De Reus van Vlaanderen

Zoals elke marathon liet ook die van Antwerpen zijn fysieke en mentale sporen na. Het was dan ook de hoogste tijd voor een beetje decompressie. De ene doet dat met behulp van cocaïne, ik hield het bij chocolade en snoep. De zeventig kilogram komt weer akelig dichtbij.

Veel gelopen heb ik de voorbije weken niet gedaan. Des te meer heb ik gefietst. Zo trokken we het verlengde weekend van 1 mei met vier bevriende koppels richting Han-sur-Lesse. Samen met de mannen hebben we daar onder andere de mountainbikeroute nummer 2 gedaan. Ik heb me rot geamuseerd. De conditie zit blijkbaar goed want haast moeiteloos verteerde ik de vele hoogtemeters. Ook technisch zit het snor want ik kon overal op de mountainbike blijven. Al had ik voor een bepaalde passage wel vijf pogingen nodig. Op een pijnlijk achterwerk en openliggende handen (ik was mijn handschoentjes vergeten) na, kwam ik zonder kleerscheuren uit de Ardennentocht.

Vorige week stond alles in het teken van de Reuzen van Vlaanderen. Twee dagen lang hielp ik met de uitpijling van de zwaarste cyclotoertocht van Vlaanderen waarvan ik het parcours uitstippelde. Eigenlijk is dat de perfecte intervaltraining: uit de wagen springen, pijltje vastmaken en teruglopen naar de wagen. Als je dat een hele dag doet dan kruipt dat wel in de kleren.

Op de dag van het evenement zelf, heb ik de Kidstocht begeleid. Ik had een parcours van zowat twintig kilometer uitgetekend met daarin toch twee hellingen (Kraaiberg en zijkant Hotond). In totaal waren we met een vijftiental en ik vond het superplezant om die kleine mannen bezig te zien. Vooral een klein jongetje uit Ronse dat naar eigen zeggen amper 6 jaar oud was, maakte indruk door met de beteren naar boven te rijden. Tijdens de rit probeerde ik met iedereen een praatje te maken. Ook met het twaalfjarige meisje uit Ukkel dat gewend is om in onze hoofdstad tussen de auto's te laveren en dat zich nu kon uitleven in het uitbundige groen. Samen bereikten we de aankomst waar alle kinderen nog een praktisch cadeautje kregen. Volgend jaar wil ik dit zeker opnieuw doen.

Deze week heb ik dan eindelijk de looptrainingen hervat. Nadat ik op Moederdag maar liefst 4 stukken taart verorberde, kwam 's avonds het schuldgevoel naar boven. Ik besloot dan maar om wat versnellingen te doen (10 x 400 meter). Tot mijn grote verrassing bleken mijn tijden zeer goed mee te vallen. Gisterenavond heb ik dan weer een duurloopje van 16 kilometer gedaan. We moeten de kilometers opdrijven want op 19 juni staat mijn volgende uitdaging van het jaar op het programma. Dan trekken we namelijk naar Torhout voor de Nacht van Vlaanderen, niet voor eigen rekening maar als haas. Het is de bedoeling om ten laatste 3u29'59” na het startschot over de eindstreep te komen in het gezelschap van Dreamteammaatje Heidi.

De tweede keer kan ook wel leuk zijn maar de allereerste keer is toch altijd iets speciaals. Vandaag stond ik voor de allereerste keer aan de start van een trail run. Plaats van afspraak was Oeudeghien, een agglomeratie van 12 huizen en een sporthal even ten zuiden van Ronse.

Toen ik het dorpje binnen kwam, werd ik afgeleid naar een parking in een grote weide. Daar begon meteen de eerste proef van de dag: de inschrijvingstafel halen zonder in een koeienvla te trappen. Er lagen er wel duizend en ... ze waren vers. Amper drie euro lichter was ik kort nadien de trotse bezitter van borstnummer 1578.

Een blik op een gigantische landkaart leerde me dat er over de halve marathon een totaal hoogteverschil was van maar liefst 700 meter. Omgerekend zowat 11 keer de Koppenberg over en dat door bos, veld, plas en modder. Het zou dus zwaar worden. Maar ik had me voorgenomen om in de eerste plaats te genieten en dus maakte ik me weinig zorgen.

Vandaag wou ik eens een Moncoutié-tje doen. Wielerliefhebbers kennen Moncoutié als een klimmertje dat echter in het hooggebergte altijd wat tekort schiet. Daarom maakt hij er een spelletje van om als allerlaatste aan de slotklim te beginnen om daarna te proberen zoveel mogelijk anderen in te halen.

