ik werd zelfs 53e op 329 starters wat betekent dat ik in de tweede wedstrijdhelft meer dan 40 lopers voorbij ben gegaan.

Gisteren trok ik naar Evergem voor de ultieme test. Vorig jaar had ik daar mijn pr op de halve marathon verbeterd (1u28'28”) maar deze keer had ik geen al te hoge verwachtingen. Pijnloos het einde halen, zou al goed zijn en als het een beetje kon, wou ik toch graag onder 1u30 blijven. Maar dat zou al een extraatje zijn.

Na een voorzichtige opwarming slaagde ik erin om een plekje op de eerste startrijen te versieren. Het startschot weerklonk. Ik liet me niet meeslepen door de opgejaagde meute en zocht een comfortabel tempo. Ik was blij verrast toen ik na exact 4 minuten doorkwam aan de eerste kilometer. Dat tempo kon ik een zestal kilometer volhouden tot een opspelende maag (ik was 's morgens weeral veel te lang blijven plakken op het voetbalveld waardoor ik veel te laat gegeten had) me noopte om een versnelling lager te schakelen.

In de buurt van het 10 kilometerpunt was de maagpijn plots weg waardoor ik aan een inhaalrace kon beginnen. Psychologisch is het natuurlijk een groot voordeel als je de ene na de andere tegenstrever kunt inhalen. Op vijf kilometer van het einde zat de hartslag al aan 190 en dat is aardig in de buurt van mijn maximum (195). Ik twijfelde even maar nam uiteindelijk het risico om vol door te gaan. Het pr was namelijk binnen handbereik en die gedachte stuwde me vooruit. Het deed nochtans pijn, veel pijn. Ik telde de laatste kilometers af en ging met een wazige blik over de eindstreep na 1u26'50”.

Ik was supertevreden. In de eerste plaats met een nieuw pr maar bovendien betekende dit resultaat een serieuze geruststelling voor de Leiemarathon. Met kilometeraanduiding en heel veel drankposten was de organisatie vlekkeloos. Of toch bijna vlekkeloos. Nu gebeurt het wel vaker dat we ons na de wedstrijd moeten behelpen met een koude douche. Maar deze keer kwam er plots geen druppel meer uit de kranen. Allesbehalve plezant. Dat vonden zeker ook mijn drie buren die al helemaal ingezeept stonden.

“De Ronde van Frankrijk win je in bed.” Ik weet niet meer van wie deze uitspraak oorspronkelijk is maar voor een meerdaagse opdracht is rust inderdaad heel belangrijk. Mijn recuperatie begon telkens al meteen na de aankomst waarbij ik zoveel mogelijk eten en drinken probeerde naar binnen te werken. Thuisgekomen nam ik ook telkens een koud bad (een tip van mijn zusje) en het effect op de beenspieren was echt duidelijk merkbaar.

De laatste etappe was de kortste (30,9 kilometer) en had Ieper als start- en vertrekplaats. Mijn compagnon van de dag was deze keer Ann, een sportieve master die ik een beetje begeleid op weg naar haar eerste marathon in Eindhoven. Voor haar zou het de eerste dertiger ooit worden.

Tegen alle verwachting in voelden de benen nog altijd vrij goed aan en de eerste kilometers schoven heel snel voorbij. Af en toe duwde ik een beetje op de rem want ik wou kost wat kost dat Ann op een comfortabele manier aan de aankomst zou geraken. In volle voorbereiding op haar eerste marathon zou dat haar ongetwijfeld een psychologische boost geven.

Wandelaars zijn heel vriendelijke mensen en er zitten ook heel wat grappenmakers tussen. De meeste lopers zullen grapjes als “Niet lopen in het zwembad” of “Je moet niet meer lopen, ze hebben hem al” intussen ook al kennen. Af en toe liep er eens iemand een eindje mee en die vertelde dan een stukje van zijn persoonlijke levensverhaal. Allemaal heel plezant.

