De Reus van Vlaanderen

30 km in 2 uur. Deze training heb ik vanmorgen afgelegd. Neen, ik heb niet aan het potteke epo gezeten. Dit was namelijk geen looptraining maar ik ben wel op pad gegaan met een oude liefde: mijn Ridley mountainbike. Samen met Dreamteam-Heidi trok ik naar Snellegem (in de buurt van Brugge) voor een toertocht van 30 kilometer. Dat ik het aangename gezelschap kreeg van Heidi was geen toeval. Op de lange weg naar een of ander Dreamteam-evenement in Nederland had zij in de wagen eens laten vallen dat zij ooit wil deelnemen aan de hel van Kasterlee, een winterduatlon met achtereenvolgens 15 km lopen, 105 km mountainbiken en als toetje nog eens 30 km lopen. Niet vies van een uitdaging meer of minder beloofde ik om haar in dat geval te vergezellen. Wel, deze morgen hebben we de eerste stap richting Kasterlee gezet.

Heidi wou in de eerste plaats kijken of haar rijtechniek voldoende op punt staat om zich aan de grote uitdaging te wagen. De eerste bochten gingen nog een beetje moeizaam maar nadat ze probleemloos een steile greppel had overwonnen, was ze minstens de evenknie van Roel Paulissen.

De organisatie van Vrij Actief Snellegem was ronduit perfect: goede uitpijling, mooie bevoorrading en vooral een schitterend parcours. Voor de start had ik even met mijn ogen geknipperd toen ik las dat 85% van het parcours offroad was maar achteraf was dat geen procent gelogen. Er zaten ook enkele leuke technische passages tussen. Vooral een klein hellingske waarbij men kon kiezen tussen een gemakkelijke en een moeilijke passage was leuk. Natuurlijk ging ik linksaf voor de doorgang met de hoogste moeilijkheidsgraad maar net voor de top bleef ik steken. Niet getreurd want de organisatoren hadden een extra lus voorzien waardoor iedereen die het wou nog eens kon herkansen. Bij een tweede poging lukte het me wel. Een klein vreugdekreetje ontsnapte uit mijn mond. Yes!

De bevoorrading was opgesteld op het erf van boer Filip. Bij een boer denk je meteen aan iemand met een blauwe overall en groene laarzen maar in Snellegem heersen blijkbaar andere vestimentaire gebruiken. Ondanks temperaturen van rond het vriespunt droeg boer Filip namelijk een onvervalste Schotse kilt. Komende zomer organiseert dezelfde club de tweede editie van de Highland Games en daarvoor wou Filip een beetje publiciteit maken. Waarin een klein dorp groot kan zijn.

Probleemloos haalden we het einde van de rit. Enkel het achterwerk protesteerde wat maar het was dan ook al jaren geleden dat het nog eens lange tijd op een hard zadel had doorgebracht. Morgen trekken we opnieuw de loopschoenen aan maar wellicht duiken we de komende weken nog wel eens op ter gelegenheid van een of andere toertocht. Kasterlee, maybe this year...

Als gevolg van het smogalarm heb ik mijn trainingsschema aangepast. Geen intervallen voor mij in deze ongezonde lucht. Gisteren trok ik op pad voor wat een rustig duurloopje zou worden. Het was de bedoeling om een tiental rondjes (1,03 km) op de Finse piste te lopen. Dankzij de sneeuw heeft onze Finse piste er nog nooit zo Fins uitgezien, maar dit terzijde.

Na een rondje of vijf begon ik het echter koud te krijgen. Ik schakelde over naar plan B en naar een hogere versnelling. De knisperende sneeuw schoof tegen een goeie 12 km/u onder mijn voeten. Sommige stroken op de Finse piste waren nog maagdelijk wit en ik maakte er een sport van om zoveel als mogelijk op de ongerepte sneeuw mijn voetafdruk achter te laten. “Ik lever het bewijs van mijn bestaan”, zo verwoordde de veel te vroeg gestorven Bram Vermeulen mijn gevoelens.

