De Reus van Vlaanderen

Ik zal eerlijk zijn. Eigenlijk hou ik niet zo van evenementen waar 27.000 man tegelijk richting aankomst snelt. Maar een beetje loper moet de 20 km door Brussel toch eens in zijn leven hebben meegemaakt. Geheel onverwacht zag ik kans om een gunstig nummer op de kop te tikken (dank u, Herman).

Als veteraan van de marathon van Brussel (mijn debuut in 2007 – 3u37') kende ik het parcours gelukkig al een beetje. Ik wist dus dat ik wat overschot moest houden voor de gevreesde Tervurenlaan die vanaf kilometer 17 wel de Mont Ventoux lijkt.

Ik was heel ontspannen want toen het kanonschot daverde, zat mijn hartslag nog altijd rond de 90. Misschien was dat al een eerste signaal. Het was de bedoeling om te starten op een schema van 4'20” per kilometer en indien mogelijk de tweede helft nog wat te versnellen. Ik miste de eerste drie kilometeraanduidingen waardoor ik niet goed wist, welk tempo ik liep. Aan kilometer vier bleek ik met 17'20” echter perfect op schema te zitten.

Maar het liep voor geen meter: de benen deden pijn, de hartslag ging niet omhoog en ik had last van maagpijn (ik had nochtans 4 uur voor de start gegeten). Al snel zag ik enkele kilometers tegen 4'45” passeren. Niet goed voor de moraal, dus. Halverwege kwam ik door in 43'45” en ik begon te vrezen dat ik me zou moeten reppen om 1u30 te halen.

De tweede helft ging het plots stukken beter. De maagpijn verdween en de snelheid ging de hoogte in. Jammer genoeg kreeg ik tijdens de lange afdaling een pijnscheut in mijn linkerhamstring die me tot voorzichtigheid noopte. Ik schakelde noodgedwongen een versnelling terug en nam kleinere pasjes.

de Cinquantenaire die maar niet dichterbij wil k omen (foto: Frank Mertens)

Op de Tervurenlaan liep het vol met stervende zwanen maar ik kon mijn tempo vasthouden. In de laatste streep heb ik zeker nog honderd deelnemers ingehaald. Mijn eindtijd was 1u26'18” (nog maar eens een negatieve split) en daarmee zat ik nog net bij de beste duizend.

Achteraf heb ik een beetje gemengde gevoelens. De tijd is uiteindelijk wel OK maar nooit had ik het gevoel van gemakkelijk te lopen. Het was echt werken en dat maakte het iets minder plezant. Misschien had het te maken met het warme weer? Of met de wedstrijd van de dag voordien?

Brussel heeft overigens nogal wat lichamelijke schade aangericht. Mijn kleine teen is dikker dan mijn dikke teen, mijn linkerhamstring en beide knieën doen vervelend en mijn tepels zijn helemaal opengeschuurd (ik had nochtans pleisters mee om ze af te plakken maar ik was dat domweg vergeten). Hopelijk zullen twee dagen wonden likken volstaan want dan beginnen we aan de laatste rechte lijn naar Torhout.

De voorbije dagen was het heel rustig op gebied van lopen. Zaterdag heb ik een rustig wandeltochtje gelopen in Pittem van ongeveer 18 km. De hartslag schommelde nogal maar dat had alles te maken met het geaccidenteerde parcours. Wel was ik vergeten om me in te smeren met zonnecrème en dat liet zich 's avonds gevoelen. Roodgebrande schouders en nek, hoofdpijn en lichtgevoeligheid. Maar tegen vrijdag zal dat wel verteerd zijn. Mijn maatje is er klaar voor en ik hopelijk ook. Na minder dan 3u30 zullen we vrijdagnacht op de markt van Torhout staan. Zeker weten!

Ondanks het weinige loopwerk ben ik deze week volledig opgeslorpt door de loopsport. Op zondag organiseren we voor de eerste maal een pannenkoekenloop in Zulte (Oost-Vlaanderen). Het is de bedoeling om er een recreatief sportevenement van te maken voor zowel getrainde lopers als joggers en stappers. Hoe meer rondjes de deelnemers lopen, hoe meer pannenkoeken ze verdienen. Deelnameprijs is slechts 3 euro en daarvan schenken we 1 euro aan het Goede Doel. De inschrijvingen stromen nu heel snel binnen en de kans is groot dat we eerstdaags de deelnemerslijst zullen moeten afsluiten. Er zullen al zeker 4 andere Dreamteamers van de partij zijn: Kim en Heidi (2008) en Sabine en Marnix (2009)! Het Dreamteam schept duidelijk een band voor het leven. Ook de tweevoudige Belgisch kampioene ultraloop, Dora Vandewaetere, is al ingeschreven. Meer info vinden jullie op: http://pannenkoekenloop.skynetblogs.be Hopelijk tot zondag (of misschien al vrijdag)!

Gisteren stond ik aan de start van mijn vijfde marathon. Voor het eerst had ik geen eigen ambitie maar was het de bedoeling om mijn Dreamteammaatje Heidi binnen te loodsen in 3u30. De lat lag wel heel erg hoog want haar beste tijd tot nu toe was 3u36'52”, vorig jaar gelopen in Rotterdam.

Nog voor de start ging het al grondig mis bij mij. In ons deelnamepakket staken er twee borstnummers en op eentje kleefde er een zakje met daarin een chip. Het duurde niet lang vooraleer ik de chip uit het zakje had geprutst. Maar dat mocht niet. Met enig plak- en knutselwerk slaagde ik er in om de averij te herstellen.

Het was de eerste keer dat ik als haas zou fungeren op de marathon en vooraf had ik wat raad gevraagd bij meer ervaren mensen. Zij adviseerden mij om in het begin een beetje marge te pakken en kilometers te lopen rond 4'55”.

Na de eerste kilometer kwamen we door in ... 4'55”. Daarna ging het tempo nog iets hoger maar we bleven tussen 24' en 25' per 5 kilometer lopen. Het nieuwe parcours was een schot in de roos. Op zowel het dorpsplein van Lichtervelde als dat van Torhout was er veel ambiance en ook onderweg stond er redelijk wat volk.

Bij de eerste doortocht in Torhout ging het compleet mis bij mij: een plotse diarree-aanval. Zoals gebruikelijk had ik kort voor de wedstrijd nochtans een Immodium-pilletje genomen. Op het podium was Laura Lynn net bezig met een spetterend optreden en ik had weinig zin om tussen al dat volk er ook een te geven. Met de moed der wanhoop liep ik verder. Een spier die normaal tijdens een marathon niet aan het werk wordt gezet, kreeg het hard te verduren. Een vervallen boerderijtje met een grote betonnen regenput bood na kilometer 25 de oplossing. Maar liefst 8 minuten zat ik daar gehurkt met mijn achterste tussen het wuivende gras. Half werk was hier geen optie.

Met een opgelucht gevoel zette ik even later de achtervolging in. Ik moest namelijk zo snel mogelijk bij mijn maatje zien te geraken. Ik perste er alles uit (voor de tweede maal, dus) en de hartslag ging naar 190. Natuurlijk niet zo verstandig tijdens een marathon waar je eigenlijk moet doseren. In Lichtervelde begon ik enkele bekenden op te rapen maar van mijn maatje was er nog altijd geen spoor.

Ik begon te rekenen en kwam tot de conclusie dat ik in totaal ongeveer 10 kilometer zou moeten achtervolgen vooraleer ik Heidi zou terugzien. En waarschijnlijk zou dan bij mij het vet van de soep zijn. Net op de plaats waar het parcours een lus van een paar honderd meter maakte, zag ik plots twee controleurs van de federatie zitten. Zonder twijfelen, ging ik vragen om mijn nummer te schrappen waarna ik een stukje van het parcours afsneed. Even later vond ik Heidi terug en kon ik het knechtenlivrei weer aantrekken.

Heidi liet de eerste tekenen van vermoeidheid zien maar we bleven tijden halen van minder dan 25' per 5 kilometer. Aan kilometer 35 hadden we nog altijd een marge van 3 minuten maar het begon nu wel overal heel veel pijn te doen bij mijn maatje. Op het cruciale moment kregen we gelukkig wat extra steun van trainer Marc. We bleven inpraten op Heidi maar de zo gevreesde krampen lagen op de loer. Ze beet door en we stormden naar de aankomst. Heel even sloeg de schrik om mijn hart want de tijdsklok aan de aankomst was net de 3u30 gepasseerd. Gelukkig was dat de brutotijd want netto klokten we af op 3u29'35. Opdracht volbracht en ik heb er minstens evenveel plezier aan beleefd als indien ik voor eigen rekening had gelopen.