ciclico

lustige lezers, wees gerust, sain et sauf aangekomen in brussel, met recht en reden de tweede grootste stad na antwerpen. voorwaar een heerlijke tocht, voor spoedige en langdurige (genre fc de kampioenen) herhaling vatbaar.

in mijn persoonlijke overwinningsspeech wens ik te bedanken: hij van hierboven voor het zonnige 'winter'weer (wel flink wat wind tegen), de galante wandelaars op het fiets/wandelpad langs de vaart vanaf tisselt, de knappe vrouw aan 'Assen Klinieken', die me bevestigde dat de baan waar ik opstond me tot in BXL centrum zou leiden, protini voor zijn deskundig telefonisch bijsturen (al stond zijn gsm wel 2 keer af :), de galante Indiër (of Paki), waar ik een prima Abus-slot kocht en die me tipte om mijn voorwiel samen met kader en paal vast te zetten zodat ik zorgeloos kon café-en, ex-collega's L en K voor de fijne avond, het personeel van café zebra (in het bijzonder de amelie poulain-lookalike) en restaurant fin du siècle voor hun exquise bediening en dranken en spijzen.

kleine bedenkingen in de marge: net voor de grote aftocht merk ik gepakt en gezakt dat mijn voorband plat staat. blijkt gelukkig ventiel dat slecht zat en daarmee alle gepompte lucht deed ontsnappen. en qua oriëntatievrees: af en toe lelijk verkeerd rijden heeft ook zijn voordelen als je niet onder tijdsdruk staat. anders was ik wellicht nooit van mijn leven in BXL Ouest geweest (lelijk, daar niet van), had ik me nooit gevoeld als een fietskoerier in de hoofdstad (sneller en wendbaarder dan auto's!) en was de heerlijke zandstrookafdaling basiliek Koekelberg-Simonis me nooit overkomen. 'Elk nadeel hep zijn voordeel', zou Johan Cruijff zeggen.

we schrijven zondag en erwin vervecken wordt voor de derde keer wereldkampioen. we zijn vrijdag en in mijn hoofd heb ik het plan opgevat om hem met een kaartje te feliciteren. den erwin, zoals ze hem in de kempen ongetwijfeld noemen, is van lille, maar woont intussen in herentals, het toeval wil dat ik hem 7 jaar geleden een fles champagne aan huis leverde, en toen maakte ik met plezier kennis met zijn warme, bescheiden en wijze karakter.

noem me dus gerust een fan, maar dat ben ik evenzeer van nys en wellens. het combineren van sportidolen is voor een gemiddeld verstand even logisch als mogelijk. waarom bijvoorbeeld kiezen tussen boonen en mcewen, van mij mogen ze allebei winnen. als ze maar niet vallen zoals de arme steels. snel herstel toegewenst trouwens aan die laatste. een chinees gezegde zegt: 'als je 7 keer valt, moet je 8 keer opstaan', en steels weet zeker wat tegenslag is en staat er toch telkens weer. dat komt dus opnieuw goed.

soit, blijkt dat een trip naar H ook in de plannen van protini past, de gulzigaard rijdt als voorgerecht met 'de massive' mee, een begrip in het antwerpse voor de vinnige recreatieve fietser en de 'relaxerende' amateur/prof. we spreken af aan de massive itself (naast de autostrade ter hoogte van wijnegem) en de aflossing gebeurt zoals bij een geolied 4x100-team, beter kon de timing niet zijn.

we spraakwatervallen en maken behoorlijk snelheid met de wind in de rug langs het kanaal, 2 anciens temporiseren en zuigen daarna enthousiast wieltje, wat onze levendige discussie over het wk veldrijden onaangenaam maakt. ik veins een schoenprobleem, we laten het olijke duo wat uitlopen en zetten gezwind onze tocht verder.

uiteraard vinden we huize regenboogtrui, met nog restanten van ballonnen en gepast versierd met een spandoek. ik ben te opgewonden om het gedicht te lezen dat erop staat en post het -flink bezwete- kaartje in erwins postbus. op zicht de tocht al waard, maar ook the way home verloopt nog op wieltjes. tot volgend jaar erwin? moet lukken!

