Aller-Lei

Op twee wielen rijdt hij de Spork, een gerenommeerd restaurant in Viversel, binnen. Zaakvoerder Johan in jeans en oubollig t-shirt ontvangt hem hartelijk. Een van de lieftallige serveersters heeft reeds een stoel aan de brede verweerde tafel weggenomen, want die heeft hij niet nodig.

Hij ziet er verwilderd moe uit. Hij leeft en wordt geleefd. Iedere morgen om 5u hijst hij zich in zijn rolstoel op weg naar het plaatselijke zwembad waar hij -verstand op nul- een uurtje baantjes maalt. De rest van de dag is hij intensief bezig. 5 à 6 uren per dag zijn gevoelloze lichaam in conditie houden. Voordrachten geven, gehandicapte mensen bezoeken,To Walk Again vertegenwoordigen,enz, enz.

Mensen dragen hem op handen. Onbegrijpelijkerwijze is er zelfs afgunst bij sommigen. Meestal is het vroeg in de morgen als hij in zijn bed kruipt, rolt of ploft. Zijn geest dwaalt. Rusteloos, angstig en soms ook weer berustend. De duisternis brengt het waarom weer in vraag. Onrustig woelen kan hij niet. Met het verkeerde been uit bed stappen is onmogelijk. Maar telkenmale kruipt hij uit het donkere dal. Samen met het ochtendkrieken en de nieuwe hectische werkdag verdwijnt voor eventjes weer de vraag waarom.

De drukte van de dag verdringt het negatief denken en maakt plaats voor zijn aanstekelijk optimisme. Mijn dochters bewonderen hem mateloos. Wat hij niet kan geeft hij door aan hen, namelijk voetjes op de grond. Grand slam of Uefacup. Mooie winst, maar het verdwijnt in het niets bij de winst die ze mochten opdoen bij Marc.

De voetbalcompetie is gestart. 23 paar benen springen, spurten en duiken tussen de krijtlijnen. Tienduizenden supporters staan, dansen, zitten of veren recht in de tribunes. Na de wedstrijd wandelen, fietsen of rijden ze naar huis. Een enkeling staat nog aan de toog. Soms is het goed om eventjes stil te staan.

Het bestond vroeger nog niet. Een psycholoog van dienst. Een man of vrouw waar je bij kon gaan uithuilen als je je niet lekker in je vel voelde of wanneer je op de reservenbank zat. Ieder zichzelf respecterende club zwaait nu met een of andere zielenknijper die ongelukkige spelers -en dat zijn de meesten die niet bij de elf zitten- bij hem op de uithuilsofa roept.

En vriend, vertel het eens. Wat maakt je zo ongelukkig, vraagt de psycho op vaderlijke toon. Ik kom er niet in, antwoordt de langzaam in een depressie afglijdende speler.  Wenkbrauwgefrons bij de psycho, want met dat probleem is hij op de schoolbanken nog niet geconfronteerd geweest. Hij denkt na en overloopt alle mogelijkheden die speler x wel parten kunnen spelen. Hij komt er niet in ?  Is de nieuwe clubwagen te klein of heeft hij sexuele problemen met zijn vrouw?  Misschien dat het nieuwe clubkostuum hem enkele maten te klein is?  Of heeft zijn aanhoudster hem de deur ontzegd ? Heeft hij het sleuteltje van zijn kleedkamerkastje verloren?  Kom morgen maar terug, want dit probleem moet hij vanavond met behulp van zijn vakliteratuur verder uitdiepen.

Spelers krijgen voor het seizoen praatsessies. Moeten eindeloze vragen beantwoorden over hun diepste binnenste.  Moeten Romeo en Julia opvoeren samen met de speler waar ze normaal tijdens de wedstrijd het meeste mee in contact komen.

In een ver verleden toen Aad de Mos met zijn clubje KV Mechelen in 5 jaar tijd alles won wat er maar te winnen viel, werd er ook aanteambuilding gedaan. Iedere maandagavond scheurden de peugeots naar hartje Leuven waar er liters bier soldaat werden gemaakt in de plaatselijke kroegen. Lallend zingend werden de meeste spelers rond 2à3 uur 's nachts aan huis afgeleverd. Een tevreden moeder de vrouw, want de wekelijkse uurtjes teambuilding zaten er weer op.   

Enkele uurtjes later is iedereen present aan het domein van Hofstade. Kilometers afmalen rond de plaatselijke vijver. Vermoeide, afgepeigerde gezichten. Spelers die langs de kant overvloedig het schuimend goedje terug naar boven brengen, maar vervolgens weer het karakter opbrengen om de eindstreep te halen en daarbij aangemoedigd en meegesleurd worden door de iets fittere spelers. Bleke vermoeide gezichten en bij elkaar uithijgende lichamen. Een enkeling vraagt om een pint bier, maar niemand vraagt zich af of hij erin komt.

Het is 5u20 's morgens wanneer ik op een doordeweekse dag de E40 in Genk oprijdt. Qmusic klinkt zachtjes uit de radio. Meezingen is er nog niet bij, ook al vind ik net als zovelen dat ik niet slecht zing als de radio hard genoeg staat. Het is me veeleer te doen om de vallende sterren. Niet degene waar je een wens bij mag doen, maar degene die iedere dag hopen geld in de staatskas doen vloeien omdat je soms een zware kop of een andere keer een zware voet hebt. