pas 3 januari teruggekeerd van venetiaans nieuwjaar, ritjes voor de 13de zullen er wel geweest zijn, maar herinner me ik niet meer. tzal nie fameus geweest zijn.

rit 1 vertrok zoals zo vaak vanuit de residentie van Christophe, we opteerden gezien het weer en de sfeer (een mens moet bijpraten nietwaar?) voor de mountainbike. die en Protini leidden ons via Boom (leuke helling achter het voetbalstadion en in de Schorre) naar Rumst, waar Christophe ooit een crossbos ontdekt heeft. Hij rijdt er tegen de tijd (5' in de 20 doet hij over de omloop), ik eet een snicker en sms.

mijn luchtwegen zijn niet in optima forma, lees ik kuch als een oude kachel. maar fietsen doet uiteraard wel deugd, zoals altijd, en ik los rijkelijk veel overbodig slijm uit neus en mond (sounds sexy). btw ik kan dus niet 'snotschieten', ik haal slechts mijn handpalm en maak dan een beweging die te vergelijken is met een boer die zaait.

Of een oma die zwaait. Soit. via Kontich en co weer naar wilrijk en ik van daaruit meteen naar a'pen noord (met bezwete fietskleren even koffietje drinken en dan weer de kou in is niet leuk). de benen zaten lekker, dik 2u fietsfun.

de nacht doorgebracht met dvd's (six feet under, wauw) en zakdoeken (voor het snuiten). zo een nostalgische scoutsdia-avond, met mezelf als vlijtige welp, moeten missen. jammer, maar helaas. de luchtwegen zitten danig verstropt, meldt mijn lichaamsverkeersbericht 's ochtends, maar het zadel roept. (willem!, willem!)

en aan die lokroep kan ik nooit weerstaan en bovendien schijnt de zon, het is immers 14 januari en 14 graden. onder het motto kort maar krachtig toer ik solo op mijn decathlon. 91. ik analyseer de beurs, mijn persoonlijke besognes en probeer tegelijkertijd de weg in het oog te houden. zonder Christophe is verdwalen -ondanks eerder genoemd scoutsverleden- immer dichtbij. toen we destijds kompas leerden lezen, keek ik wellicht naar de decolleté van de leidster. of naar een passerende wielertoerist?

Enfin, als je niet ver weg gaat, kan je niet ver verdwalen en deurne ken ik nu wel. in het rivierenhof is het gezien de dag (zondag) en het weer veel te druk, ik verlaat het park en rijd in de richting van schotenvaart. nog voor taverne de kaasboerin (die verhuren ook limo's en ooit zijn al die sleutels gepikt, niet handig als je die schepen buiten moet parkeren) zie ik rechts van mij een zandpad. Ben er minstens al 40.000 keer gepasseerd, maar ditmaal sla ik af.

Best leuk weggetje, met weinig wandelaars en honden, het bolt lekker. na een tijd blijk ik in wijnegem uit te komen, ook die locatie oogt vertrouwd. toch niet te veel risico's nemen qua routekeuze, aansturen op een lus en een uurtje later weer thuis. Kort gebost, ook dat kan deugd doen.

ritje van niets, maar wel erg leuk, over de scheldekaaien, eerst naar rechts, langs de waagnatie en het mooiste huisje van antwerpen richting petroleumbedrijven, dan u-turn en richting zuid, waar ik om 12u heb afgesproken op de trappen van het museum. een pooier kiest liefst publieke plaatsen :) zelfs niet gezweet, fijn voor de date, want voor je het weet...

eze blog is eigenlijk bedoeld als fietslogboek voor mezelf, lekker handig!, maar kan misschien ook vrienden en/of fietsers boeien. In dat geval van harte welkom! daarom is ook een korte introductie gepast. a) wie ben ik en b) wat beweegt me? antwoord a: ik ben willem. antwoord b) mijn fiets. 

