De Reus van Vlaanderen

Zoals al eens eerder vermeld, zijn we van plan om in september 2010 deel te nemen aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een achtdaagse wedstrijd van zowat 250 km waarbij de deelnemers de Alpen moeten oversteken van Duitsland naar Italië. Zeker voor iemand die in het vlakke Vlaanderen woont, is het niet evident om zich daarop voor te bereiden. We gaan wel eens een toertje lopen in de Vlaamse Ardennen maar dat is toch niet het echte werk.

Daarom trokken we het voorbije weekend naar Battice, een plaatsje in het land van Herve. "Les Quatre Cimes”, zo heet de lokale wedstrijd daar maar eigenlijk doen de organisatoren hun eigen wedstrijd oneer aan want er zitten niet vier maar wel zeventien hellingen in het parcours van 33 kilometer. Alles samen goed voor ongeveer 1700 hoogtemeters, en dat is dus meer dan de beklimming van de Mont Ventoux.

Het was de bedoeling om samen met mijn Dreamteammaatje binnen te komen in 3 uur. Bovendien wilden we absoluut de laatste helling, de Mur van Bouxhmont, lopend overwinnen. Geen sinecure want het hellingspercentage van deze puist ligt een stuk boven de 10 procent.

Omdat we geen idee hadden van wat er ons te wachten stond, vertrokken we tegen een heel rustig tempo van zowat 5'30” per kilometer. We maakten uitgebreid kennis met Reineke, een Nederlandse die in de buurt een nieuw stekje gevonden had. Ze heeft wel smaak want het land van Herve is ronduit schitterend. Prachtige vergezichten, kleurrijke boomgaarden, pittoreske dorpjes met wondermooie kerken en dito herenhuizen, ...

Door al deze pracht vergaten we bijna dat we aan het lopen waren. Veel te laat beseften we dat het eigenlijk te traag ging om ons doel te halen. We besloten dus om een tandje bij te steken en liepen af en toe een kilometer van minder dan 5 minuten. Een toeschouwer in een hoogstammige fruitboom wist ons te melden dat mijn maatje in 19e positie bij de vrouwen liep. We maakten er meteen een extra doel van om toptien te halen.

De Côte de Mauhin is maar liefst 2400 meter lang en op deze schitterende helling haalden we maar liefst vier vrouwen in. Telkens we er eentje hadden ingehaald, dook er in de verte een nieuw doelwit op. Uiteindelijk haalden we er negen in en we dachten dus dat we in tiende positie liepen. Maar op dat moment begon de motor bij mijn maatje wat te sputteren. Ik deed mijn uiterste best om het tempo zo egaal mogelijk te houden maar dat is niet eenvoudig met al die hellingen. Zelf begon ik overigens ook steeds meer last te krijgen van krampneiging in beide kuiten. Berglopen is toch een vak apart en belast duidelijk andere spieren.

Op weg naar de finish.

En toen dook plots de “Mur van Bouxhmont” op. De steile helling beet keihard in de kuiten en het tempo ging er helemaal uit. Ik had mijn chrono in de gaten en was ervan overtuigd dat we op een twintigtal seconden van de grens van drie uur zouden stranden. Maar dat was buiten mijn maatje gerekend. Waar ze de energie vandaan haalde, weet ik niet maar puur op karakter begon ze zowaar te sprinten. Met een onvermoed resultaat: 2u59'30” (netto, zelfgeklokt) en wellicht een twaalfde plaats.

Dit jaar heb ik al heelwat schitterende ervaringen mogen meemaken en ook deze wedstrijd zal heel hoog scoren in de rangschikking van 2009. Een dikke pluim ook aan de organisatie. De inschrijving is helemaal gratis maar dat was er niet aan te merken. Alles piekfijn in orde en iedere deelnemer kreeg achteraf nog een bordje met brood en een assortiment kazen. Volgend jaar zien ze mij hier zeker terug. Maar eerst gaan we nog een beetje onze grenzen verleggen. Op 29 november trekken we naar Olne-Spa-Olne voor een trail van 65 kilometer. Daarmee ligt de lat nu wel extreem hoog voor een middelmatig amateursporter. Té hoog???