De Reus van Vlaanderen

Stoppen op een hoogtepunt. Het is maar weinig topsporters gegeven. Chapeau dus voor Kim. Zij is verstandig genoeg om zich niet te bezondigen aan het klassieke “jaartje teveel”. Hopelijk slaagt zij er in om een stukje metaal mee te brengen uit China.

Zelf bevind ik me ook op een zelden gezien hoogtepunt maar dat is er eentje van een totaal andere strekking. Net geen 72 kilogram las ik deze morgen op de weegschaal. Ik probeerde de situatie nog te redden door het ding opnieuw in te stellen maar ondanks herhaalde pogingen weigerde de boodschapper van gedacht te veranderen. De tol van de vakantie, zeker.

In plaats van te stoppen op de top, ga ik dus maar eens lekker tegendraads doen en beginnen op een hoogtepunt. Het einddoel is -4 kilogram en dat moet bereikt worden tegen 12 oktober. Een beetje gewicht verliezen heeft overigens enkele prettige bijwerkingen. Zo las ik vandaag in de krant dat het lichaamsgewicht omgekeerd evenredig is met het testosterongehalte wat aanleiding geeft tot weer andere hoogtepunten...

De meet ligt precies op 12 oktober omdat ik dan wil deelnemen aan de marathon van Eindhoven. Na Brussel en Rotterdam zal dat mijn derde worden. Ik heb lang getwijfeld tussen Brussel (waar ik nog een rekening te vereffenen heb met de man met de hamer) en de Philipsstad maar het vooruitzicht om enkele Dreamteamers en webloglopers terug te zien, heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ambities heb ik nog niet maar die zullen met het verloop van de trainingen wel concreter worden. Het is dus de hoogste tijd dat ik het trainingsvolume de hoogte injaag want in juli heb ik amper 179,7 kilometertjes gelopen.

In mijn aanloop naar de marathon van Eindhoven is intussen de eerste dertiger binnen. Hij kwam eigenlijk een beetje onverwachts. Vorig weekend stond er een duurloop van 2u30 op het programma en omdat ik geen zin had om urenlang alleen te lopen, trok ik naar Oudenaarde voor de Ronde van Vlaanderen voor wandelaars. Ik twijfelde nog een beetje tussen 20 en 30 km maar uiteindelijk koos ik voor de langste afstand.

Een duurtraining doen tijdens een georganiseerde wandeltocht heeft vele voordelen. Het zoeken naar de pijltjes, het lopen langs onbekende paadjes en het feit dat er altijd volk in de buurt is, verdrijven de eentonigheid. Bovendien moet je niet met eten of drinken zeulen want er zijn voldoende bevoorradingsposten. Zo heb ik na een kilometer of 10 op mijn gemak een koffie met een stuk rijsttaart verorberd. Tien kilometer verder werkte ik een cola en broodje hesp naar binnen. Extra voordeel van die tussenstops is dat je ook nog eens een toilet kunt opzoeken en dat is toch een stuk comfortabeler dan tussen de maïs te gaan hurken.

De wandelaars kijken wel eens raar op als ze plots een loper zien voorbijkomen maar ze zijn wel altijd supervriendelijk. Je moet dan ook de geest van de tocht respecteren en niet beginnen aandringen als je als loper in een smal paadje in de file vastgeraakt.

Mijn hartslag liep eigenlijk iets te hoog op maar dat had alles te maken met het geaccidenteerde parcours. Het is waarschijnlijk maar weinigen gegeven om de Taaienberg naar boven te lopen in hartslagzone Z1 (zowat 65% van de Hrmax). Ook de Eikenberg die na meer dan 25 kilometer kwam, prikte even in de benen. Uiteindelijk kwam ik na 3u25 (bruto, netto moet iets van een 3 uur geweest zijn) terug aan de start. En ik was nog niet echt moe. Ik heb de indruk dat ik bij elke marathon een stuk sterker word. Maar dat zal pas echt blijken op 12 oktober.

Nu we het toch over wandelen hebben. Gisteren keek ik naar de 20 km snelwandelen in Peking. Groot was mijn verbazing toen ik zag dat die mannen “wandelden” tegen meer dan 15km/u. Ik kan zo snel nog niet lopen...

Dit weekend heb ik voor een persoonlijke primeur gezorgd. Voor het eerst heb ik twee dagen na elkaar een wedstrijd gelopen. Zaterdag trok ik naar Keiem voor de laatste wedstrijd van het Houtlandcriterium. Ik had daar een speciale opdracht: hazen. Dreamteam-Heidi stond namelijk op een gedeelde eerste plaats van het regelmatigheidscriterium en ze wou die natuurlijk behouden. Heidi was niet op de hoogte van mijn komst en het weerzien - amper enkele seconden voor het startschot - was voor haar dan ook een grote verrassing.

