Gisteren stond ik in Eindhoven aan de start van mijn derde marathon. Het doel was beter doen dan mijn 3u26'02" van Rotterdam.
Na een allesbehalve vlekkeloos verlopen treinrit (meer dan 5 uur om een afstand van 180 km te overbruggen), kon ik nog net op tijd mijn voetjes onder tafel schuiven bij de 26-koppige webloglopersbende in het Eden Crown hotel. Het was een gezellig weerzien met enkele oude bekenden maar het was minstens even plezant om kennis te maken met de anderen. Met een supervolle maag trok ik wat later naar mijn kamer. Ik keek nog wat naar de Rode Duivels maar het laatste fluitsignaal heb ik niet gehaald want ik was al in slaap gevallen.
Na een redelijk goede nachtrust (een marathon zorgt toch altijd voor wat nachtelijke stress) en een lekker ontbijt gingen we met zijn allen richting start. Er waren een kleine 2000 deelnemers waaronder heel wat Vlamingen. Al na de eerste honderden meters voelde ik dat ik mijn goeie benen ergens op de trein had achtergelaten. Beide kuiten deden pijn en als extraatje kreeg ik na amper tien kilometer al last van blaren. Het liep dus allesbehalve lekker.
Uit de achtergrond dook plots het groepje van de rode ballon op (pacers voor 3u15) en ik besloot om even aan te pikken. Ik wist wel dat ik onmogelijk deze groep tot het einde zou kunnen volgen maar mijn hartslag liet dit tempo nog net toe. De ervaren pacer liep heel vlak tegen een snelheid van 23' per vijf kilometer. We passeerden een eerste maal aan de finish (precies halfweg) na 1u36'47".
Op een brugje van twee keer niets in de buurt van het 25-kilometerpunt klom mijn hartslag tot boven 180 en dat betekende het sein om vaarwel te zeggen aan de groep. Ik bleef kilometers lopen tegen 4'50" maar de pijn aan voeten en kuiten werd steeds ondraaglijker. Ik probeerde niet aan de pijn te denken maar dat werd me niet gemakkelijk gemaakt. Op het parcours stonden er namelijk tientallen muziekgroepjes en één daarvan vergreep zich op het moment van mijn passage aan de meezinger "Ik wil met jou wel dansen maar mijn voeten doen zo'n zeer."
Toen plots de zon doorbrak, ging het pijlsnel bergaf met mij. Het tempo stokte en enkel dankzij de duizenden schreeuwende Arie's en Ria's kon ik blijven lopen. Zij het met de ogen halfdicht en de mond wagenwijd open. Laat ons hopen dat er in die zone geen fotografen stonden.
"Kop op", "Nog heel even doorbijten", "Keurig bezig", "Hartstikke goed". Nog nooit deden aanmoedigingen zoveel deugd. In tegenstelling tot de Vlamingen kennen de Nederlanders er wat van om sfeer te maken. Misschien moeten we eens wat Vlaamse supporters op stage sturen naar een Nederlandse marathon.
Aan de bevoorradingspost rond kilometerpunt 37 besliste ik om even te wandelen zodat ik drie bekertjes kon drinken. Ik durfde geen energiegel meer te nemen want mijn maag had al overbelastingsverschijnselen vertoond. Aan de kant staan kotsen was nu echt wel het laatste waar ik zin in had. Mijn tempo was intussen in elkaar gezakt want ik liep nog amper 10 km/u.
Met de finish in zicht ging het gelukkig weer wat beter. Ik kon nog een tiental stervende zwanen inhalen en de klok viel stil op 3u22'52". Een nieuw PR met meer dan drie minuten maar het had veel bloed, veel zweet en ook enkele tranen gekost. In de aankomstzone werd ik opgevangen door Ysbrand, de hoofdredacteur van Runner's World. Veel kon ik niet vertellen want ik was compleet maar dan ook compleet choco. Een verzorger kwam naar me toegestapt om te vragen of ik OK was. Het lukte om verder te strompelen en wat verder kon ik mijn dierbare medaille in ontvangst nemen.
Al bij al ben ik tevreden over mijn prestatie. In Eindhoven heb ik mijn grenzen afgetast en ik ben echt tot op de limiet geweest. Het is alvast een belangrijke leerschool want nu besef ik dat ik met een trainingsvolume van nog geen 300 kilometer per maand niet meer kan ambiëren dan 3u20. En dan zal echt alles moeten meezitten. Ik bekijk het dus nog even maar het staat wel vast dat ik marathons wil blijven lopen. Meer nog, zonder ongelukken wordt Antwerpen mijn vierde marathon.
