De Reus van Vlaanderen

Het nieuwe jaar is inmiddels al enkele weken ver en het is dan ook de hoogste tijd om nog een laatste maal terug te blikken naar het voorbije jaar. In totaal liep ik 3011,7 kilometer. Dat is toch al een mooi end. Ongeveer van Antwerpen naar Barcelona, en terug. Bovendien is dat ook een dikke driehonderd kilometer meer dan vorig jaar. Bij het begin van 2009 had ik een drietal doelen voor ogen: een nieuw pr op zowel 15 km, halve marathon als marathon. Laten we beginnen met het slechte nieuws. Ik heb gefaald om een nieuw pr te lopen op de 15 kilometer. Maar daar is een goede reden voor. Ik heb namelijk aan geen enkele wedstrijd over die afstand deelgenomen. Op die manier wordt het natuurlijk moeilijk. Voor de rest mag ik zeker niet klagen over blessures want op twee korte onderbrekingen na (februari en oktober) ben ik blessurrevrij gebleven. 2009 was voor mij dan ook een grand cru-jaar.

2009, het jaar van mijn eerste overwinning

Alhoewel het geen bewuste keuze was, heb ik dit jaar bijna geen korte wedstrijden gelopen. En als ik dan toch eens aan de start van zo'n wedstrijd stond, was dat meestal als haas. In Zeveren liep ik wel voor eigen rekening. Het was een superkorte wedstrijd over 1,5 kilometer en zowaar, ik haalde er mijn eerste overwinning ooit. Nu ben ik de eerste om dat succes te relativeren maar het deed toch eens deugd om helemaal bovenaan het podium te staan. Ik was ook blij met mijn chrono van 5'20”, toch goed voor bijna 17 km/u.

2009, het jaar van 4 marathons

Elk jaar word ik een beetje sterker en telkens durf ik wat meer op mijn bord te nemen. In 2007 liep ik mijn eerste marathon, het jaar nadien liep ik er twee en 2009 was goed voor vier marathons. Elke marathon is eigenlijk een verhaal apart. Totaal onverwacht verpulverde ik in Antwerpen mijn pr en bracht het op 3u13' en een sjiek. Ook in de Leiemarathon ging ik voluit maar de najaarswarmte maakte het onmogelijk om supersnel te gaan. In tegenstelling tot veel anderen deelde ik mijn wedstrijd wel goed in en ik kwam binnen in 3u19, goed voor een 53e plaats op 330 deelnemers. Mijn twee andere marathons trok ik het knechtenlivrei aan. In Torhout wou ik mijn Dreamteammaatje onder de 3u30 helpen. De lat lag heel erg hoog voor haar maar mijn maatje heeft karakter op overschot. Het lukte. Na ruim 42 kilometer hadden we een marge van 30 sec of welgeteld 100 meter. In oktober begeleidde ik een ander karakterbeestje bij haar eerste marathon. Zoals verwacht haalde Ann probleemloos de finish in Eindhoven.

2009, het jaar van wandelingen

Eigenlijk heb ik vorig jaar meer dan 4 marathons gelopen. Onder een stralende zon liep ik samen met mijn maatje in mei een etappe van de 100 kilometer van Ieper. Die was precies 42,2 kilometer lang. Het was een schitterend parcours door de West-Vlaamse bergen en was daarmee één van mijn mooiste loopervaringen. In totaal heb ik vorig jaar deelgenomen aan wel dertig georganiseerde wandelingen. Een ander specialleke was de Vierdaagse van de IJzer. Ik was heel erg benieuwd hoe mijn lichaam zou reageren op een opeenvolging van lange duurlopen. Vier dagen na elkaar liep ik 33 kilometer en probleemloos haalde ik het einde. Een woordje van dank aan Heidi, Veerle en Ann die me elk een dagje gezelschap hielden. Ik ben geen medaillefreak maar die van de Vierdaagse is er toch eentje die ik ga koesteren.

2009, het jaar van de trail

Ik hou van een beetje afwisseling en daarom waagde ik me dit jaar voor het eerst aan een trailwedstrijd. Het werd een ongelooflijke meevaller. Er was nogal wat modder tijdens L'Enfer des Collines en ik hou daar wel van. Ondanks onaangepast schoeisel liep ik toch een mooi klassement op de halve marathon. Tijdens onze vakantie beklom ik ook de Col du Galibier, één van de hogere Alpencols. Het was een leerrijke ervaring want berglopen zorgt toch voor een andere belasting. Na dik twee uur stond ik boven en daarmee deed ik niet veel slechter dan sommige wielertoeristen. Mijn persoonlijke hoogtepunt van het jaar kende ik echter op 29 november. Toen deed ik mee aan Olne-Spa-Olne, het gevolg van een weddenschap. Het was een sprong in het onbekende en dat niet alleen omwille van de afstand. Al bij al verteerde ik de 65 kilometer en 1900 hoogtemeters vrij vlot. In 2010 zal ik er zeker weer aan de start staan.

2010, het jaar van de Transalpine

Dit jaar heb ik alvast de week van 4 tot 11 september in rood aangekruist. Dan zal ik met mijn maatje een nieuwe sprong in het duister maken want dan nemen we deel aan de Transalpine Run. Dat is een achtdaags bergtochtje voor duo's van Duitsland naar Italië. Het parcours is 288 kilometer lang en gaat over een paternoster aan cols. Mijn volledige jaar zal in het teken staan van deze uitdaging. Ik zal heel veel trage kilometers lopen maar het kriebelt om in het voorjaar toch nog een snelle marathon te doen. Wie weet...