door het drukke werkweekend relatief weinig, maar uiteraard wel gefietst. ietwat laattijdig kan ik melden dat ik zaterdag via de 'oude havenweg' richting stabroek ben gereden.

ik noem dat de oude havenweg, voor de rest van de bevolking is het lange fietspad na de noorderlaan, parallel met de sluip-/smokkelroute naar bergen op zoom en dan tussen de containers door, wellicht een duidelijkere omschrijving. alhoewel :), de echte naam van de weg zou pas echt de gouden tip zijn :)

anyway, stabroek als doel was geen toevallige keuze, op zaterdag speelt Royal FC Zeezicht daar in de Madoka-competitie en ik heb in dat team een roemrijk verleden als niet scorende flankaanvaller. en nog flink wat vrienden lopen. ik ben amper in mijn fietsplunje gearriveerd aan de terreinen van Polderster, of ik word gepolst voor een noodinvalbeurt. de terreinknecht is al ingeschakeld, maar ik pas liever en drink in de kantine thee met de olijke tweeling van de linksachter. erg fijn en handig om op te drogen. droog en monter keer ik met de zon en de ipod (en uiteraard de fiets) huiswaarts.

zondag is het fietsavontuur zowaar nog korter. maar desalniettemin fameus. ik rijd opnieuw richting bovengenoemde weg, maar draai relatief snel af en cruis in havenniemandsland rond. in de week best te mijden door het vracht- en andere verkeer, op zondag zo goed als uitgestorven. ik geef mijn ogen de kost en zie gigantische boten die je normaal in films a la titanic (slecht voorbeeld) ziet.

ik waan me -zeker met de soundtrack van lost highway op de ipod- in een film, maar koel letterlijk snel af. ik zet beide voeten weer op de trappers en keer terug naar het aardse antwerpse bestaan. en daar is oek niks mis mej, schat, zou robbe de hert zeggen :)

dinsdag een wijze les geleerd -men leert door te ondervinden- door (al dan niet nuttig) getreuzel geraak ik ondanks een vrije namiddag niet op de fiets. tegen dat ik eindelijk mijn fietsplunje aanheb, begint het te sneeuwregenen en daar pas ik voor. de kuch die mij al een maand vergezelt, is een enthousiaste gast in mijn luchtpijp en ik wil hem niet te enthousiast maken.

ik pers er creatief toch nog iets fietsachtigs uit, relaxed kijk ik vanop de hometrainer in het ouderlijke huis naar een documentaire over lance armstrong. 1 van de bijna gratisse soort uit 2005, niet slecht, maar ook niet bijzonder. maar zo'n freakerige cowboy motiveert wel om een zware versnelling op te zetten op de dunlop, ik rijd 20 minuten op standje 6 (een draaiknop gaat van 1(licht) tot 8 (zwaar), daarna weer zo'n 20 minuten op standje 3, mijn lievelingsstandje:)

woensdag pak ik de mountainbike meteen bij de horens en kies wegens het kille weer voor een korte sessie op linkeroever. zalig klief ik door sint-annabos, ik draai 3 toeren in blokkersdijk en speel dan nog wat kat en muis in sint-annabos met wandelaars/honden. later op de dijk kan je door de mist de overkant van de schelde niet zien, maar aan de overkant van de schelde (waar ik dankzij de voetgangerstunnel terechtkom) is het helder. een wereld van verschil :)

na een klein anderhalf uur ben ik thuis, perfecte timing, want vingers en tenen (ondanks hand- en overschoenen) voelen al koud aan. morgen weer van dattem!