hoe (vaak) fiets ik? ik heb er zelf voor gekozen deeltijds te werken -de pooiersbranche laat dat toe :)- en arbeid '3/5de'. Wat me ruim de tijd geeft om te fietsen, alleen of met mijn vaste fietsmaat Christophe (alias protini, aka Mister GPS, gezien zijn ongewone oriëntatiecapaciteiten) of met nog meer bevriende fietsers. In het zomerseizoen -van april tot en met januari tegenwoordig- met de racefiets, een prima Primorosso (gekocht in 2006) met een triple Shimano 105. En voor de rest van het jaar, of uiteraard ter afwisseling, met de mountainbike, een decathlon 9.1 met flink wat jaren en kilometers op zijn teller, maar eigenlijk echt mijn lievelingsmachine. Gekocht voor een prikje van Maarten (alias Martini) trouwens, ooit een meer dan verdienstelijk amateurrenner, met een verleden in de Decathlon-sferen, die mijn fietshonger eigenlijk (mede) heeft aangewakkerd. Waarvoor dank :) En mijn bijnaam Aldini heb ik via die fiets en Christophe, die op merken kickt :)

Ik hou van fietsen in alle weersomstandigheden, maar heb het niet begrepen op toertochten -waarom dringen op een single track/helling tussen roodhuiden als je het ook easy in kleiner gezelschap en gratis kunt?- en klim liever dan dat ik daal. Heeft ongetwijfeld met mijn fysiek te maken. 1m75 en in normale omstandigheden rond de 68 kilo. Vorig jaar de Mont Ventoux voor het eerst opgereden (vanuit Bedoin) in 1u42. Dat was kicken. Al hoef ik hem niet perse meteen opnieuw te doen. Er zijn nog zoveel mooie bergen.

Met de mountainbike overigens liever niet constant draaien en keren, dalen over boomwortels (à la Overijse) is een noodzakelijk kwaad. Liever stijgen dus, à la de lekker lange klim in Houffalize, à la dat gestage padje met als eindpunt aan de linkerkant een vervallen schuilhut. Competitiegeest is mij vrij vreemd, al sprint ik toch graag mee voor gemeenteborden en kom ik niet graag als laatste (vaak tweede) boven op een viaduct. Toch haantjesgedrag met andere woorden, maar in kuikenperspectief.

Sinds ik vorig jaar, met de koersfiets, bij een val in de Pismolenstraat* mijn polar schaafde -en niet alleen mijn hartslagmeter helaas- draag ik hem niet meer. al ga ik dat wellicht nog wel eens opnieuw doen. maar 'gevoelsmatig' in het rood gaan, is sowieso mijn stijl niet. ik fiets voor mijn plezier. En dus enkel vanuit kuikenperspectief competitief :)

Een foto van mezelf op de fiets volgt nog als ik dit systeem begrijp.

* een straat met de naam Pismolen, daar kan het alleen mislopen, ligt ergens verloren in het waasland, begint probleemloos, dan volgt er een 90-gradenbocht naar links (soort bruggetje over) en dan gaat licht stijgend met als gevaar (!) de boomwortels die moeder natuur daar welig laat groeien onder het asfalt, met bulten als gevolg, de ene al spectaculairder dan de andere. op een spectaculaire gebeurde het, na een nacht van te weinig slaap en ondanks een waarschuwing van Protini gleed ik met de linkerhand van het stuur en kuste ik het asfalt. weet ik meteen hoe klote het voelt om paus te zijn :)**

**bij het herlezen valt me op dat mislopen en pismolen exact dezelfde letters bevatten. Mijden die handel!

gisteren niet gefietst, maar wel geshopt in de decathlon (windstopmuts!, isostarpoeder, reservebanden, kettingolie -en reiniger). met de nieuwe muts richting ouders, waar mijn nieuwe fietsjassen wachten, verkregen via tante, die mooie stock heeft. kies er uit 4 2 en trek de donkerste aan, want ik ga me vuil maken vandaag.

