De Reus van Vlaanderen

Nog amper twee weken en dan zullen we zonder ongelukken aan de start van de Leiemarathon staan. Het zal mijn zesde worden en net zoals bij al mijn vorige marathons verliep de voorbereiding niet vlekkeloos. Boosdoener was deze keer de rechterhamstring. Als gevolg van deze blessure had ik de voorbije zes weken alle interval- en snelheidswerk uit mijn schema moeten schrappen. Het trainingsvolume kon ik – onder andere door de Vierdaagse van de IJzer – wel redelijk op peil houden. Door dit alles wist ik absoluut niet waar ik op conditioneel vlak stond.

Gisteren trok ik naar Evergem voor de ultieme test. Vorig jaar had ik daar mijn pr op de halve marathon verbeterd (1u28'28”) maar deze keer had ik geen al te hoge verwachtingen. Pijnloos het einde halen, zou al goed zijn en als het een beetje kon, wou ik toch graag onder 1u30 blijven. Maar dat zou al een extraatje zijn.

Na een voorzichtige opwarming slaagde ik erin om een plekje op de eerste startrijen te versieren. Het startschot weerklonk. Ik liet me niet meeslepen door de opgejaagde meute en zocht een comfortabel tempo. Ik was blij verrast toen ik na exact 4 minuten doorkwam aan de eerste kilometer. Dat tempo kon ik een zestal kilometer volhouden tot een opspelende maag (ik was 's morgens weeral veel te lang blijven plakken op het voetbalveld waardoor ik veel te laat gegeten had) me noopte om een versnelling lager te schakelen.

In de buurt van het 10 kilometerpunt was de maagpijn plots weg waardoor ik aan een inhaalrace kon beginnen. Psychologisch is het natuurlijk een groot voordeel als je de ene na de andere tegenstrever kunt inhalen. Op vijf kilometer van het einde zat de hartslag al aan 190 en dat is aardig in de buurt van mijn maximum (195). Ik twijfelde even maar nam uiteindelijk het risico om vol door te gaan. Het pr was namelijk binnen handbereik en die gedachte stuwde me vooruit. Het deed nochtans pijn, veel pijn. Ik telde de laatste kilometers af en ging met een wazige blik over de eindstreep na 1u26'50”.

Ik was supertevreden. In de eerste plaats met een nieuw pr maar bovendien betekende dit resultaat een serieuze geruststelling voor de Leiemarathon. Met kilometeraanduiding en heel veel drankposten was de organisatie vlekkeloos. Of toch bijna vlekkeloos. Nu gebeurt het wel vaker dat we ons na de wedstrijd moeten behelpen met een koude douche. Maar deze keer kwam er plots geen druppel meer uit de kranen. Allesbehalve plezant. Dat vonden zeker ook mijn drie buren die al helemaal ingezeept stonden.