btw: er speelt zich een leuke regionale twist af in de voetgangerstunnel. omdat de assen van de oude roltrappen stuk zijn (de dalende aan RO-kant), werken die niet meer. dus moet je de lift nemen en daarin hangt een bericht van de staddiensten. waarin staat dat het probleem eind januari opgelost is. Zou zijn, blijkt nu. Nu heeft de slimste stadsliftman er met een alcoholstift april van gemaakt. en enkele alerte antwerpenaren hebben er nu jaartallen achtergeschreven. 2008, 2079? ook de boodschap: ik kan zo'n as in een week maken, is raak. enfin, we zullen zien wanneer de trappen weer rollen. je leest het hier :)

mijn dakramen zijn dichtgesneeuwd als ik wakker word en het 9 uur-nieuws meldt sneeuwellende voor het verkeer. voor fietsverkeer is sneeuw echter nooit een probleem, zeker niet met een mountainbike.

ik bel met een zieke protini en beloof hem een bezoekje. ik verlaat antwerpen noord en rijd via stuivenberg naar het rivierenhof, alwaar als ik een echte robert redford (er is toch zo'n film dat hij als vereenzaamde cowboy de besneeuwde bergen intrekt en besluit trapper te worden) door het maagdelijk witte en behoorlijk dikke sneeuwtapijt snijd.

deze trapper valt in real life bijna op zenne fretter, omdat je door de sneeuw moeilijk niveauverschillen en of putten ziet. maar ik blijf recht en rij met een kleine versnelling en de knieën wijd (trucje om evenwicht te vergroten) door. na het rivierenhof volg ik het roze (nu witte) fietspad langs de autostrade en ga er pas af na het middelheim. dan nog even doorheen de sjieke residentiële wijk achter den brandt, de grote weg over en we zijn waar we moeten zijn.

bij protini leg ik mijn kleren te drogen en krijg ik lekker warme droge spullen aan. we eten pasta en ik laat hem verder werken. op de terugweg blijkt de aarde al flink terug opgewarmd. ik blubber door de bruine pap en kom met een natte kont thuis. die ik met de glimlach droog veeg, weer een fijn fietstripje rijker.

donderdag, net voor het slapen gaan, denk ik na over de ideale fietstocht voor vrijdagmorgen. gezien het zachtere weer en de 'grootse' plannen 's avonds (een etentje met vrienden en eventuele inkopen daarvoor) lijkt een voormiddag-waterwegenroute ideaal. en dat is het ook.

ik verlaat antwerpen noord (en erger me -slechts temporeel- aan het asociaal rijgedrag van chauffeurs met veel pk's, maar weinig hersens onder hun kap), rij na de brug links het rivierenhof in (net na de bocht is er nu om een of andere reden een stuk eenrichting, hoewel er nooit verkeer van de 'juiste' kant komt), en sla na kasteel rivierenhof af richting knooppunt 30. daar arriveer ik ook, vervolg mijn weg rechtdoor (de alphons verdonckstraat in) en kies dan linksweg langs de schoten vaart.

dan zit je eigenlijk al een stuk op de waterwegenroute, die erg fijn fietsen is en, zoals de naam het zegt, waterwegen volgt. na de schotense vaart rechts (je kan ook de meerhoekige borden volgen ipv dit te onthouden) richting volgende waterloop: het anti-tankkanaal.

daar is het over zandpaden rijden, en die liggen er door de sneeuw en regen van gisteren lekker vettig bij. modder schiet opnieuw in mijn ogen, volgende keer zet ik een bril op (wie weet wat krijg ik dan allemaal extra te zien?). zo'n lichte bril moet ik nog wel kopen, net als naar de tandarts gaan is dat een lange termijnproject:)

na het anti-tankkanaal even door oelegem, om langs het albertkanaal afscheid te nemen van het water vandaag. it's a free friday (en een vrije zaterdag als bonus malus), vanaf nu zijn campari, wijn en bier gepaster.