op de knooppuntenkaart (meer iets voor senioren, ok, maar superhandig en tijdens de week lekker rustig) stippel ik een route van een 40tal kilometer uit, die me via het albertkanaal naar schilde, halle en consoorten leidt. en terug naar huis ook, al loopt het op het einde in schilde mis. ik interpreteer een (onduidelijk) bord ongelukkig en kom uit op de grote baan. die blijf ik volgen, want het begint te gieten en flink te waaien. via deurne, weer deurne!, met de fikse wind vaak in mijn voordeel, aanschuiven in de handelstraat (waarom kies ik toch altijd die handelstraat, waar altijd de auto's staan aan te schuiven en waar je met je fiets (zeker met een breed stuur met hoorntjes) niet langs kan.

Soit, zalige rit van dik 2,5u, die mijn ietwat geladen hoofd -vrouwen!- weer lekker vrij maakt. ook daar is fietsen o zo goed voor. pastaatje, douchke, en blog lanceren. en het spaanse nieuws meepikken, want saviola heeft drie keer gescoord voor barça en bij real ist miserie :)

Vraag van de dag is: wat doe je tegen de opspattende modder in je ogen? Zo'n bril opzetten met lichte glazen? Oogt ietwat blasé, maar als het mij van de moddertranen afhelpt...

Tip van de dag: de route die ik volgende volgens knooppuntensysteem, cijfertjes volgen dus, fietskaart 2 antwerpse kempen: 15, 19, opgepast niet 24 dat is ne domme overbodige bocht, ga gewoon de brug over, naar beneden en naar rechts en volg dan het kanaal tot aan 29, dan 25, 26, 90, 63, 47, 45, 26, 25, 23 (slecht bord op een gegeven moment met ne scheve pijl en een doodlopende straat, en dan was de bedoeling maar toen ging het mis 21, 20, 16 en 30 en naar huis! (wisselt per fietser)

mdat het vandaag erg hard waait -parken en dergelijke zelfs gesloten en hoor net dat er een boom op een trein is gevallen in denderleeuw (niet dat ik daar fietsplannen had) en dat de grote markt is afgesloten- beperk ik me tot een dik halfuur op de hometrainer bij mijn ouders. kwestie van mijn fietstoekomst niet te dwarsbomen. zo'n hometrainer gaat niet vooruit, maar is toch een handige noodoplossing.

het toestel staat bovendien prachtig opgesteld, vlak voor een tv. het toeval wil dat ik in de melody in de offerandestraat net 2 dvd's heb gekocht, waaronder de geniale documentaire 'en un momento dado' over johan cruijff.  de docu had ik al gezien, maar bij deze dvd zit ook een bonusexemplaar, waarop de meester zelve 50 minuten monologeert over voetbal en het leven. prachtig.

minstens even prachtig is een extra filmpje van een echtpaar, zij van thuis uit cule (barça-supporter), hij madrileen en real-fan (zot zijn doet geen zeer). die kerel heeft in het nou camp-stadion de fameuze 5-0-pandoering :moeten meemaken als real-supporter, in het hol van de leeuw zoals hij zelf zegt. komt ervan:) erg mooi ook dat hij de openingsgoal van romario (wat een sleepbeweging!) wil naspelen.je kan deze dvd gerust eens lenen, het zal u niet spijten.

ahja en btw, volgens de hometrainer -een dunlop (die maken niet alleen tennisballen), heb ik in dat halfuur 100.9 calorieën verbrand. de frequentie van stubru in a'pen trouwens, maar we wijken -naar vaste gewoonte- weer af. straks naar kleine tony in de arenberg, als ik tot daar gewaaid geraak tenminste. easy wandelen met de peppers in mijn oren en dat moet lukken.