Ann hield zich kranig (en ik mocht natuurlijk niet onderdoen) en voor we het wisten kwamen we Ieper binnen. In tegenstelling tot de voorbije dagen was de eindcontrole deze keer op een tweetal kilometer van de echte aankomst. Ik weet niet of het komt door de Mars die we daar kregen maar feit was dat Ann plots een verschroeiende eindsprint begon te lopen. Het ging nochtans lichtjes bergop en de wind blies pal op onze snoet maar het paard had de stal geroken. Zo fris als iets bereikten we de aankomst. Eindhoven wordt een makkie voor haar.

Even later kreeg ik in ruil voor mijn viermaal afgestempelde badge een mooie medaille en welgemeende felicitaties. Wellicht ben ik even trots op deze medaille als mijn grootvader was op zijn oorlogsmedailles. Bijna even trots. Mij kostte het namelijk niet veel meer dan een beetje zweet en twee blauwe teennagels, hij vertoefde daarentegen vier jaar aan het front en verloor net voor de Wapenstilstand zijn rechterarm.

Tijdens de derde etappe van de Vierdaagse van de IJzer kregen we eindelijk het illustere riviertje te zien waar de Duitsers zich in 1914 de tanden stuk op beten. Startplaats was boterstad Diksmuide. Aanvankelijk had ik vooral van deze derde dag schrik maar achteraf viel het best mee. Tijdens de 33,5 kilometer lange tocht had ik overigens het aangename gezelschap van blogster Betty Spencer (http://bettyspencer.skynetblogs.be) die zich – net zoals ik – voorbereidt op de Leiemarathon van 20 september.

Er waren duidelijk minder deelnemers onderweg maar er zaten toch wel een aantal opvallende exemplaren tussen. Nog in de beginkilometers kwamen we bijvoorbeeld vier paters tegen waar we een kort babbeltje mee maakten. Bij elke stap kwam er een stukje melkwit been en een lekker ouderwetse - al even witte - sportsok van onder de pij tevoorschijn. De broeders hadden heel veel plezier en achteraf sloeg de twijfel toe of het nu al dan niet echte waren. Natuurlijk waren er ook heel veel militairen op stap en eentje had zelfs een vervaarlijk uitziend moordwapen op zijn rug hangen. Tegen het einde van de tocht kwamen we tenslotte ook Fred Flinstone en zijn vriend Barney tegen. Zij hadden gelukkig hun knuppel thuisgelaten.

Omdat mijn voeten tijdens de eerste twee dagen al wat schade hadden opgelopen, had ik 's morgens beslist om van schoenen te veranderen en mijn trails aan te doen. Dat bleek een goede keuze want er zaten nogal wat stukken offroad in. Ook veel single tracks waardoor we af en toe een stukje moesten wandelen maar echt rouwig waren we daar niet om.

Lange duurlopen vormen de ideale gelegenheid om eens te experimenteren en dat hebben we ook uitgebreid gedaan. Rond kilometer twintig hadden we allebei dorst gekregen en na een beetje twijfelen, namen we toch twee bekertjes melk aan waarmee we onze koeken doorspoelden. Nauwelijks tweehonderd meter verder was er een terrasje en daar goten we er nog een colaatje bovenop. We vreesden voor de gevolgen van deze ongebruikelijke cocktail maar eigenlijk viel dat best mee want we begonnen alleen maar sneller te lopen. Na ongeveer 3u45 (een brutotijd want ik heb niet altijd de klok stilgezet) stonden we terug aan het begin van de tocht. Nog eentje te gaan.

Vandaag stond ik er helemaal alleen voor. Nu ja, er waren weer duizenden deelnemers voor de tweede etappe van de Vierdaagse van de IJzer maar ik had geen vaste reisgezel. De weersvoorspellingen waren alarmerend maar we waagden het er toch op.

