ciclico

ter ere van trouwe lezer flightbrother dit extra ritverslagje, met als start- en aankomstplaats, het legendarische rivierenhof. een leuk, groen stuk antwerpen en voor mij vaak de vertrekpiste richting kempen. ook vandaag was dat het geval, tot aan het kasteel rivierenhof gefietst - een sjiek café met een groot terras met een hoog aantal zonuren per jaar, zelfs vandaag- en daar vlak achter naar links, richting schotenvaart.

daarlangs met de zon op de bek heel de tijd rechtdoor blijven karren, rechts was een natte optie en in mijn hoofd ging het al genoeg van links naar rechts, ik brainstorm vaak met mezelf al fietsend, tot in het roemrijke rijkevorsel. daar in een bakkerij twee koffiekoeken ingeslagen, die gulzig naar binnen gewerkt en rechtsomkeer gemaakt naar homestede. de wind zat mee in het terugkeren, altijd fijn, zo'n beetje het gevoel van een voetbalploeg die na rust richting eigen supportersvak (of kantine :)mag spelen.
 
net als dinsdag droog en zonnig gefietst, black beauty heeft het graag zo. nu voor de herfst slow cheetah opknappen en we kunnen dra weer door bos en hei ploeteren. ik kijk er reikhalzend naar uit. adios!

trouwe lezer, dit wordt de laatste ciclico-blog, ik vind het mooi geweest, de eerste blogs schoten weg als enthousiaste junioren, de laatste tijd zat mijn bloglust als een versleten wielertoerist op een terras. tijd om de remmen dicht te knijpen dus.

nog 3 tochten had ik nodig om aan de beloofde 100 te geraken. tocht 98 was een fijne onderneming met protini en dateert al van vorige zaterdag. langs zijn huis gefietst, nog een hapje pasta naar binnen gewerkt (bleef lang op de maag liggen) en dan vrolijk vertrokken voor 2,5 uur stoeien op de fiets op een ter plekke geïmproviseerd parcours dat ons uiteindelijk in lier deed belanden. fijn!

zondag opnieuw op de fiets gesprongen voor een erg leuke solotocht naar zandvliet en terug. op de havenlaan hebben ze een nieuw fietspad getrokken, dat je heerlijk tot in zandvliet brengt, een paar vervelende oversteken niet meegerekend. het zwarte pad bolt als een bolide en in het weekend is er geen vrachtverkeer dat langs je sjeest. bovendien was de zon van de partij, mooi meegenomen!

en jubileumrit 100 ondernam ik opnieuw alleen - deze herfst wil ik veel samen mountainbiken, altijd fijner- op wellicht de laatste nazomerdag van 2007. dinsdag vertrokken via hemiksem voor een groot stuk baksteenroute, maar dan aan de blauwe brug de nete blijven volgen tot in lier, om daarna via het spoor en boechout weer in apenland terecht te komen. bijzonder leuk!

zo eindigde een blog zoals ie begon, met een fijn fietsgevoel. daar komt wat mij betreft nog lang geen einde aan, ik blijf bollen, je mag er zelf de avonturen bij bedenken, of ik vertel je ze graag in real life. merci voor het lezen, het ga je goed!

wel wat gefietst, maar er niet over geblogd, de mot zit er een beetje in, maar dra gaat de blogjas definitief aan de kapstok.

omdat slow cheetah nog steeds in de lappenmand ligt -eigenlijk staat hij trooste- en zadelloos voor mijn deur onder een afdekzeil- is black beauty mijn trouwe metgezel lately, afgelopen week waren we goed voor drie tochtjes.

eerst eens gaan checken of mijn caravan nog steeds in G stond en dan ter plaatse nog een leuk toertje afgewerkt. mijn caravannetje staat nog op zijn plaats, maar daarmee is alles gezegd. het idillysche ideale idee -er gaan slapen, bbqen en pauzeren tijdens tochtjes- is er haast niet van gekomen. nu was de zomer niet je dat, en hij gaat ook niet lopen. ik schrijf hem voorlopig nog niet af. desnoods verkoop ik hem gewoon terug voor een zacht prijsje;)

een volgende trip ging over lierse dijken, die er lekker verlaten bijlagen, zodat je half kan wegdromen en met de handen bovenop het stuur lekker sjeezen kan. tocht 3 leidde me via hoboken en aartselaar naar hemiksem, alwaar ik de veer nam naar bazel. aan de overkant van het watere ligt er een lekkere kasseistrook en ook het fietspad richting fietserstunnel is geslaagd heraangelegd.

en trip 4 is nog maar halfweg. deze morgen in alle vroegte langs het albertkanaal tot in Z gefietst, waar ik een ophaaldate had met een collega aan de total. en strax, na een boeiende kantoordag, bol ik relaxed weer terug naar apetown.