kleine tony was bij wijlen hilarisch, maar toch vrij mager: een flinterdunne verhaallijn waar een amateurgezelschap graag voor zou tekenen, vrij langdradig (en toch moet het op het eind ineens heel rap gaan) en soms gewoon echt flauw. Maar uiteraard wel prima geacteerd, zeker door lucas van den eynde. Plus grappig decor en fijne passages/uitspraken. zieke vis! is alvast een mooie scheldwoord. UPDATE: de site is leuk (klik op de foto, eerste filmpje is leuker dan het stuk, al spelen onze topacteurs toch altijd hetzelfde type, maar ze spelen het wel goed dan) 

de dvd later op de avond (vrijdag vrije dag) was stuk straffer: ascenseur vers l'echafaud, met muziek van miles davis. nog een verjaardagscadeau. het openingskwartier nog beleefd, daarna in slaap gevallen en 's morgens ontbijtend de rest uitgekeken.

daarna fiets op, want zalig fietsweer. ben in de knooppuntenmood en passeer bij mijn ouders om een nieuwe route uit te stippelen: opnieuw goed voor zo'n 2,5u (begintijd niet in het oog gehouden, duurde ongeveer even lang als de twee laatste cd's van de peppers op de ipod) heerlijk cruisen en af en toe vlammen. benen zitten nog steeds op hun plaats, mijn luchtwegen zijn nog steeds op de sukkel, maar ben goed ingeduffeld, dus slecht kan dat toch niet zijn. en dan nog, heel de dag in de zetel hangen is te veel gevraagd.

wat valt mij onder meer op onderweg?: veel omgewaaide bomen en takken (en veel werk voor de stadsdiensten), 1 bus en 2 auto's die door hetzelfde rode licht rijden aan het rivierenhof, de herontdekking van het peerdsbos (vroeger met het gezin eens half verdwaald!), waar werkelijk boulevards liggen voor de rouleur-mountainbiker. Wellicht niet ideaal op drukkere momenten, want ook wandelaars, joggers en honden komen er graag.

ik zie een ploegwagen van het fidea-veldritteam (van santvliet?), passeer langs de pfaff-villa en zoek tevergeefs naar de mercedes van de sam. die woont er natuurlijk niet meer, besef ik wat later. na een perfecte lus (wel weer even gesukkeld bij knooppunt 37 in peerdsbos) arriveer ik in mijn eigen kasteel en trek me terug voor een douche en pasta. en een blogbijdrage :)

tip van de dag: knooppunten die ik vandaag volgde (nog steeds fietskaart 2 a'pse kempen) 3-30-16 (al maak je dan een domme bocht, je kan perfect gewoon rechtdoor rijden na 30 en dan aan schotenvaart links volgen) -20-32-35-36-37 (bordje weggewaaid?, ikzelf verwaaid) 38-39-11-35-32-33-34-78-31-30-3.

zaterdag rustdag gehouden, want later op de dag drukke werkshift voor de boeg, but no probs with weekendwerk, iemand moet het doen he :). als het werk achter de rug is, ga ik nog even wat relaxen op het coninckxplein, een bevriend koppel zit al in een fijn afrikaans cafeetje, alwaar de dj's (zeker de vrouwelijke) fijn draaien, de pintjes (zonder mijn best te doen kom ik aan 5) gelijkaardig smaken en de afrikanen op de geImproviseerde dansvloer bewijzen dat zij een ritmegevoel hebben waar wij (of alvast ik) nooit aan zullen kunnen tippen. ik blijf bescheiden op mijn kruk zitten en geef slechts de maat aan met mijn hand. oogt ongetwijfeld stoer.