Een marathon is toch echt iets speciaals. Dat merk ik ook aan de tientallen sms'jes en e-mails die ik de voorbije dagen heb gekregen. Soms uit onverwachte hoek. Iedereen heel erg bedankt daarvoor. Zonder jullie was ik misschien halverwege uitgestapt.
Reacties (27)
JE WAS SUPER !!!!!!!!!!!!Je zag er nogthans heel goed uit toen we je tegenkwamen, (mijn man hefft je zien vlammen ,hij zegt dat het niet normaal meer was ,zo'n flair) duuuus !! Respect Dirk en dikke proficiat
Geplaatst door katrien | 13 oktober 2008 09:38
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 09:38
Wat een heroïsch verslag! Ik voel het zelf aan mijn voeten en benen hoe zeer je afzag. Maar je hebt je opdracht meer dan volbracht als je het gevoel hebt dat je alles er uit haalde wat er in zat en je doel haalde.
Geplaatst door Fré | 13 oktober 2008 09:39
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 09:39
Bloed, zweet en tranen - de pijn verdwijnt ; de prestatie blijft. VAN HARTE !!
Geplaatst door Bjorn Paree | 13 oktober 2008 10:49
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 10:49
Na zo een lange treinrit kan ik het geloven dat je vermoeid aan de start kwam. Die vermoeidheid speel je op één nachtje in een vreemd bed zeker niet kwijt. En dan onder die omstandigheden nog je PR met 4 minuten verbeteren. Chapeau.
Geplaatst door Herman | 13 oktober 2008 11:44
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 11:44
De sfeer in Eindhoven is inderdaad onbeschrijflijk.
Je wordt bijna vooruitgestuwd.
Proficiat met je knappe PR, blijkbaar ééntje op karakter
Geplaatst door frank spencer | 13 oktober 2008 12:17
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 12:17
Wat jammer dat we elkaar alsnog hebben gemist!!! En wat een gewéldige prestatie heb je geleverd!
Ach...bij mij ging het, op z'n zachts gezegd, erg slecht...moet je maar even op m'n hyve lezen (www.inksroermond.hyves.nl)!
Máár, buiten dat, was het weer súpergezellig!!!!
Heb wel Pol en Gerda gelukkig nog even gezien!
Dikke PR-knuffel, Kim
Geplaatst door Kim | 13 oktober 2008 13:21
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 13:21
Jammer dat we mekaar na de marathon niet meer gezien hebben. Maar ik merk nu wel dat je het geweldig gedaan hebt. Ik weet niet wat het was maar blijkbaar is iedereen tot op het bot gegaan. Ik ben onderweg ook Rinus, Gert, Maurice, Vic, Mario en Katrien tegengekomen en behalve die laatste 2 zag iedereen er doodop uit. Maar ik vind het net zo leuk dat een marathon pijn met zich meebrengt. Daarom ook is die afstand zo magisch denk ik want waarom zouden nu zoveel mensen dit zichzelf willen aandoen. Proficiat met je prestatie en je doorzettingsvermogen.
Geplaatst door Christophe | 13 oktober 2008 16:42
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 16:42
Van harte proficiat!! Van karakter gesproken!
Geplaatst door sandra | 13 oktober 2008 18:34
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 18:34
Proficiat Dirk met uw nieuwe PR. De zwaarste tot nog toe maar zeker de moeite waard geweest. Knap gelopen zeg.Strompelen zoals je het zegt is het nu ook weer niet hé.En inderdaad die Hollanders weten wel wat aanmoedigen is.
Groetjes Eddy en Natalie
http://www.bloggen.be/natalietijtgat
Geplaatst door natalie | 13 oktober 2008 18:51
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 18:51
Knap, knap Dirk!
Je bent een kanjer, zo kunnen afzien. Ik kan het in alle geval niet (dat afzien en dat rap lopen).
Geplaatst door Spencerwoman | 13 oktober 2008 19:18
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 19:18
Zo afgezien maar dan toch nog een verbetering van je PR ! Mooie prestatie alweer Dirk. Proficiat !
Geplaatst door Chris | 13 oktober 2008 20:36
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 20:36
SUPER hoor, zo afzien en toch een PR. WOW. Echt goed.
Tot de volgende keer, 't was leuk om je weer eens live te kunnen ontmoeten.
Geplaatst door Jan Schockaert | 13 oktober 2008 21:51
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 21:51
Nogthans zat er met een iets betere dosering nog wat meer in. Dus miss toch die 3h20. Alvast proficiat. En de form verder gebruiken voor een halve? Op 11/11 Deinze-Bellem eens proberen? Er zullen heel wat bloggers zijn, en de eerste traktatie is voor cremke.
