De Reus van Vlaanderen

Zoals al eens eerder vermeld, zijn we van plan om in september 2010 deel te nemen aan de Gore-Tex Transalpine Run. Een achtdaagse wedstrijd van zowat 250 km waarbij de deelnemers de Alpen moeten oversteken van Duitsland naar Italië. Zeker voor iemand die in het vlakke Vlaanderen woont, is het niet evident om zich daarop voor te bereiden. We gaan wel eens een toertje lopen in de Vlaamse Ardennen maar dat is toch niet het echte werk.

Daarom trokken we het voorbije weekend naar Battice, een plaatsje in het land van Herve. "Les Quatre Cimes”, zo heet de lokale wedstrijd daar maar eigenlijk doen de organisatoren hun eigen wedstrijd oneer aan want er zitten niet vier maar wel zeventien hellingen in het parcours van 33 kilometer. Alles samen goed voor ongeveer 1700 hoogtemeters, en dat is dus meer dan de beklimming van de Mont Ventoux.

Het was de bedoeling om samen met mijn Dreamteammaatje binnen te komen in 3 uur. Bovendien wilden we absoluut de laatste helling, de Mur van Bouxhmont, lopend overwinnen. Geen sinecure want het hellingspercentage van deze puist ligt een stuk boven de 10 procent.

Omdat we geen idee hadden van wat er ons te wachten stond, vertrokken we tegen een heel rustig tempo van zowat 5'30” per kilometer. We maakten uitgebreid kennis met Reineke, een Nederlandse die in de buurt een nieuw stekje gevonden had. Ze heeft wel smaak want het land van Herve is ronduit schitterend. Prachtige vergezichten, kleurrijke boomgaarden, pittoreske dorpjes met wondermooie kerken en dito herenhuizen, ...

Door al deze pracht vergaten we bijna dat we aan het lopen waren. Veel te laat beseften we dat het eigenlijk te traag ging om ons doel te halen. We besloten dus om een tandje bij te steken en liepen af en toe een kilometer van minder dan 5 minuten. Een toeschouwer in een hoogstammige fruitboom wist ons te melden dat mijn maatje in 19e positie bij de vrouwen liep. We maakten er meteen een extra doel van om toptien te halen.

De Côte de Mauhin is maar liefst 2400 meter lang en op deze schitterende helling haalden we maar liefst vier vrouwen in. Telkens we er eentje hadden ingehaald, dook er in de verte een nieuw doelwit op. Uiteindelijk haalden we er negen in en we dachten dus dat we in tiende positie liepen. Maar op dat moment begon de motor bij mijn maatje wat te sputteren. Ik deed mijn uiterste best om het tempo zo egaal mogelijk te houden maar dat is niet eenvoudig met al die hellingen. Zelf begon ik overigens ook steeds meer last te krijgen van krampneiging in beide kuiten. Berglopen is toch een vak apart en belast duidelijk andere spieren.

Op weg naar de finish.

En toen dook plots de “Mur van Bouxhmont” op. De steile helling beet keihard in de kuiten en het tempo ging er helemaal uit. Ik had mijn chrono in de gaten en was ervan overtuigd dat we op een twintigtal seconden van de grens van drie uur zouden stranden. Maar dat was buiten mijn maatje gerekend. Waar ze de energie vandaan haalde, weet ik niet maar puur op karakter begon ze zowaar te sprinten. Met een onvermoed resultaat: 2u59'30” (netto, zelfgeklokt) en wellicht een twaalfde plaats.

Dit jaar heb ik al heelwat schitterende ervaringen mogen meemaken en ook deze wedstrijd zal heel hoog scoren in de rangschikking van 2009. Een dikke pluim ook aan de organisatie. De inschrijving is helemaal gratis maar dat was er niet aan te merken. Alles piekfijn in orde en iedere deelnemer kreeg achteraf nog een bordje met brood en een assortiment kazen. Volgend jaar zien ze mij hier zeker terug. Maar eerst gaan we nog een beetje onze grenzen verleggen. Op 29 november trekken we naar Olne-Spa-Olne voor een trail van 65 kilometer. Daarmee ligt de lat nu wel extreem hoog voor een middelmatig amateursporter. Té hoog???

Sinds ik drie jaar geleden begon met hardlopen, heb ik de lat stelselmatig hoger gelegd. Het eerste doel was een marathon lopen. Dat lukte in oktober 2007 en inmiddels staat de marathonteller op 7 stuks. Maar ik wou niet opnieuw de slaaf worden van tussentijden en trainingsschema's en daarom ging ik op zoek naar nieuwe ervaringen. In mei dit jaar deed ik voor het eerst mee aan een trail. L'Enfer des Collines was een prettige ervaring van 21 kilometer lang die meteen naar meer smaakte.