zo blijven we lekker fietsen, meer ontspannen dan fanatiek, maar met nog altijd dat fijne gevoel als de trappers draaien. tocht 100- jubileum, vuurwerk, champagne, blogstop- nadert!

na een flinke en deugddoende tocht door de woestijn van duvel, chips en andere lekkernijen - met een surplus van 3 kilo's tot gevolg- terug op het rechte pad aan het geraken. in italië even uitgeblazen en geen bier gezien. enkel wat gespritzt overdag (heerlijk zo campari, witte wijn en spuitwater) en lekker en gezond gegeten.

donderdag mijn wiedergutmachung met black beauty gevierd langs de spoorweg hove-boechout-lint, maar een dik uur gepeddeld, maar het was heerlijk en smaakte naar veel meer. vant weekend weer en langer van dattem en ook slow cheetah herstellen, zodat ik me ook ten bosse en velde kan uitleven in de nabije toekomst.

en zeker nog eens door rivierenhof fietsen, al was het maar om flightbrother te plezieren :) nog 7 (en geen 6, merci jaak) ritverslagen heb je van mij tegoed.

toch gefietst op ontspanningsmidweekje ardennen, een kampgenoot bleek een fiets meegenomen te hebben en niet zomaar één. een fameuze mountainbike - een kona stinky- met voor- en achtervering, een heuse ervaring.

na vijf dagen rijkelijk bier drinken en chips vreten was de aanvang van de rode bloso-route (die ik per toeval ontdekte bij het uitrijden van vierves-sur-viroin) geen sinecure, maar na een tijdje kreeg ik de smaak te pakken en bovendien kreeg ik op tijd en stond een fijne afdaling voorgeschoteld.

erg fijn tochtje van een tweetal uur, wel spannend, want op pad zonder gsm, portefeuille of reservemateriaal, maar gelukkig bleef ik van pech gespaard.

maandag dan nog even deugddoend gefietsdated met protini, we dachten de zomerse buien -soms goot het echt- te slim af te zijn, maar werden nat gepakt. toch was het bijzonder fijn, zoals alleen zo'n ritjes kunnen zijn. en je voelt je toch altijd beetje een flandrien als je achteraf onder de douche staat

nu even de remmen dicht voor een week, het wordt over renners klappen ipv zelf trappen :)

drie ritverslagjes en een technisch bericht: ik kan een tijdje geen beroep doen op mijn mountainbike, alias slow cheetah. 

ik reed al een tijdje op een zadel zonder meer (lees: enkel het harde plastic was nog overgebleven, het zachtere zitleer was er al afgeraakt), nu brak tijdens een ritje door de stad ook het zadel finaal af. probleem is vooral dat de zadelpen muurvast zit, ik krijg er geen beweging in, maar vriend W heeft beloofd me te helpen, desnoods last hij het spel los!

slow cheetah dus even aan de kant, maar veel zal ik niet fietsen de komende weken. na twee kantoordagen volgt een midweek ardennen (nostalgisch kamperen met oud-scoutsvrienden), daarna trek ik met het peloton (zij het in een volgwagen) door de ENECO Tour.

wat de drie ritjes betreft, moet ik even terug in de tijd. op woensdag met protini en slow cheetah (toen nog in optima forma) nog eens gefreewheeld richting vrasene en daar in de buurt fijn toerkes gedraaid en wat geleuterd. in de beginfase was het hoofd nog wat moe, maar na een paar tempoversnellingen van protini -wat blijft die in vorm- moest ik wel wakker worden. fijn zo.

en dan zowel vrijdag als zaterdag met black beauty een tweetal uurtjes gecruised, kwestie van de kop en de benen wat te verfrissen. leuke tochtjes zonder meer, nu dus even een fietspauze om er daarna met nieuwe honger een najaarslap op te geven.

btw ik zit nu aan ritverslag 90, op 100 hou ik ermee op, dan is het mooi geweest.

naar brussel fietsen is altijd fijn, zeker in ideaal fietsweer als dinsdag. lekker naar de hoofdstad gepeddeld met black beauty, 's avonds lekker gegeten (little asia), gedronken (zebra) en gelachen met ex-collega's en dan met een bmw break weer naar apenstad gezoefd.

omdat ik de hele dag vrij was, vertrok ik al op het middaguur, via de gebruikelijke route (rumst-hombeek-humbeek-beigem-grimbergen) tot in het brusselse en dan even naar sint-brixius-rode gedaald om naar eddy merckx te zwaaien. het weerzien was naar goede gewoonte hartelijk.

omdat ik nog ruim de tijd had, ook de route die naar ome eddy is genoemd afgehaspeld. beetje vreemd parcours van 37 km lang, mooi op en neer, veel gedraai en gekeer, maar gek genoeg ook erg veel achterafstraatjes en af en toe zelfs zandpaden. geen grootse route met andere woorden.