leuke anekdote nog: ik hou halt bij het ouderlijke huis om mijn vuile fiets af te spuiten met de hogedrukreiniger (en meteen iets te eten uit de overvolle ijskast uiteraard, om nog van het converseren met mijn scheppers te zwijgen). mijn moeder ziet mijn modderfiguur en oppert: 'zijt gij gaan fietsen?'. waarop ik droog (ondanks mijn nat pak) repliceer: 'neen, gaan salondansen'. enfin, terwijl ik dit tik zijn mijn overschoenen en schoenen al proper gemaakt. grazie mile, mamma.

druk hoofd en dito weekend, toch kan en wil ik zaterdag even 'ontsnappen'. ik maak al rijdend een medley van bekende routes. en kom zo onder meer het albertkanaal, schoten, oelegem en wijnegem tegen.

het weer is vrij sober, maar in mijn hoofd schijnt al snel de zon. dokter fiets heeft er weer een geslaagde consultatie opzitten. de komende week belooft relatief fietsarm te worden, maar ik voorspel nu al een paar geslaagde vluchten. waarvan later akte.

als trouwe lezer ken je mijn voorliefde voor knooppunten, een voorliefde met reserves weliswaar: ik heb geen zin om rondjes te draaien in villawijken en/of suburbs en in het weekend, tijdens vakanties of na schooltijd zijn ze best te mijden. want er fietsen heel wat mensen rond die even slim zijn als bibi (edoch vast en zeker ook een paar iets dommere) :)

soit om een lang verhaal niet langer te maken meld ik met plezier en nog nagloeiend hoofd (dat is voor mij het toppunt van après-fiets, dat zalig opgeruimde en welwillend wazige hoofd dat je er later op de dag aan overhoudt) dat het vandaag weer flink raak was.

hoewel ik flink uit de knoop ben gegaan (lees: van de route ben afgeweken, dat is ook fijn aan alleen fietsen, je draait (aan je stuur) wanneer je maar wil), heb ik werkelijk enorm genoten van de zandwegenknooppuntencombinatie in en rond schilde-zoersel-sint-antonius-zoersel.

de exacte weg kan ik niet meer reciteren, want het papiertje dat ik op mijn stuur gekleefd had, was al snel te nat en dus onbruikbaar/onhoudbaar. maar als je vanaf het albertkanaal (aan de kant van de aww) 29, 25, 26, 90, 63 en 62 volgt heb je zeker een 'best of'.

al improviserend en via anti-tankkanaal en schotense vaart tot op zurenborg geraakt. en daar na dik 2 uur (en weer exact zo lang als de twee laatste cd's van de peppers op de ipod, dat is echt onwaarschijnlijk die timing telkens) geland bij mijn ouders.

enige minpunt van de dag, een mens moet op tijd klagen en ventileren, was een hollandse (dat zag ik aan de nummerplaat) dure dame (geen misse, maar ongetwijfeld 1 met streken en zeker 1 zonder rijvaardigheid) die met haar mercedes break een bocht zo scherp pakte, dat ze bijna bibi meenam op haar trip naar de kapper. bijna is gelukkig niet. ook vandaag :)

om het mezelf gemakkelijk te maken, typ ik hier alvast 2 knooppunttoppers in spé in, afgelopen vooravond geconstrueerd ter ouderlijke huize.

plato cambinado # 1. (aanloop (voor mezelf): vertrekken via rivierenhof, na rivierenhof bam rechtdoor achter skipiste en makro langs, door wijnegemse villawijk (fietspad) en dan brug kanaal over en naar rechts, richting oelegem. et puis (frans voor 'en dan', voor de niet fransgevoelige lezer) 29, 25, 26, 90, 63, 62, 51, 50, 66, 65, 99, 44, 42, 45, 26, 25, 29 (en dan de aanloop achterstevoren (voor mezelf, stel dat je naar schoten moet, gewoon rechtdoor langs kanaal)

zonder aan- en afloop is dat goed voor 47,5 km, bewust gekozen voor hoog aantal zandstroken (bruine wegen op de knooppuntenkaart), ook met gewone fiets berijdbaar indien droog en zonnig weer, anders beter een mountainbike. gaat vanuit antwerpen ondiep de kempen in en maakt dan lus.