tegen half 3 lig ik lekker te slapen en rond half 11 sta ik op, ontbijt sportief (2 koffies, 1 banaan, 1 sinaasappel en 1 yoghurt) en trek dan mijn bemodderde fietsplunje (ik (lees: ons moeder) ga die niet elke keer wassen na een mountainbikerit) aan voor een korte zweetsessie in de wind. doel is een 'geheim' pad op de rechteroever, langs de olieraffinaderijen. geheim is een relatief begrip, want ik kom op het glibberige pad toch twee wandelaars met honden tegen, gelukkig van een goed ras, ze houden hun beesten bij zich als ik passeer. 

iets ervoor loopt dat mis in een soortgelijke situatie ter hoogte van de dijk aan de zeemansschool: een vrouw laat haar 2 herdershonden vrolijk ronddartelen, ik roep 'hallo' (in de zin van 'hallo? gaat ie wel lekker?), maar zij interpreteert het als een groet en zegt 'hoi' terug en laat haar grootste hond vrolijk naast mij springen. ik probeer -met fikse tegenwind- het beest af te schudden en dat lukt na een meter of 50.

mijn mountainbike heeft dringend behoefte aan nieuwe tandwielen vooraan, ik kan mijn middelste -en geliefde- tandwiel niet meer gebruiken zonder dat de ketting verspringt. op de gemakkelijke stukken gebruik ik daarom het buitenblad, maar op de zompige stroken van het geheime pad is dat, zeker met de wind in het nadeel, niet eenvoudig. daarom ga ik van het kleinste op de grote naar de grootste op de kleine. goed idee, zo blijkt, al ga ik op een van de weinige stroken waar ik echt gas geef op mijn poep. best leuk eigenlijk, het doet geen pijn en je beseft meteen dat je geen sven nys bent. met beide billen op de grond, met andere woorden.

soit, na een dik uur sta ik weer waar ik vertrokken ben, thuis. ik sukkel door het ongewoon veel hoesten lately een beetje met mijn rug, noem het een hoesthernia. ik mis een masseuse die mijn rug behandelt met flexium en tijgerbalsem, maar besef dat die dan misschien in ruil een namiddag wijnegem shopping center zou eisen. dus wrijf ik met de glimlach en zo goed als ik kan lekker zelf mijn rug in :) en duik een heerlijk vrije zondagmiddag in.

ondanks een hoestaanval de avond ervoor (tijdens gezellig etentje met long time no see friend) en een zere rug (wellicht van al dat hoesten) sta ik 's morgens op met de gedachte dat klagen en zagen niet veel gaat helpen. ik kruip dus op dokter fiets voor een kleine freewheelsessie richting wilrijk, alwaar fietsmaat C het huis niet kan verlaten omdat hij door een pedagogische feestdag op zijn dochtertje (die normaal naar de kleuterschool mag) moet letten. we spreken af voor een pastaatje bij hem thuis op het middaguur, om toch even de situatie van de cipiers in merksplas te kunnen evalueren. en dergelijke meer.

dat geeft me ongeveer anderhalf uur de tijd om wat rond te cruisen op mijn mountainbike, heerlijk richting hoboken en zijn pittoreske polders. de zon schijnt, mijn luchtwegen halen opgelucht adem en alleen mijn achterrem zeurt (fiets ongewassen buiten laten staan lately, dat veroorzaakt door modder en regen stramheid én een oe-oe-effect als je remt). kan ik best mee leven. en remmen. soit. pasta en gezelschap smaakt, nog even gas naar huis (tussenstop in stamcafé voor hoi hoi aan zus en co) en dan begint de werkendag.

moment van de dag is wanneer ik het fort van hoboken binnenrijd. 'signalisatiedraad' (zo'n wit en rood plastic) verspert mij de weg/fietspad, maar ik duik er toch onder omdat die er misschien nog hangt van de stormachtige dagen afgelopen week. even verderop staan 3 stadsdieners en een kraanwagen echter dwars over het pad. ze wijzen me er vriendelijk op dat ik moet terugdraaien en tonen me het dreigende gevaar dat boven mijn hoofd hangt en dat zij gaan wegzagen. 'als dat op uwe kop valt zou het uwen besten dag niet zijn', zegt een van hen, of toch zoiets in de aard. ik heb de boodschap begrepen en rijd -met hun toelating- langs een bospad verder.

