Eindhoven: de zwaarste tot nu toe
Gisteren stond ik in Eindhoven aan de start van mijn derde marathon. Het doel was beter doen dan mijn 3u26'02" van Rotterdam.
Na een allesbehalve vlekkeloos verlopen treinrit (meer dan 5 uur om een afstand van 180 km te overbruggen), kon ik nog net op tijd mijn voetjes onder tafel schuiven bij de 26-koppige webloglopersbende in het Eden Crown hotel. Het was een gezellig weerzien met enkele oude bekenden maar het was minstens even plezant om kennis te maken met de anderen. Met een supervolle maag trok ik wat later naar mijn kamer. Ik keek nog wat naar de Rode Duivels maar het laatste fluitsignaal heb ik niet gehaald want ik was al in slaap gevallen.
Na een redelijk goede nachtrust (een marathon zorgt toch altijd voor wat nachtelijke stress) en een lekker ontbijt gingen we met zijn allen richting start. Er waren een kleine 2000 deelnemers waaronder heel wat Vlamingen. Al na de eerste honderden meters voelde ik dat ik mijn goeie benen ergens op de trein had achtergelaten. Beide kuiten deden pijn en als extraatje kreeg ik na amper tien kilometer al last van blaren. Het liep dus allesbehalve lekker.
Uit de achtergrond dook plots het groepje van de rode ballon op (pacers voor 3u15) en ik besloot om even aan te pikken. Ik wist wel dat ik onmogelijk deze groep tot het einde zou kunnen volgen maar mijn hartslag liet dit tempo nog net toe. De ervaren pacer liep heel vlak tegen een snelheid van 23' per vijf kilometer. We passeerden een eerste maal aan de finish (precies halfweg) na 1u36'47".
Op een brugje van twee keer niets in de buurt van het 25-kilometerpunt klom mijn hartslag tot boven 180 en dat betekende het sein om vaarwel te zeggen aan de groep. Ik bleef kilometers lopen tegen 4'50" maar de pijn aan voeten en kuiten werd steeds ondraaglijker. Ik probeerde niet aan de pijn te denken maar dat werd me niet gemakkelijk gemaakt. Op het parcours stonden er namelijk tientallen muziekgroepjes en één daarvan vergreep zich op het moment van mijn passage aan de meezinger "Ik wil met jou wel dansen maar mijn voeten doen zo'n zeer."
Toen plots de zon doorbrak, ging het pijlsnel bergaf met mij. Het tempo stokte en enkel dankzij de duizenden schreeuwende Arie's en Ria's kon ik blijven lopen. Zij het met de ogen halfdicht en de mond wagenwijd open. Laat ons hopen dat er in die zone geen fotografen stonden.
"Kop op", "Nog heel even doorbijten", "Keurig bezig", "Hartstikke goed". Nog nooit deden aanmoedigingen zoveel deugd. In tegenstelling tot de Vlamingen kennen de Nederlanders er wat van om sfeer te maken. Misschien moeten we eens wat Vlaamse supporters op stage sturen naar een Nederlandse marathon.
Aan de bevoorradingspost rond kilometerpunt 37 besliste ik om even te wandelen zodat ik drie bekertjes kon drinken. Ik durfde geen energiegel meer te nemen want mijn maag had al overbelastingsverschijnselen vertoond. Aan de kant staan kotsen was nu echt wel het laatste waar ik zin in had. Mijn tempo was intussen in elkaar gezakt want ik liep nog amper 10 km/u.
Met de finish in zicht ging het gelukkig weer wat beter. Ik kon nog een tiental stervende zwanen inhalen en de klok viel stil op 3u22'52". Een nieuw PR met meer dan drie minuten maar het had veel bloed, veel zweet en ook enkele tranen gekost. In de aankomstzone werd ik opgevangen door Ysbrand, de hoofdredacteur van Runner's World. Veel kon ik niet vertellen want ik was compleet maar dan ook compleet choco. Een verzorger kwam naar me toegestapt om te vragen of ik OK was. Het lukte om verder te strompelen en wat verder kon ik mijn dierbare medaille in ontvangst nemen.
Al bij al ben ik tevreden over mijn prestatie. In Eindhoven heb ik mijn grenzen afgetast en ik ben echt tot op de limiet geweest. Het is alvast een belangrijke leerschool want nu besef ik dat ik met een trainingsvolume van nog geen 300 kilometer per maand niet meer kan ambiëren dan 3u20. En dan zal echt alles moeten meezitten. Ik bekijk het dus nog even maar het staat wel vast dat ik marathons wil blijven lopen. Meer nog, zonder ongelukken wordt Antwerpen mijn vierde marathon.
Een marathon is toch echt iets speciaals. Dat merk ik ook aan de tientallen sms'jes en e-mails die ik de voorbije dagen heb gekregen. Soms uit onverwachte hoek. Iedereen heel erg bedankt daarvoor. Zonder jullie was ik misschien halverwege uitgestapt.