De Reus van Vlaanderen

Nog amper twee weken en dan zullen we zonder ongelukken aan de start van de Leiemarathon staan. Het zal mijn zesde worden en net zoals bij al mijn vorige marathons verliep de voorbereiding niet vlekkeloos. Boosdoener was deze keer de rechterhamstring. Als gevolg van deze blessure had ik de voorbije zes weken alle interval- en snelheidswerk uit mijn schema moeten schrappen. Het trainingsvolume kon ik – onder andere door de Vierdaagse van de IJzer – wel redelijk op peil houden. Door dit alles wist ik absoluut niet waar ik op conditioneel vlak stond.

Gisteren trok ik naar Evergem voor de ultieme test. Vorig jaar had ik daar mijn pr op de halve marathon verbeterd (1u28'28”) maar deze keer had ik geen al te hoge verwachtingen. Pijnloos het einde halen, zou al goed zijn en als het een beetje kon, wou ik toch graag onder 1u30 blijven. Maar dat zou al een extraatje zijn.

Na een voorzichtige opwarming slaagde ik erin om een plekje op de eerste startrijen te versieren. Het startschot weerklonk. Ik liet me niet meeslepen door de opgejaagde meute en zocht een comfortabel tempo. Ik was blij verrast toen ik na exact 4 minuten doorkwam aan de eerste kilometer. Dat tempo kon ik een zestal kilometer volhouden tot een opspelende maag (ik was 's morgens weeral veel te lang blijven plakken op het voetbalveld waardoor ik veel te laat gegeten had) me noopte om een versnelling lager te schakelen.

In de buurt van het 10 kilometerpunt was de maagpijn plots weg waardoor ik aan een inhaalrace kon beginnen. Psychologisch is het natuurlijk een groot voordeel als je de ene na de andere tegenstrever kunt inhalen. Op vijf kilometer van het einde zat de hartslag al aan 190 en dat is aardig in de buurt van mijn maximum (195). Ik twijfelde even maar nam uiteindelijk het risico om vol door te gaan. Het pr was namelijk binnen handbereik en die gedachte stuwde me vooruit. Het deed nochtans pijn, veel pijn. Ik telde de laatste kilometers af en ging met een wazige blik over de eindstreep na 1u26'50”.

Ik was supertevreden. In de eerste plaats met een nieuw pr maar bovendien betekende dit resultaat een serieuze geruststelling voor de Leiemarathon. Met kilometeraanduiding en heel veel drankposten was de organisatie vlekkeloos. Of toch bijna vlekkeloos. Nu gebeurt het wel vaker dat we ons na de wedstrijd moeten behelpen met een koude douche. Maar deze keer kwam er plots geen druppel meer uit de kranen. Allesbehalve plezant. Dat vonden zeker ook mijn drie buren die al helemaal ingezeept stonden.

Vanmiddag stond ik aan de start van de Alpro Leiemarathon tussen Deinze en Wevelgem. Het was de bedoeling om vol te gaan maar ik had geen idee welke tijd dat zou opleveren. Gezien de warmte was een pr op voorhand uitgesloten maar ik wou mijn besttijd van Antwerpen (3u13'30”) toch zo dicht mogelijk benaderen.

Het strijdplan was eenvoudig: starten tegen 4'30” en dat zo lang mogelijk volhouden. Al na twee kilometer moest ik mijn plan bijsturen. Ik kwam nog wel door in 8'59” maar de hartslag was opgelopen tot 175. Het kostte enige moeite maar ik besliste om toch wat in te houden. Het is nooit plezant om je te laten uitzakken uit een groepje lopers van je eigen niveau. Het tempo zakte naar 4'45” per kilometer.

Na een lusje van 5 kilometer door Deinze kwamen we aan de Leie. We gingen de “bananebrug” over en daar stond mijn Dreamteammaatje mij met de fiets op te wachten. Zij zou mij de resterende kilometers op gastronomisch en moreel vlak steunen. Rond kilometer 15 kwam ik in mijn geboortedorp voorbij. De tientallen aanmoedigingen bezorgden me echt kippenvel. Over de hele lengte van het parcours stonden er overigens opvallend veel toeschouwers.

(km 22: nog steeds met de glimlach)

Met slechts een 400-tal deelnemers is het niet zo evident om een goed groepje te vinden maar ik haakte aan bij twee Gavertrimmers. We maakten er een gezellige bedoening van. Een beetje verder haalden we een jongeman in die op de fiets begeleid werd door zijn moeder. Toevallig waren we luidop bezig over een heikel thema bij sportievelingen: 'sex voor de wedstrijd'. Dat was blijkbaar niet naar de zin van de begeleidende moeder want die maande haar zoon aan om toch maar een beetje sneller te gaan lopen. En die had nu al een rooie kop. Nauwelijks enkele kilometers verder stond de jongen geparkeerd aan de kant van de weg.

Na 21095 meter kwam ik door in 1u39'35”. Het begon serieus te kriebelen en ik liet mijn gezellen in de steek. Een klein meisje aan de kant van de weg, vertelde me dat ik in 95e positie liep. Dat moest beter kunnen. De inhaalrace verliep veel gemakkelijker dan verwacht. De warmte deed namelijk zijn werk en ik raapte opvallend veel wandelaars op. Ook mijn te snel gestarte kompanen van de eerste kilometers haalde ik één voor één bij. Aan de andere kant werd ik door niemand voorbijgelopen.

Behalve door eentje dan. Achter mij zag ik debutante Wendy Lenaert aankomen en ik hield een klein beetje in. Toen ze bij mij kwam, dacht ik een leuk babbeltje te doen maar dat was buiten Wendy gerekend. Ze liep er mij meteen af. Ik kon gewoon niet volgen.

Het bewijs was daarmee geleverd dat bij mij het beste er van af was. Het laatste uurtje zou er dus ééntje op karakter worden. Verdorie wat bleef het bord van de 35 kilometer lang weg. Mijn maatje spoorde me gelukkig regelmatig aan om te blijven eten en drinken (duizendmaal dank!) waardoor ik een ontmoeting met de man met de hamer kon vermijden. Al was hij zeker niet veraf toen we in de buurt van kilometer 38 voorbij de gebouwen van hoofdsponsor Alpro kwamen. Er kwam maar geen einde aan die lichtjes hellende straat.

In tegenstelling tot mijn reputatie als zijnde een echte cijferfreak, had ik al een tijdje niet meer naar mijn Polar gekeken. We zouden wel zien waar we uitkwamen. De laatste twee kilometer haalde ik werkelijk alles uit de kast, de hartslag ging naar 192. De klok viel stil op 3u19'39”. Geen pr maar gezien de omstandigheden ben ik meer dan tevreden met dit resultaat. Ik werd zelfs 53e op 329 starters wat betekent dat ik in de tweede wedstrijdhelft meer dan 40 lopers voorbij ben gegaan.