gisteren ondanks een vrije dag niet gefietst, wel bij bevriend koppel mee een planken vloer geschuurd, qua krachttraining kan een wals met een woodboy tellen. voor wie zo'n toestel niet kent, het lijkt op een boenmachine, maar heeft de kracht van een rodeostier. onmogelijk onder controle te houden -tenminste voor mezelf- als je de juiste draai niet vindt. daarna zalige café-avond in het lastig portret, samen met 1 mega-maat (die ik al het grootste deel van mijn leven ken, en nu minder vaak, maar telkens met even veel plezier terugzie) nog eens de student uitgehangen: lekker, goedkoop gegeten en daarbij een enthousiast aantal pintjes gedronken (dat aantal ligt ruim lager dan in mijn echte studentenjaren, een mens wordt elke dag ouder).

bestaat er een betere manier om pils te verdampen dan op je fiets? voor mij alvast niet. het is wel best koud, merk ik als ik de straat op/uitrij, dus ideaal weer om in het deurnese bosje vlakbij wat rondjes te rijden. dat doe ik een uurtje. de modder is lekker aangevroren, er liggen nog flink wat takken op de paadjes van de storm van de afgelopen week en ook de boomwortels verrijzen enthousiast uit de grond. ideaal om mijn beperkte techniek wat bij te schaven op weggeltjes die in normale omstandigheden even avontuurlijk zijn als een uitstap naar pirateneiland.

enige nadeel van het bos is, niet onlogisch gezien de locatie, het grote aantal wandelaars, meestal in het gezelschap van een hond. de meesten onder hen zijn echter alert en proberen net als ik ikzelf de 'kruismomenten' zo vlot mogelijk te laten verlopen. 1 verzuurd exemplaar weigert een stap opzij te zetten als ik hem tegemoet rijd en staart me met een lege blik aan. so what, het pad is nog breed genoeg, ik laat hem voor wat hij is en kan een glimlach niet onderdrukken als ik zie wat voor hond hij vergezelt: een witte poedel met een roos winterjasje. tja, wat kan je van zo'n baasje verwachten?

tot slot, het zijn woelige tijden voor de wielersport, en ook voor de wielerliefhebber. HLN vindt het nodig om bij wijze van stunt/scoop oude koeien te reanimeren en voert anonieme en/of bedenkelijke getuigen op om de grootste Belgische wielerploeg (en vooral zijn manager) aan het kruis te nagelen. ik ben niet perse voorstander van de omerta (dat doet me overigens wat te veel aan the godfather denken), maar evenmin aanhanger van een afrekening die voor niemand lekker smaakt. de bewezen feiten dateren uit het verleden en zijn toen op een gepastere manier gesignaleerd. nu zo spuwen is enkel koren op de molen van mensen die toch niet om wielrennen malen. zonde!

lieve&trouwe lezers, nieuwe&oude lezers, zeer welgekomen op de nieuwe url, dra een verse bijdrage, mijn fiets roept!

wegens iets minder fietshonger dan vorige week -beetje moe hoofd vooral- en met de koude als uitstekend excuus hou ik het ook vandaag relatief kort. maar het wordt wel onverwacht avontuurlijk. via zurenborg (en jasmijnthee in stamcafé bij zus) rij ik richting rivierenhof en dan richting schoten.

ik mik eigenlijk op het fietspad onder de brug over het albertkanaal, maar vind het niet. dan maar op avontuur via een weggetje dat me ergens in schoten aflevert. ik zie bomen en herken een bos. en een pijl naar knooppunt 31, een oude bekende.

een pad wordt een paadje, dat paadje loopt na een tijd half dood. ooit heeft hier ongetwijfeld iemand gewandeld, ooit.