De inschrijving op de Markt van Poperinge verliep iets voorspoediger dan het vinden van een parkeerplaatsje kort voordien maar rond kwart voor tien begon ik aan de 33,3 kilometer lange tocht. De eerste kilometers voelden de benen extreem slecht aan en al snel besliste ik om niet meer naar mijn hartslagmeter te kijken.

Ik probeerde zoveel mogelijk de schaduwplekjes op te zoeken maar eens buiten de ring van Poperinge gekomen was dat vergeefse moeite. Van bij het begin zoog ik regelmatig een slok water uit mijn Camelbak. We zetten koers richting Kemmelberg en plots ging het een stuk beter met de benen. Ondanks het geaccidenteerde terrein en het vele slalomwerk kon ik de snelheid gemakkelijk boven de 10 kilometer per uur te houden.

Bij elke waterpost probeerde ik mijn nek en hoofd af te koelen en zoveel mogelijk te drinken. Vandaag heb ik minimaal 5 liter naar binnen gezwolgen. En het was nodig. Geen garnalensoep in Poperinge maar de organisatie zorgde deze keer voor een flesje Calcifort en een granenreep van Nestlé. Zelf had ik ook koekjes en een energiegel mee. Onderweg ergerde ik me weer dood aan het vele afval dat de mensen in de natuur achterlaten. Van stappers had ik toch iets meer milieubewustzijn verwacht.

De kilometers schoven snel onder de voeten en voor ik het wist, kreeg ik de kerktoren van Poperinge in het vizier. Dankzij de vele seingevers geraakten we vlotjes door het centrumverkeer en na 3u13' viel de klok stil. Een tijd waar ik dik tevreden mee was.

Thuisgekomen brak ik nog het wereldrecord hoogspringen. Toen ik me in een welverdiend bad liet glijden, wipte ik onmiddellijk omhoog van de pijn. Door de adrenaline had ik er nog niets van gevoeld maar mijn Camelbak had blijkbaar een vrij indrukwekkende brandwonde op mijn rug achtergelaten. Gelukkig zal het morgen een stuk minder warm zijn en ga ik me behelpen met mijn gewone drankgordel. Plaats van afspraak: Diksmuide.

Vandaag trokken we naar Oostduinkerke voor de eerste etappe van de Vierdaagse van de IJzer. Om als loper niet teveel vast te geraken tussen de wandelaars, beslisten we om zo laat mogelijk te starten. Het was al over halfelf toen twee militairen onze controlekaart inscanden. Op dat moment viel de temperatuur nog redelijk mee.

Via het binnenland zetten we koers richting Nieuwpoort waar we het strand op moesten. Ik had een beetje schrik voor het baggerwerk in het mulle zand maar de hamstring hield zich koest. Een zonnebader stelde zich openlijk vragen over onze geestelijke gezondheid en vroeg zich af of we dit echt uit vrije wil deden. Natuurlijk.

In Koksijde moesten we terug de dijk op en dat was een iets minder leuke passage. Er was daar namelijk net een rommelmarkt aan de gang en het was dan ook volop slalommen. Al van in het begin had ik slechte benen en tegen mijn verwachting in werden die maar niet beter.

De parcoursbouwer had echt voor een mooi en gevarieerd parcours gezorgd. De hele organisatie was overigens perfect: veel water, gratis bevoorrading (appel, koekjes, chocomelk), veel seingevers en veel toiletten. Dat laatste is iets waar ik sinds Torhout meer en meer aandacht voor heb.

In de buurt van het vliegveld van Koksijde begon de warmte zijn tol te eisen. Ik schrok me een hoedje toen ik mijn hartslagmeter bekeek. Rekening houdende met onze snelheid en de staat van vermoeidheid verwachtte ik een cijfer van 145 maar er stond iets helemaal anders: 172. We vertraagden een klein beetje maar dat had nauwelijks impact. Blijkbaar had mijn lichaam de grootste moeite om zich af te koelen. Gelukkig was de eindmeet toen al dichtbij. Voor de 33,1 kilometer hadden we uiteindelijk 3u26 (netto) nodig.