Aanvankelijk liet ik Heidi haar tempo zoeken en na zowat één kilometer nam ik mijn positie in. We passeerden het tweekilometerpunt na exact 8 minuten. Heidi had nog geen krimp gegeven maar we beseften meteen dat dit veel te snel was. We vertraagden wat en concurrente Lies De Ruddere werd voor ons steeds kleiner. We bleven doorgaan tegen een tempo van zowat 4'20” per kilometer en na een spannende sprint met een andere dame – gewonnen door zelfverklaarde slak Heidi - kwamen we binnen in 47' (10,8 kilometer). Lies was al drie minuten eerder binnengekomen en Heidi had dan ook geen enkel probleem om zich neer te leggen bij het verdict. Zilver is ook mooi, dachten we. Tot bleek dat Heidi uiteindelijk toch het criterium had gewonnen. Dat kwam omdat enkel de 8 beste resultaten van de 11 in aanmerking werden genomen. Heidi blij en ik natuurlijk ook.

Na de wedstrijd heb ik nog een rondje losgelopen met Dora van de Waetere, één van de vier dames die binnen enkele maanden ons land gaan vertegenwoordigen op het EK en WK Ultraloop in Italië. Honderd kilometer, dat is zowat tweeëneenhalve marathon na elkaar. Ik mag er niet aan denken.

Zondagmorgen moest ik vroeg uit bed want al om 10 uur klonk het startschot in Poeke. Er waren drie afstanden 5, 10 en 15 kilometer. Ik koos voor de gulden middenweg. Voor de start maakte ik nog kennis met bloggers Herman, Chris en Vincent. Het parcours was uitgetekend in en om het prachtige kasteelpark van Poeke. Waarom moeten we altijd toch zo ver op reis gaan terwijl het hier bij ons zo mooi is. Indien Poeke aan de Loire zou liggen, zouden er hier jaarlijkse tienduizenden toeristen langskomen. In alle geval, ik vond het toch heel aangenaam om rond het roze kasteel te lopen.

Aanvankelijk had ik weinig ambitie want ik wist niet hoe mijn lichaam zou reageren op deze tweede competitiedag na elkaar. Ik nam een voorzichtige start – ik zou dat meer moeten doen – en voelde me steeds beter worden. Het duurde dan ook niet lang vooraleer het competitiebeest in mij naar boven kwam. Het vuur werd nog aangewakkerd toen een vriendelijke toeschouwster me nariep dat ik in 6e stelling lag. De nummer 5 liep een goeie 30 seconden voor me uit. In één ruk spurtte ik de kloof dicht. Op een modderige strook in de laatste kilometer versnelde ik nog eens waardoor ik afgescheiden als vijfde binnenkwam op 41 deelnemers in 39'48”. Joepie, ik sta in de gazet.

Komende week doe ik het heel rustig aan met amper twee trainingen want zaterdag staat een eerste tussentijds doel op het programma: Dwars door Grijsloke. We zien wel waar het schip zal stranden op dit aartslastige parcours.

Amai. Het moet al lang geleden zijn dat ik nog eens een wedstrijd zo traag heb gelopen. Maar het was dan ook de jaarlijkse hoogdag in Grijsloke en dat is de poort naar de Vlaamse Ardennen. Ik had al vele verhalen over de lastigheid van het parcours gehoord en achteraf moet ik zeggen dat ze wel kloppen.

Aan de start vond ik mijn Dreamteammaatje Heidi terug maar deze keer was het de bedoeling dat ik voor eigen rekening zou lopen. In de aanloopronde probeerde ik de hartslag onder controle te houden maar al bij de eerste beklimming van de Pikkelstraat schoot die de hoogte in. Het is er dan ook verdomd steil. In het verleden verloor ik altijd heel veel tijd in de afdalingen maar blijkbaar heb ik op dat vlak toch duidelijke vorderingen gemaakt. Ik kon zelfs iedere keer afstand nemen. Na de aanloopronde kwam ik door in 72e positie.

De organisatoren hadden gelukkig goed ingespeeld op de plotse warmte. Zowat elke kilometer viel er wel een spons of een bekertje water te grijpen. 

Aanvankelijk had ik heel veel last van een opspelende maag maar dat beterde in de eerste grote ronde. Ik slaagde er in om mijn tempo wat op te trekken. Intussen vielen de eerste slachtoffers onder het geweld van de zon en de vele hoogtemeters. Ik zag mensen die een 10 kilometer kunnen lopen in 40' die werkelijk te voet stonden. Mijn inhaalrace verliep echter voorspoedig. Finaal kwam ik binnen als 56e op 211 deelnemers waaronder heel wat gekende namen. Zo eindigde Veerle Vandekerckhove een minuutje of twee voor mij.

Op het eerste gezicht viel mijn tijd tegen: 1u14'31”. Ik moet zowat 10' sneller kunnen op een 10 mijl maar Grijsloke is natuurlijk geen normaal parcours. Dat bewijst bijvoorbeeld de tijd van een provinciale topper als Geert Goddeeris die maar een gemiddelde van een goeie 16 km/u haalde. Toch ben ik supertevreden over het resultaat. Ik heb ook mijn wedstrijd heel goed ingedeeld. Op enkele seconden na heb ik de twee grote ronden in dezelfde tijd afgelegd.

Jammer genoeg viel ik net buiten de prijzen maar de tombola maakte toch iets goed. Het was wel verdomd lang wachten – zowat drie uur - in die snikhete tent vooraleer de uitslag beschikbaar was.