Voor ik het goed en wel besefte, had ik 13 rondjes gelopen. Nu ben ik niet bijgelovig (echt niet) maar stoppen na 13 rondjes? Dat is om problemen vragen. Dus liep ik er nog eentje. Toen dacht ik, laat ik er nog maar eentje bijdoen want dan heb ik een afgerond getal. Ik lette echter niet goed op en plots was ik al aan nummer 16 bezig... Om dit lange verhaal samen te vatten: ik heb gisteren 20 en een halve ronde gelopen. Dat is natuurlijk geen afgerond getal, maar wel een halve marathon. Bijgelovig, nee toch.

De mensen geven soms handenvol geld uit om in het wellnesscentrum een modderbad te nemen. Vandaag kon dat in Kluisbergen voor amper 6 euro. Op weg naar de Hel van Kasterlee stonden we deze morgen aan de start van onze tweede MTB-rit. Het contrast kon niet groter zijn. In Snellegem dokkerden we nog over een hardbevroren parcours, vandaag ploegden we door de modder. Ik vond het echter zalig. Ofwel ging de weg steil de hoogte in, ofwel moesten we door een dikke brij. Gelegenheid om even op adem te komen, was er nauwelijks.

In het begin moesten we de flank van de Kluisberg op en ik denk niet dat er iemand in geslaagd is om dat zonder haperen te doen. Zelf moest ik meerdere keren voet aan de grond zetten maar al bij al ging het toch nog vrij behoorlijk naar boven. Na elke zware klauterpartij werden we beloond met een bij wijlen technische afdaling. Plezant om even het verstand op nul te zetten en naar beneden te sjeezen.

Net na de eerste bevoorrading kwamen we Natalie Tijtgat tegen die samen met haar vaste loopbuddy Wim bezig was met een duurloopje. Daarna ging het richting Oude Kwaremont. Met open mond keek ik naar de krachtpatserij van Heidi die op de stenen de ene na de andere inhaalde.

Na nog eens aangeschoven te hebben aan een uitgebreid buffet met onder andere energierepen en -gels begonnen we aan de laatste lus. Op het moment dat we de Nieuwe Kwaremont kruisten ging het bijna mis. Plotseling gingen mijn remmen in staking. Ik had nog nul komma nul remkracht waardoor ik bijna in de beek belandde. Dit betekende het sein van een perfecte duathlontraining: bergop fietsen (of toch iets wat daar op leek) en bergaf lopen.

Na meer dan drie uur ploeteren kwamen we aan de aankomst waar het vol met zwarte pieten stond. De bikewash hebben we jammer genoeg niet gevonden en dus plukten we zelf maar enkele kilo's modder van tussen de remhoeven. Ook de persoonlijke douche verliep niet naar behoren want de kraan spuwde zo nu en dan een kletske lauw water. Dat was echter meer dan genoeg voor een plantrekker zoals ik. Na nog een warme wafel of twee en een koffie konden we terug naar huis waar nog een vervelend karweitje wachtte: de fiets poetsen. Ondanks alles smaakt dit naar meer.

Hierbij een selectie van foto's geplukt van de website van de organisatie van de MTBtoertocht in Kluisbergen. De modderstroken zijn opvallend afwezig in deze reportage maar modder was er zeker en vast.

Meer dan 200 foto's maar we staan er natuurlijk nergens op. Commentaar van Heidi: "We zullen weer te rap gereden hebben."

In tegenstelling tot op mijn hoofd blijk ik op mijn benen over nogal wat receptoren te beschikken. De mensen die trouw naar “de Slimste Mens ter Wereld” kijken, zullen ongetwijfeld weten wat ik daarmee bedoel. Voor de anderen: ik heb een gezonde haargroei op mijn benen.

Nu liggen mijn roots in de wielersport en daar is het gebruikelijk om met gladde benen op de fiets te springen. Sinds mijn vijftiende ben ik dus wekelijks in de weer met scheerschuim en mesjes. Na bijna 25 jaar is die activiteit een echte sleur geworden. Een beetje vergelijkbaar met het wassen van de auto. Iets wat hier maximaal één keer per jaar gebeurt.