Ik ging dus helemaal achteraan het deelnemersveld van meer dan 300 deelnemers staan. Toen het startschot viel, was er nog iemand volop bezig met het strikken van zijn veters waardoor ik noodgedwongen moest wachten. Op sportief vlak maak ik zelden compromissen. Ruim een halve minuut na de rest begon ik als allerlaatste aan mijn halve marathon.

Het duurde nauwelijks enkele minuten vooraleer het begon te kriebelen. Stelselmatig dreef ik het tempo op en zo begon ik aan mijn inhaalrace. Tijdens de beklimmingen kon ik telkens veel deelnemers inhalen maar het afdalen was andere koek. Het was soms een echte glijpartij door de modder en ik wou mijn toekomstige wedstrijden niet hypothekeren. Ik deed het dus heel voorzichtig aan. Misschien had het ook te maken met mijn lichte loopschoenen want de meeste anderen hadden stevige trailschoenen aan. De modderstroken pakte ik op mijn eigen manier aan. Terwijl het gros de kanten ging opzoeken, koos ik steevast voor de kortste weg: dwars door de plassen.

Mijn hartslag was inmiddels opgelopen tot 185 maar ik bleef met volle teugen genieten van het formidabele landschap. De laatste 3 kilometer was het zwaarste achter de rug en kon ik de snelheid opdrijven tot 4 minuten per kilometer. Mijn inhaalrace eindigde op plaats 46 (ik heb dus meer dan 250 anderen ingehaald) in een tijd van 1u43'24”. Ik was supercontent.

Na de wedstrijd bleek dat mijn lichaam toch wat averij had opgelopen (enkels en knie) maar ik denk dat een dagje rust zal volstaan om mijn oude knoken te genezen. Dit smaakt echt naar meer. Ik overweeg zelfs ernstig om te stoppen met marathons en me voortaan te amuseren met trail running.

Morgen sta ik voor het eerst aan de start van de 20 km door Brussel. Ik wil er vol voor gaan maar een echte toptijd zal er om diverse redenen (massa volk, warm weer) wellicht niet inzitten. Maar we doen ons best en we zullen genieten.

Vandaag trok ik naar Zeveren voor een lokale wedstrijd. In de eerste plaats wou ik wat reclame maken voor onze pannenkoekenloop van 21 juni (http://pannenkoekenloop.skynetblogs.be) maar nu ik er toch was, wou ik natuurlijk meelopen. Er was keuze tussen 12, 6 en 1,5 kilometer met een gezamenlijke start. Een dag voor Brussel koos ik voor de kortste afstand.

Eerst deed onze jongste zoon nog zijn ding. Hij had een beetje pech want als zevenjarige moest hij meelopen in de leeftijdscategorie 7 tot 12 jaar. Maar hij bracht het er schitterend vanaf tussen al die grote jongens en meisjes. Hij werd 18e op 47 deelnemers.

Daarna was het mijn beurt voor de kortste wedstrijd uit mijn carrière. Gezien de beperkte afstand had ik me deftig opgewarmd met enkele stevige versnellingen. De motor en de benen waren goed warmgedraaid toen het startsignaal weerklonk. Ik schoot meteen vooruit. Na een paar honderd meter kwamen we op een stukje onverhard en daar waren er al enkele lokale vedetten die hun motor hadden opgeblazen. Plots liep ik aan de leiding in het gezelschap van Kristof Rul en Frederick De Backer. Een blik op hun borstnummer leerde me dat zij respectievelijk voor de 12 en de 6 km hadden gekozen. Achter ons was er al een klein gaatje gevallen.

(foto: www.avjabbeke.be)

Aangezien ik geen bedreiging voor hen vormde, mocht ik meegaan in hun spoor. Ik had het gevoel dat ik nog overschot had maar de hartslagmeter ging wel naar 193. Toen we opnieuw tussen de kermiswagens kwamen, wist ik de buit binnen. In de achtergrond was er niet meteen iemand te zien en zo won ik mijn eerste wedstrijdje uit mijn “carrière”. Ik ben de eerste om toe te geven dat het niet zoveel voorstelt maar het doet toch eens deugd om op het podium te komen als winnaar. De meeste voldoening haalde ik echter uit mijn chrono. Ik klokte af op 5'20” en dat betekent toch een gemiddelde snelheid van 16,89 km/u.