plato cambinado # 2. 15 (zijkant rivierenhof, te bereiken via hoofdweg rechts, of via binnenweg), 2, 1, 79, 77, 78, 56, 57, 59, 60, 94, 93 (boshuisje zoersel, leuk om in de zomer ene te drinken), 92, 91, 07, 06, 17, 97, 96, 98, 74, 73, 75, 76, 86, 85, 84, 83, 53, 06, 05 (en dan voor mezelf richting te boelaerpark (deurne) naar hus.

een (aan het aantal getallen af te leiden) iets langere tocht, 67 km zonder (kortere) aan- en afloop, die na de kempen nog het lierse aandoet. weer relatief veel zandpaden.

hoop ze allebei snel te kunnen fietsen. en erover te berichten. komt dat lezen!

in dik 2 uur maak ik zaterdag een nijpend tekort aan buitenlucht goed. afgelopen week -met plezier, dat wel- ongewoon veel tijd binnenskamers en achter schermen doorgebracht. zaterdag is er wel fietstijd én het weer zit mee, al zal het klimaatrapport daar misschien anders over oordelen.

voor de hongerige fietser in mij is de februarizon echter een zegen. omdat mijn mountainbike amper remt (achterrem zo stroef als een aanvalspoging van real madrid, voorremblokjes danig afgesleten) opteer ik voor een weinig-rem-traject en ga via het rivierenhof (dat mag mij dringend gaan sponsoren, ik noem die naam telkens:), de massive (het fabriek) en de risicoweg (omdat er geen voet- of fietspad is) naar het albertkanaal. dat volg ik aan de rechterkant tot viersel en sla dan rechts af richting netekanaal.

de combinatie water (van aan de kant gezien weliswaar) - zon is onklopbaar. bovendien staat er haast geen wind en valt het qua fietsverkeer reuze mee. aan de overkant van de dijk houden 3 (daarna 2) rouleurs er een stevig tempo op na, ik blijf lange tijd in hun spoor, maar moet daarna wat vaart minderen en neem -al trappend- de tijd om wat te eten en te drinken. ik rijd de hele rit op mijn buitenblad en geef af en toe serieus gas. deugd dat dat doet!

na het netekanaal rij ik via lier naar ranst en sukkel dan een beetje met mijn oriëntatievermogen. maar de zon schijnt en er is geen haast bij, no worries. via vremde, wommelgem en wijnegem vind ik mijn weg terug naar huis. waar mijn pasta (na kort kookwerk) staat. zon, fiets, pasta, sounds like italy, maar ik zit -met de glimlach- te antwerpen noord.

trouwe lezers maakten zich misschien zorgen over het uitblijven van een nieuw(e) rit(verslag), maar ik stel jullie graag gerust: door omstandigheden gewoon opvallend weinig kunnen fietsen of gefietst lately. eerst dankzij het 'teveel aan' werk, daarna door een welverdiende en deugddoende ontsnappingspoging naar baskenland.

waar ik ongetwijfeld gauw nog eens terugkeer om te fietsen, maar nu heb ik mijn benen enkel in conditie gehouden door fikse en flukse wandeltochten door stad en dorp, door weer en wind, door café naar toilet.

vaak over de 'camino' naar santiago de compostela gewandeld ook, ik leek wel een pelgrim, mede dankzij mijn winters baardje. mijn doel was eveneens heilig: het hoofd weer lekker vrij maken, altijd handiger voor het dagdagelijkse leven :)

soit, het was kort, maar prachtig. net als de 'wiedergutmachung' met de fiets vandaag. eindelijk nog eens met protini op pad, weinig thema's onbesproken gelaten en in een dik uur (wegens beetje laat verschijnen van bibi en drukke middag van protini) lekker gemodderd in en rond wilrijk. net mountainbike schoongemaakt en morgen gaat ie binnen voor een goede beurt bij een echte fietsenmaker. kwestie van vlot remmend en schakelend het fietscomfort ietwat te verhogen, nooit vervelend toch?