De Reus van Vlaanderen

We zijn intussen 3 weken na de marathon van Rotterdam en normaal gezien zou de supercompensatie nu zijn werk moeten beginnen doen. Jammer genoeg heb ik daar voorlopig nog niet veel van gemerkt. Ik had gehoopt dat ik al mijn stratenlopen met de vingers in de neusgaten tegen 15 km/u zou kunnen afhaspelen maar voorlopig lukt het echt niet.

Woensdag heb ik meegedaan aan de Lentejogging in Deinze. Ik koos voor twee ronden door de Brielmeersen (8,7 kilometer). Ik had goede benen en het liep redelijk vlot maar het drassige parcours en de wind waren belangrijke tegenstrevers. Uiteindelijk finishte ik in 35'49” (14,6 km/u) waar ik gezien de omstandigheden best tevreden mee was. Ik sleepte overigens een toptienplaats uit de brand (8e op 68 deelnemers).

Vandaag ging het richting West-Vlaanderen voor Dwars door Desselgem. Op culinair vlak was de voorbereiding niet echt gelopen zoals het hoorde want ik was me te buiten gegaan aan allerlei vettigheden. Omdat ik maar 5 kilometer zou lopen, verwachtte ik niet echt problemen. Mis poes. Ik heb tijdens de wedstrijd wel vijf keer kunnen “genieten” van de chocoladekoeken en de vol-au-vent met friet.

Ik startte vrij snel waardoor mijn hartslag meteen opliep tot boven de 190. Blijkbaar iets te snel want al snel moest ik enkele lopers laten voorgaan. Na de eerste rond van 2,5 kilometer kwam ik door in 9'48” waardoor mijn eerste 15'er er toch zat aan te komen. Zonder het te beseffen, ben ik de tweede ronde blijkbaar heel sterk verzwakt. Ik kwam binnen op een 25e plaats in een teleurstellende tijd van 20'27”.

De ontgoocheling is nog altijd niet weg. Ik heb nochtans alles gegeven want mijn gemiddelde hartslag bedroeg maar liefst 191. Misschien heeft het iets met de warmte te maken. In alle geval hebben de organisatoren niets aan het toeval overgelaten want er waren minstens drie water- en sponsposten voorzien.

...aan de mensen van Waregem. De schreeuw die een beetje voor 17 uur door uw stad weerklonk kwam van mij. Ik kon er niets aan doen, de frustratie van de voorbije weken moest er gewoon even uit. “Dwars door Waregem” heeft finaal een einde gemaakt aan een opeenvolging van tegenvallende prestaties: 39'21” voor 10 kilometers. Yes!!

Natuurlijk was ik weer veel te snel vertrokken. Een eerste kilometer in 3'28” is – voor mij althans – gekkenwerk. Ik nam wat gas terug maar hield er toch stevig de tred in. Tussen kilometer 2 en 3 kwam Stijn Meert (voor de leken, een van de smaakmakers bij voetbalploeg Zulte-Waregem) me voorbijgesneld. We wisselden enkele woorden. Hij liet verstaan dat hij een terugval vreesde bij gebrek aan ervaring.Halverwege kwam ik door in 19'08”. De hartslag zat netjes rond de 185 maar de maag begon wel wat op te spelen. Ik voelde dat ik steeds trager liep en loste uit een klein groepje. Jammer want met de vele wind was het natuurlijk leuker lopen in de beschutting. Bij het ingaan van de laatste kilometer zag ik in het licht van de laagstaande zon 36'41” op mijn Polar verschijnen. Ik vloekte de stenen uit de grond maar al snel bleek dat ik me een minuutje had vergist. Ik zette nog een spurtje in en eindigde in 39'21” op een 37e plaats van 168 deelnemers wat bij mij dus een zachte vreugdekreet ontlokte.

Nog een dikke proficiat voor mijn nichtje Karolien die voor haar allereerste wedstrijd een tijd van 47'45” neerzette en daarmee zelfs op het podium mocht bij de Vrouwen Veteranen. Evenveel pluimen ook voor voetballer Stijn Meert die voor een knalprestatie zorgde en daarmee een hardnekkige mythe ontkrachtte: sommige voetballers hebben dus wel conditie. Hij eindigde 10e in 35'07”, dat is meer dan 17 km/u!!