Ochtendpols: 56 (+7) * Ochtendgewicht: 68,9 (-0,6)
Vandaag stond ik er helemaal alleen voor. Nu ja, er waren weer duizenden deelnemers voor de tweede etappe van de Vierdaagse van de IJzer maar ik had geen vaste reisgezel. De weersvoorspellingen waren alarmerend maar we waagden het er toch op.
De inschrijving op de Markt van Poperinge verliep iets voorspoediger dan het vinden van een parkeerplaatsje kort voordien maar rond kwart voor tien begon ik aan de 33,3 kilometer lange tocht. De eerste kilometers voelden de benen extreem slecht aan en al snel besliste ik om niet meer naar mijn hartslagmeter te kijken.
Ik probeerde zoveel mogelijk de schaduwplekjes op te zoeken maar eens buiten de ring van Poperinge gekomen was dat vergeefse moeite. Van bij het begin zoog ik regelmatig een slok water uit mijn Camelbak. We zetten koers richting Kemmelberg en plots ging het een stuk beter met de benen. Ondanks het geaccidenteerde terrein en het vele slalomwerk kon ik de snelheid gemakkelijk boven de 10 kilometer per uur te houden.
Bij elke waterpost probeerde ik mijn nek en hoofd af te koelen en zoveel mogelijk te drinken. Vandaag heb ik minimaal 5 liter naar binnen gezwolgen. En het was nodig. Geen garnalensoep in Poperinge maar de organisatie zorgde deze keer voor een flesje Calcifort en een granenreep van Nestlé. Zelf had ik ook koekjes en een energiegel mee. Onderweg ergerde ik me weer dood aan het vele afval dat de mensen in de natuur achterlaten. Van stappers had ik toch iets meer milieubewustzijn verwacht.
De kilometers schoven snel onder de voeten en voor ik het wist, kreeg ik de kerktoren van Poperinge in het vizier. Dankzij de vele seingevers geraakten we vlotjes door het centrumverkeer en na 3u13' viel de klok stil. Een tijd waar ik dik tevreden mee was.
Thuisgekomen brak ik nog het wereldrecord hoogspringen. Toen ik me in een welverdiend bad liet glijden, wipte ik onmiddellijk omhoog van de pijn. Door de adrenaline had ik er nog niets van gevoeld maar mijn Camelbak had blijkbaar een vrij indrukwekkende brandwonde op mijn rug achtergelaten. Gelukkig zal het morgen een stuk minder warm zijn en ga ik me behelpen met mijn gewone drankgordel. Plaats van afspraak: Diksmuide.
Reacties (1)
Ik sta/stond ook verrast van het vuil dat ze achterlaten, al valt dat - gezien het aantal deelnemers - mee. De meeste wandelaars zijn zelf lid van een club en alle clubs organiseren ook wandelingen, dus moeten ze echt ook wel weten dat het vervelend is om nog een opruimactie te moeten organiseren. En dat terwijl er vuilbakken genoeg waren !
Geplaatst door kaat | 23 augustus 2009 23:25
Gepubliceerd op 23 augustus 2009 23:25