In de vrije natuur gaan lopen, is toch helemaal anders dan lopen op de weg. Het vergt veel meer kracht, concentratie en vooral techniek. Wanneer er dan nog eens sneeuw en ijzel ligt, is het helemaal opletten geblazen. De omstandigheden waarin we gisteren in Olne moesten lopen, waren dan ook echt op het randje.

Het regende pijpenstelen bij de start van “Le trèfle à quatre feuilles”, het Franse woord voor klavertjevier. Die naam is niet toevallig gekozen want het parcours maakt vier grote lussen waarbij de deelnemers telkens langs het chalet van de organiserende club passeren. De lussen zijn achtereenvolgens 12, 11, 10 en 9 kilometer lang. Alles samen maakt dat een marathon. Ondanks het slechte weer lieten de organisatoren ons een tiental minuten extra wachten vooraleer het startschot te geven. We kennen inmiddels onze plaats in het peloton van gespecialiseerde traillopers en vertrokken in de tweede helft van de grote groep. Voor de gelegenheid kregen mijn maatje en ik het gezelschap van Heidi's mama. Voor haar was deze wedstrijd het grote traildebuut.

De eerste kilometer ging het nog over de openbare weg maar van zodra we het veld indoken begon de miserie of beter gezegd het plezier. Sneeuw en aanvriezende regen hadden het parcours omgeschapen in een onvervalste schaatspiste. Iedereen maakte volop slippertjes maar veel echte valpartijen hebben we gelukkig niet gezien. In een wegeltje moesten we over een ijzig richeltje maar ik koos een traject helemaal rechts en ploeterde door de maagdelijk witte sneeuw. Al snel bleek dat een foute keuze te zijn want ik zakte tot aan mijn kuiten in de sneeuw.

In de tweede lus wachtte er nog een speciale ervaring. Het pad veranderde plots in een smal bergbeekje. Aanvankelijk probeerden we nog een beetje om onze voeten droog te houden door in spreidstand tegen de kanten van de beek te lopen maar lang hielden we dat niet vol. Onder het motto 'nat is nat' crossten we even later dwars door het ijskoude water.

(bij gebrek aan eigen foto's, hierbij een impressie van Olne-Spa-Olne 2005 in gelijkaardige omstandigheden. Op de foto: Jo Schoonbroodt)

Na een kleine drie uur hadden we de eerste twee lussen tot een goed einde gebracht en tegen alle verwachting in hadden we het nog altijd lekker warm. Inmiddels was het ook al gestopt met regenen. Na het nuttigen van warme thee, peperkoek, rozijnen en zoutkoekjes begonnen we aan de derde lus. We trokken meteen de grote plaat en begonnen aan een zotte inhaalrace. Mijn maatje kan het namelijk niet verdragen als er een andere vrouw voor haar loopt. We kregen al snel een geel exemplaar in het vizier en op een helling liepen we in één ruk het gat van bijna twee minuten dicht. Erop en erover. Daarna haalden we een blauwtje in maar zij bleef hardnekkig volgen ondermeer dankzij een veel betere daaltechniek. Bij de volgende helling liepen we weer alleen.

Voor we het goed en wel beseften, stonden we terug aan het chalet. Mijn maatje had nog een geheim wapen en dat speelde ze uit in de vierde lus. Op dat moment kregen we het gezelschap van een loslopende hond die kilometerslang bij ons in de buurt bleef. Voor hem ging het duidelijk te traag want hij had nog de tijd om onderweg in een ijskoude gracht te springen en om tot tweemaal toe achter een wegspurtende kat aan te gaan. Ook wij waren nog steeds op jacht. Toen we een volgende vrouw inhaalden, ging het echter mis voor mij. Ik keek heel even opzij om beleefd een 'bonjour' te knikken maar dat kortstondige concentratieverlies werd meteen afgestraft met een buikschuiver waarbij ik mijn linkerknie bezeerde. Gelukkig kon ik verder.

Veel tijd om te recupereren was er niet want haast onmiddellijk volgde de zwaarste strook van het parcours: een verzopen akker. We zakten tot over de enkels in de modder. Bij elke stap was het sleuren om de voeten uit de zuigende brij te trekken en vooral hopen dat de schoenen goed dichtgeknoopt waren.

Na zeker driehonderd meter labeur kregen we weer asfalt onder de voeten en dat gaf ons precies vleugels. Intussen ontwaarden we de verlichtingspalen van het plaatselijke voetbalveld en even later kwamen we over de aankomstlijn. Onze bruto eindtijd was iets van 4u55 en daar waren we heel gelukkig mee. Vooral het feit dat we de tweede helft tegen meer dan 10 km/u aflegden, was een hele opsteker. Na aankomst bleek de knie wat gezwollen te zijn, maar wellicht zal alles meevallen.

Even later kwam ook de mama binnen. Zonder specifieke voorbereiding bracht zij deze trailmarathon tot een goed einde. Bij aankomst sprak ze de legendarische woorden: “Ik dacht dat het nog een toerke was. Ik ben nu nog niet moe”.