telkens ik hoogerheide uitrijd en slinks een linkse bocht neem, begin ik spontaan te glimlachen. mijn ogen vallen dan op de handige wit-rode fietswijzers en dan zie ik staan: 'goes: 38 km'. en dan weet ik dat het vervolg leuk wordt.
in het sas van goes heeft mijn zus immers een bescheiden zeilbootje liggen, waar ik graag in mag logeren. dinsdagmorgen vertrokken en via grote omwegen -ik heb een knooppuntenkaart gekocht en maak nu mooie lussen langs het water- te goes gearriveerd.
niet zonder de nodige vijven en zessen en twee lekke banden. ik had geen reservebandje bij -dat is het lot uitdagen- maar gelukkig wel plakmateriaal. al was het klevertje (zo'n oranje-zwart plasticje) wat groot voor een koersfietsbinnenband, de eerste lekke band raakte vlot hersteld. af en toe aangemoedigd door vriendelijke oma's op de fiets, die samen met mij het vervelende aspect van een lek beaamden.
edoch, bij het eraf slaan van het pompje (zo'n handig klein decathlonding) ging ik wat robuust te werk, zodat het bovenste stuk van het ventiel er mee af vloog. gelukkig bleef het staafje (en de lucht) er nog wel in.
echt gerust fietste ik toch niet rond en ik had op dat moment -ik zat in wemeldinge- toch nog zo'n 10-tal km te gaan. en kort voor aankomst, na een verkwikkende cola in een patatkraam waar ik vaak stop (de eigenaar kijkt me telkens even verbaasd aan, zo'n flandrien valt op in het zeeuwse), reed ik opnieuw lek dames en heren!
met een lekke band tot in de jachthaven gereden en dan te voet vanuit het sas naar goes centrum (zonder fiets gelukkig, die lag op slot in de haven) om binnenbandjes te kopen in de fietszaak. en een fles wijn in de c1000 om het alweer spannende avontuur door te spoelen :)
en 's anderendaags via minder omwegen (en een minder leuke weg via bergen-op-zoom) weer naar huis. in b-o-z even naar de weg gezocht, net als een oude belg-fietstoerist, die naar essen wou. een attentvolle hollander hielp ons graag verder, ik hoop dat mijn fietsmakker ook goed is thuisgeraakt. (eerst wilde ik samen met hem rijden, maar hij had de vreemde gewoonte om na 3 trapslagen de benen telkens stil te houden, wat niet handig is)