Voor de Nacht van Vlaanderen (juni-Torhout) had ik met mijn Dreamteammaatje een weddenschap afgesloten. Indien we onder de 3u30 zouden blijven, zouden we deelnemen aan de Hel van Kasterlee. We bleven nipt onder de scherpe tijdsgrens, maar omdat we allebei veel liever lopen dan fietsen beslisten we om de Hel van Kasterlee te vervangen door Olne-Spa-Olne. Een trailwedstrijd van 65 kilometer met maar liefst 1900 hoogtemeters. Die uitdaging stond afgelopen zondag op het programma.

Zaterdag vertrokken we richting Verviers waar we zouden overnachten. Het was niet zo evident om in het stadscentrum een spaghetti te vinden maar uiteindelijk lukte dat toch. Al waren we toen al zeiknat. Het slapen lukte niet zo goed en dat had alles te maken met de regen die maar op de ramen bleef kletteren. Het spookbeeld van koude, modder, valpartijen, enzovoort bleef maar door mijn hoofd malen. Toen er rond 3u 's morgens een bende zatte Duitsers het hotel binnenviel, was het helemaal gedaan met slapen.

Na een stevig ontbijt trokken we 's morgens naar Olne. Amper een kwartiertje voor het startschot kwamen we daar aan maar dat was ruim voldoende om een plekje te zoeken helemaal achteraan het deelnemersveld van een paar honderd mannen en enkele vrouwen. De eerste kilometer ging over landelijke wegen en was overwegend bergaf. Maar al snel doken we een wegeltje in en mochten we aan de eerste 'bosse' beginnen. Het was meteen een heel steil stuk en de modder zorgde ervoor dat de eerste slachtoffers tegen de grond gingen. Er zat ook een bekend gezicht tussen.

Het ging continu bergop en bergaf waarbij onze inspanningen beloond werden met magnifieke vergezichten. Rond kilometer 15 liepen we dwars door het bedevaartsoord van Banneux. Op dat moment had ik al een eerste dipje. De bovenbenen stuurden niet mis te verstane alarmsignalen uit maar we negeerden die.

Na bijna vier uur (nettotijd) kwamen we aan in Spa waar de tweede bevoorrading was opgesteld. We waren bijna halfweg. Nog 33 kilometer te gaan en eigenlijk voelden we ons allebei op dat moment – behalve dan de pijnlijke spieren - nog redelijk goed. Maar daar kwam snel verandering in. De afstand en de onafgebroken opeenvolging van soms verschrikkelijk steile ondingen begonnen hun tol te eisen. Mijn maatje gaf aan dat ze het nooit zou redden en dat ze gewoon zou proberen om de volgende bevoorrading (km 48) te bereiken. Hadden we de eerste uren nog heel wat afgelachen dan werd het nu plots muisstil. Enkel het gehijg en gezucht van onze ademhaling doorbrak de rust van het bos. We liepen nu op automatische piloot.

Rond kilometer 40 dook er plots een modderige ravijn op. En wij moesten daar naar beneden. We gleden van boom tot boom en bereikten gelukkig heelhuids het dal. Meteen daarna kwam er een verschrikkelijk stukje parcours met heel veel modder. Bovendien staken er heel wat keien onder die blubber waardoor ik meerdere malen mijn linkervoet omsloeg. Maar omdat het intussen overal pijn deed, voelde ik dat niet meer.

Aan de derde bevoorrading deden we ons tegoed aan warme thee, koekjes, rozijnen, chips (!) en peperkoek. Zonder iets te zeggen, knikte ik naar mijn maatje en zowaar, ze ging terug op pad. Meteen mochten we de handen uit de mouwen steken. Letterlijk want de eerstvolgende helling kropen we op handen en voeten naar boven. We waren al ruim zes uur onderweg toen we het punt van de 50 kilometer voorbijkwamen. Het inspireerde mijn maatje om even haar armen op te steken en “Yes!” te roepen. Eigenlijk was het niet meer dan fluisteren. Mijn linkerheup begon serieus pijn te doen en dit straalde uit tot aan mijn tenen. Het was precies alsof mijn linkerbeen verlamd was. Vooral bij de afdalingen was dat pijnlijk en bovendien gevaarlijk want ik begon steeds meer fouten te maken.

Stilaan begonnen we de kilometers af te tellen. Mijn maatje was al zes keer doodgegaan en begon aan haar zevende leven. Ze had de stal geroken en ze liep steeds maar sneller. Op het einde kregen we nog het gezelschap van een Brusselaar die al voor de tiende keer meedeed. Hij stelde ons gerust door te melden dat er in de laatste paar kilometer geen verschrikkelijke dingen meer lagen te wachten.

Het begon al duister te worden toen we na 8u45 (8u13 netto) de aankomst bereikten. Met de handen in de lucht kwamen we onder de aankomstboog door. De benen waren kapot, volledig kapot maar heel even voelden we die pijn niet. We hadden onze zotte uitdaging tot een goed einde gebracht. Op naar de volgende: de Gore-Tex Transalpine Run.