Op één of ander reclameblok zag ik recent de verbluffende ontharingskracht van één of ander damesproduct. Bovendien garandeerde de producent een blijvend resultaat voor meerdere weken. Dit leek te mooi om waar te zijn en deze morgen stond ik dus paraat in de badkamer met een groenachtig tubeke en een bijhorend sponsje. Bij het openen van de tube ontsnapte er een misselijk makende geur maar onder het motto 'alles voor gladde benen' weerstond ik moedig de veelvuldige braakneigingen.

Om geen fouten te maken, volgde ik trouw de gebruiksaanwijzing.Het uitsmeren verliep op een iets minder vlotte manier dan op televisie getoond maar al bij al lukte het toch vrij aardig. Tot ik plots de indruk kreeg dat mijn rechterbeen in brand stond. Blijkbaar had ik ergens een schram opgelopen en het product begon in die wonde te bijten. “Even op de tanden bijten,” dacht ik want voor een optimale werking moest het product een vijftal minuutjes op de te ontharen plaats blijven. 'Alles voor gladde benen,' weet je nog.

Daarna kon ik aan de volgende stap van de procedure beginnen. Met het bijgeleverde sponsje moest ik cirkelvormige bewegingen maken en tegelijkertijd de benen afspoelen. Het kon niet vlug genoeg gaan want ik wou snel het eindresultaat weten. Om goed te kunnen oordelen, ging ik precies onder de spots staan en ... wat een teleurstelling. Er was nauwelijks iets veranderd. Er zat niets anders op dan terug het scheermesje en het schuim boven te halen. Alle moeite voor niets, dus.

Aangezien ik nu in de eerste plaats loper ben geworden, vraag ik me eigenlijk af hoeveel lopers met gladde benen lopen? Daarnaast ben ik ook benieuwd naar wat jullie vinden van mannen met gladde benen? Misschien tijd voor een kleine poll. Indien de meerderheid dat maar niets vindt, zal ik stoppen met mijn benen te scheren. Let wel: de mening van de dames telt dubbel.

Morgen trek ik naar Markegem voor de Leffe-loop. Per rondje van anderhalve kilometer krijgen we een flesje Leffe. Qua motivatie kan dat tellen. Voor alle duidelijkheid: ik zal morgen een lange broek aan hebben...

Zondag was het de bedoeling om minstens een twintiger te lopen. Het plan was om van thuis te vertrekken, tien toertjes mee te lopen in de Leffeloop te Markegem en daarna terug te keren naar huis. Net vooraleer ik wou vertrekken, besefte ik dat er een logistiek probleem was. Het vooruitzicht om naar huis te moeten lopen met tien blikjes Pepsi in de hand (ja, ik drink nu eenmaal geen alcohol), leek me niet echt plezant. Dus pakte ik de auto en beperkte me tot het lopen van de tien toertjes van anderhalve kilometer. De tijd vloog want ik liep voortdurend in aangenaam gezelschap.

Ondanks het plezier bleef er achteraf toch iets knagen. Als ik een scherpe tijd wil lopen in Antwerpen dan moet ik nu stilaan de kilometers opdrijven. Dus stond er gisteren een straftraining op het programma. Helemaal alleen liep ik 21,5 rondjes op de Finse Piste aan onze achterdeur, samen iets van een 22 kilometer. Ik maakte er een wisselloopje van met telkens 3 rondjes in Z1 afgewisseld met 3 rondjes in marathontempo. Na precies 2 uur kon ik me tevreden in de zetel nestelen.

Maar nu is er nog geen verklaring voor die titel boven dit stuk.Gisteren was de dokter langsgekomen voor onze twee zonen. Het verdict was simpel: griep. Deze morgen had ik wat last van spierpijn in armen en benen maar ik dacht dat dat een gevolg was van mijn kilometerrijke tweedaagse. Pijn in de keel was het volgende alarmlicht dat ging branden. Pas nadat ik de dringendste taken had afgewerkt, durfde ik mijn koorts te meten. F*ck! De plannen om zondag naar Cadzand te trekken voor de halve marathon mogen meteen in de kast.