Morgen staat deel 2 op het programma en daarvoor trekken we naar Poperinge. Het parcours is een paar honderd meter langer, we moeten oa over de Kemmelberg en het belangrijkste: ... het zal nog 2°C warmer zijn. Als dat maar goed afloopt.

Voor mij is die al begonnen tijdens onze vakantie in de Alpen. Op de stafkaart had ik een wandeling aangestipt vanuit Valmeinier (1800 meter) naar de Col des Marches (2725 meter) waarna ik via het Lac de Roche Noire zou terugkeren. Grof geschat een afstand van 12 kilometer. Het was de bedoeling om zoveel als mogelijk te lopen en dan zou ik na een kleine twee uur wel binnen zijn. Zo dacht alvast de bergleek in mij.

Het duurde even vooraleer ik het begin van de wandelpiste vond en dan begon ik te lopen. Het bergpad ging meteen steil de hoogte in en dat deed ook mijn hartslag. Na minder dan twee minuten kwam er al een einde aan mijn naïeve voornemens en moest ik overschakelen naar wandelen. Maar zelfs dat hielp mijn hartslag niet omlaag want die bleef schommelen rond 175.

Af en toe keek ik achterom naar de steeds kleiner wordende huisjes en hotelletjes en weldra was ik enkel nog in het gezelschap van enkele majestueuze Alpentoppen. Of toch niet. Een hele zwerm insecten bleef me namelijk hardnekkig volgen. Aan een splitsing hield ik even halt om te genieten van het schitterende uitzicht. Toen ik terug wou vertrekken, leek het alsof ik net vier mojito's achterover had gekapt. Mijn hoofd voelde heel ijl aan en mijn tred was onzeker geworden. Bovendien begon plots mijn neus hevig te lopen. Een beetje ongerust zette ik mijn tocht verder maar even later bereikte ik toch de top.

Intussen was ik al tot de ontdekking gekomen dat snelheid in de bergen een relatief begrip is want ik was al anderhalf uur onderweg voor pakweg 5 kilometer. Daarnaast had ik nog een beginnersfout gemaakt want ik had niets mee om te eten en de honger begon stilaan te knagen. In een lichte looppas begon ik de afdaling. Mijn trailschoenen hadden veel grip en ik durfde dan ook steeds sneller gaan.

Geheel onverwacht dook plots het Lac de Roche Noire op, een meer ter grootte van zowat een half voetbalveld. Net toen ik eraan dacht om me even te installeren en gewoon wat te mijmeren, ontdekte ik dat ik niet alleen op deze goddelijke plek was. Vier mensen waren aan het picknicken en wat verder was er zelfs iemand aan het vissen. Hoe is die vis in dit meer terechtgekomen, vroeg ik me af?

Een beetje teleurgesteld vervolgde ik mijn weg. Steeds sneller en sneller. Tot mijn overmoed afgestraft werd. Tot tweemaal toe verzwikte ik mijn enkel. Vooral de tweede keer deed het serieus pijn en zag ik zelfs een kleine zwelling. Ik snoerde mijn veters keihard dicht en vertrok opnieuw. Ik had nu wel schrik gekregen want hier was geen levende ziel te bespeuren en bovendien had ik op die plek geen gsm-ontvangst. Ik was dan ook wat opgelucht toen ik even later tussen de eerste huizen liep.

Uiteindelijk duurde mijn eerste kennismaking met de bergen bijna drie uur. Al bij al was dat niet zo slecht want achteraf zag ik op een folder dat de normale wandelduur voor deze tocht 5u30 bedraagt. Maar als we de Transalpine Run tot een goed einde willen brengen, zullen we toch nog heel veel moeten oefenen.