met een erg kleine versnelling zoek ik een uitweg, wat lukt. ik moet op een gegeven moment wel een gracht over, denk geholpen te worden door een stapel takken, maar die zakt lichtjes, zodat ik de toppen van mijn tenen en sokken (ondanks mijn overschoenen) nat maak.

rien à faire, ik kar verder door het bos en dwaal na een tijdje opnieuw af en maak rechtsomkeer. weer een ander bosweggetje biedt een uitweg, maar erg breed of comfortabel is dat ook niet. dan zie ik het licht aan het eind van de tunnel, een straat! die loopt vol met scholieren, een naburig college heeft zijn leerlingen verlost.

1 van hen, ongetwijfeld een exemplaar dat denkt dat maatschappijkritiek gelijk staat met stubru luider zetten, roept: 'Awel wat gaat ge nu doen?'. Hij doelt op het feit dat ik een draad en een grachtje over moet om uit mijn bos te geraken. Draad en gracht zijn -god bestaat- ditmaal een makkie en ik repliceer triomfantelijk. 'Er overstappen he slimmerik' Het leven kan soms mooi zijn, ook op donderdagmiddag.

met een grijns voltooi ik mijn tocht, verdwaal half in deurne, ontdek de verbijsterende lelijkheid van de ten eekhovenlei (een geparkeerde getunede ford escort heeft als opschrift op zijn getinte achterruit 'forbidden fantasy', je zou voor minder) en trek nog even op richting huiselijkheid.

bijzonder lang geleden dat ik nog eens op de linkeroever ben gaan fietsen, normaal gezien een van mijn gebruikelijke trajecten. dus spring ik goed ingeduffeld en met een gekraakte rug (ik ben bevriend met een kinesist die ik met recht en reden de wonderdokter noem) op mijn mountainbike en steek de schelde onder via de voetgangerstunnel. blijft voor mij -als antwerpenaar uiteraard- een van de 7 wereldwonderen, zone schone lange (572 meter he!) tegeltunnel, waar ziet ge da nog?

soit, eenmaal het wonder uitgereden sla ik linksaf, richting het strand van sint-anneke. daar gingen de strangers met hun jeanneke vanalles uitspoken, maar ik opteer voor het bos erachter, waar je bepijld bepaald fijn kunt karren. nog daarachter ligt blokkersdijk, een vogelreservaat met een leuke single track (lees: wandelpad), waar het tijdens een weekdag echter nooit druk is. dan slapen de vogelaars wellicht, of zetten ze vogels op. het mulle zand langs de omheining ligt er makkelijk aangevroren bij, dat scheelt. ik tuur even naar de overkant (zie oa rit 7) en besef dat het hier toch afwisselender fietsen is dan daar.

ik lus mooi terug via sint-annabos, loop sportief de roltrappen van de voetgangerstunnel af (je mag in die tunnel ondanks de naam ook fietsen, wel maar tegen 5 km/u, lastig!) en kom terecht aan de beschaafde kant van apenstad terecht. ter hoogte van het conscienceplein springt het licht op oranje. ik twijfel, maar niet lang als ik een wijkagent op de fiets aan een aanpalend licht zie staan. 'Twee redenen om te stoppen', roep ik en hij kan er om lachen. fijn!

ps: ik heb hier dus nog geen enkele reactie op mijn blog. om dat te verhelpen deze pr-stunt: de eerste die reageert (met emailadres voor de praktische kant) trakteer ik op een pint. ik stort 1,50 op de rekening van de winnaar of drink er samen met hem/haar eentje hier intstad. als ons dat beiden leukt lijkt.

zaterdag ondanks minder weer en variabele wind wederom een fietservaring om in te kaderen. een date met protini aan de fietserstunnel, hij verschijnt redelijk op tijd :) we steken meteen van wal en de schelde onder, in tegenstelling tot de voetgangerstunnel kan je in de fietserstunnel wel gas geven, het is net een windtunnel zonder wind.