Geplaatst door cremke | 13 oktober 2008 21:56
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 21:56
Dag Dirk, dat heb jij schitterend gedaan! En ah, als je een PR loopt vergaat de pijn achteraf nog sneller en maakt deze plaats voor voldoening; ;) Nog bedankt voor de leuke babbel zaterdagavond.
Geplaatst door Gert | 13 oktober 2008 22:34
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 22:34
Dikke proficiat Dirk!
Geplaatst door Roel Marathonrocker | 13 oktober 2008 23:02
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 23:02
Gefeliciteerd en wat een mooie PR zeg!.
Je bent in ieder geval sneller als je trein die dag er voor en super tijd zeg.
Geniet ervan.
Groet Rinus.
Geplaatst door Rinus | 13 oktober 2008 23:52
Gepubliceerd op 13 oktober 2008 23:52
Langeafstandlopen is naar mijn mening één van de zwaarste sporten. Zie die scherpe gezichten maar eens en haast tot op het bot afgetrainde lichamen. Proficiat met je mooie eindtijd in Eindhoven. Ik ben jaloers op je doorzettingsvermogen. Proficiat
Geplaatst door Stef Colson | 14 oktober 2008 04:52
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 04:52
Twas plezant om je nog eens terug te zien. Dikke proficiat met je nieuwe PR. Ik ben er zeker van dat het in Antwerpen met betere benen nog wat af kan. Goed doorgebeten.
Geplaatst door Yves | 14 oktober 2008 08:23
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 08:23
Proficiat, kdeed het "net iets trager" als jij. Laat ons zeggen zo'n uurtje trager maar heb het genot ook gehad om die enorme steun langs de kant te krijgen. Alleen daarvoor zou je terugkomen niet? Tdeed pijn maar 't is toch "oh-zo-mooi" als je de finish haalt. Antwerpen ga je volgens mij wel sneller gaan. Gene voetbal de dag voorheen zien hé. Succes nog.
Geplaatst door Steve | 14 oktober 2008 20:28
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 20:28
Schitterend gelopen. Knap doorgebeten! Die Nederlanders zijn inderdaad prettig gestoord! Je kan je gewoon niet gewonnen geven wanneer je tussen zo'n menigte mag lopen!
Tot de volgende!!
Geplaatst door Homer | 14 oktober 2008 20:57
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 20:57
Zeer knappe prestatie, en prachtig beschreven verslag. Ik kon het echt meebeleven !
Geplaatst door Dirk De Groof | 14 oktober 2008 21:57
Gepubliceerd op 14 oktober 2008 21:57
Mooi verslag!
Proficiat, wat een karakter!
Leuk dat jij er ook was!
Geplaatst door INvormTinneke | 16 oktober 2008 23:40
Gepubliceerd op 16 oktober 2008 23:40
Doorheen uw verhaallijnen begon ik al te vrezen dat de laatste alinea een opgave zou omvatten. Gezien het hard labeur dat je diende te verteren toch een mooie tijd gelopen. De Flandrien blijkt nog in het lijf van de ex-renner te huizen ...
Hopelijk tot nog eens op één of ander looptreffen.
Veel succes gewenst.
Geplaatst door Carlos | 20 oktober 2008 20:05
Gepubliceerd op 20 oktober 2008 20:05
Onder het motto beter laat dan nooit : van harte proficiat! Het is toch heerlijk daar in Eindhoven, zo'n marathon missen we bij ons, heeft ook wel met onze parcoursen te maken. Misschien het aantal kilometers per maand opdrijven tot 350 en dan in Antwerpen gaan (sorry, lopen) voor een nieuw PR?
Geniet in afwachting nog maar wat na.
Geplaatst door Sven | 21 oktober 2008 09:45
Gepubliceerd op 21 oktober 2008 09:45
Een record lopen is altijd iets speciaals Dirk ! Geniet er nog van! En inderdaad, ik train tot over de 400km in de maand,de laatste 2 maanden voor de grote dag! Het is een waarheid als een koe: alleen door trainen en rusten word je beter.
Geplaatst door Dirk Vissers | 22 oktober 2008 19:29
Gepubliceerd op 22 oktober 2008 19:29
Knappe prestatie Dirk !
Een marathon lopen is geen makkie en je hebt het toch maar weer gedaan. Op naar nr. 4 - waarschijnlijk komen we elkaar in Antwerpen wel tegen.
Geplaatst door philippe | 28 oktober 2008 08:27
Gepubliceerd op 28 oktober 2008 08:27
Proficiat, knappe prestatie, op naar de volgende.
Geplaatst door Paul Van Hiel | 18 november 2008 17:03
Gepubliceerd op 18 november 2008 17:03