dan was dalen naar bxl en even verpozen aan de bollen van het atomium veel leuker. en toen moest de groene duvel nog komen :) 

relaxed weekend, ook qua fietsen, tweemaal zo'n dik anderhalf uur met black beauty toertjes gedraaid. geprobeerd om de goede weer-fietsers en routes te vermijden, maar dan verzeil je toch al gauw in oninteressante buitenwijken. al blijft wat freewheelen in en rond ranst en vremde wel de moeite.

en zondag ook even op de leien gefietst, er echt op, en niet op het fietspad, geeft een machtig gevoel, ik leek me op te maken voor een machtige eindsprint in een grote ronde, maar in realiteit waren de beentjes wat lui en reed ik helemaal alleen. sprinten hoefde dus niet om als eerste thuis te komen :)

telkens ik hoogerheide uitrijd en slinks een linkse bocht neem, begin ik spontaan te glimlachen. mijn ogen vallen dan op de handige wit-rode fietswijzers en dan zie ik staan: 'goes: 38 km'. en dan weet ik dat het vervolg leuk wordt.

in het sas van goes heeft mijn zus immers een bescheiden zeilbootje liggen, waar ik graag in mag logeren. dinsdagmorgen vertrokken en via grote omwegen -ik heb een knooppuntenkaart gekocht en maak nu mooie lussen langs het water- te goes gearriveerd.

niet zonder de nodige vijven en zessen en twee lekke banden. ik had geen reservebandje bij -dat is het lot uitdagen- maar gelukkig wel plakmateriaal. al was het klevertje (zo'n oranje-zwart plasticje) wat groot voor een koersfietsbinnenband, de eerste lekke band raakte vlot hersteld. af en toe aangemoedigd door vriendelijke oma's op de fiets, die samen met mij het vervelende aspect van een lek beaamden.

edoch, bij het eraf slaan van het pompje (zo'n handig klein decathlonding) ging ik wat robuust te werk, zodat het bovenste stuk van het ventiel er mee af vloog. gelukkig bleef het staafje (en de lucht) er nog wel in.

echt gerust fietste ik toch niet rond en ik had op dat moment -ik zat in wemeldinge- toch nog zo'n 10-tal km te gaan. en kort voor aankomst, na een verkwikkende cola in een patatkraam waar ik vaak stop (de eigenaar kijkt me telkens even verbaasd aan, zo'n flandrien valt op in het zeeuwse), reed ik opnieuw lek dames en heren!

met een lekke band tot in de jachthaven gereden en dan te voet vanuit het sas naar goes centrum (zonder fiets gelukkig, die lag op slot in de haven) om binnenbandjes te kopen in de fietszaak. en een fles wijn in de c1000 om het alweer spannende avontuur door te spoelen :)

en 's anderendaags via minder omwegen (en een minder leuke weg via bergen-op-zoom) weer naar huis. in b-o-z even naar de weg gezocht, net als een oude belg-fietstoerist, die naar essen wou. een attentvolle hollander hielp ons graag verder, ik hoop dat mijn fietsmakker ook goed is thuisgeraakt. (eerst wilde ik samen met hem rijden, maar hij had de vreemde gewoonte om na 3 trapslagen de benen telkens stil te houden, wat niet handig is)

le cyclisme à deux vitesses is een bekend begrip in de franse regionen. sinds protini terug is van een hoogtestage in de alpen -waar hij amper fietste, maar en famille relaxte- is zijn vorm gestegen naar ongekende hoogtes.

op de mountainbike viel het nog niet zo op tijdens ritten 81 en 82. samen lekker gesjeezd en bijgepraat over de tour en andere dingen. veel bospaadjes lagen er zomers netelig bij, lees: welhaast dichtgegroeid, waardoor mijn rennersbeentjes flink geprikkeld werden. letterlijk dan wel, door de netelprikjes heb je 's avonds van die kietelbenen, best apart :)

maar tijdens rit 83, met black beauty op een winderige woensdag, werd protini's conditie echt in de verf gezet. met een gemiddelde snelheid van boven de 31 -door het drukke stadsverkeer!- kwam hij aangezoefd aan de fietserstunnel en toen moest onze tocht nog beginnen. wat zitten draaien en keren in het waasland, tot we uiteindelijk bij het verdronken land van saeftinghe aanbelandden.

ondertussen had protini continu kop getrokken, voor- of tegenwind, bergop of- af, het maakte welhaast geen verschil voor mijn ontembare compagnon, die ik op een gegeven moment aanmaande om het wat rustiger aan te doen. want zelfs wieltje zuigen kostte me veel kracht.

trouwe fietscompagnon als hij is, luisterde hij meteen en liet hij de benen wat rustiger rond draaien. om het helemaal goed te maken trakteerde hij met een leo en een cola. en kookte hij 's avonds een heerlijke portugese zeevruchtenschotel, overgoten met exquise wijn. ik ga vaker mijn beklag doen :)