enige nadeel van de sjeesstrook is wel dat de roltrappen ernaartoe -in dalende en stijgende lijn- een paar jaar geleden vervangen zijn door een lift. die je bijgevolg vaak net mist of moet laten gaan omdat hij al te vol zit. zoniet zaterdag, de liften staan ons steeds met open armen op te wachten.

protini alias mister gps zet zijn routefunctie op als we op linkeroever arriveren: we rijden langs het galgenweel -waar zeilbootjes zalig klieven- richting vlietbos, waar het parcours er lekker bijligt. na een tweetal easy rondes -zonder te gekke bochten of afdalingen- gaan we via een achteruitgang richting zwijndrecht, maar we kiezen wel de andere kant en steken de brug over.

en dan voltrekt zich -voor mij althans- een wonder. via een onbekend pad -met wind op kop en kletsende regen op het smoelwerk- komen we ineens in vrasene. nog nooit geweest en ook niet bijzonder mooi, maar wel leuk qua fietservaring en -paadjes. mister gps vindt nog een terugweg ook en we sluiten af in stijl: een ouderwets stukje veldrijden in het rot, waar je altijd moet uitkijken voor wandelende honden en/of overenthousiaste homo's.

zo niet op deze zalige zaterdag, het is dan ook koud en nat, slechts af en toe meldt zich een dagtripper. soit, na een tweetal uur zitten protini en ik weer in de lift en trakteert hij met een stuk (in de achterzak) opgewarmde appeltaart. kan het mooier? (dit is geen prijsvraag)

volgt later op de avond nog een drukke werkshift -zaterdag is een piekmoment voor een pimp- en een bijzonder geslaagde fuif annex djset in de parochiezaal van zurenborg. waardoor ik zondag graag pas voor zelf fietsen en geniet van een bizar wk veldrijden, met good gold vervecken als fijne winnaar.

chapeau erwin, graaf gevochten bart en waardig gefinisht en gereageerd sven! een mens zou van minder fietshonger krijgen. ik ga het wk -exclusief valpartijen- komende week zeker wel eens naspelen :)

 

vrij als een vogel na 2 dagen vrijwillige opsluiting ten kantore. het lijkt wel lente, viel me de afgelopen avonden op toen ik toch wat buitenlucht proefde. daarom wil deze vogel vandaag gaan vliegen en wie vliegen zegt, zegt zaventem. (soms zeg je in de zomer inderdaad ook: 'vervelend al die vliegen rond mijn bord!', maar daar gaat het nu niet over.

wil het toeval (als dat al bestaat) dat ik vanavond afgesproken heb met ex-collega's ter hoofdstede. 1 van hen, die net als ik antwerpen als logische verblijfplaats prefereert, heeft bovendien een auto waar een fiets in past. handig voor de terugweg, want een enkele reis is al ambitieus en avontuurlijk genoeg.

zeker voor een oriëntatiewonder als bibi. ze hebben mij bij de scouts ooit een kompas gegeven, maar dat was ik na een kwartier al uit het oog verloren.

anyway, deze morgen al met Mister GPS gebeld, ik kan hem ook voor de rest van de dag als hulplijn consulteren ('al zal mijn gsm soms wel afstaan', waarschuwde hij.) soit, we zien wel, ik geraak op routine via niel, boom, kappele-od-bos en sint-brixius-rode (waar nonkel eddy woont, maar die is nu in qatar) wel in meise en vandaar moet ik via 5 tips van Mister GPS wel in de brusselse rand geraken.

jullie lezen de uitkomst/uitdraai -hout vasthouden!- 1 dezer, nu nog fietskleertjes aan, pastaatje eten en een rugzakje pakken (reservebanden, plakmateriaal, pompje, wat zoets, een fris t-shirt voor 's avonds...). hij die gaat fietsen, groet u :) tot lees'!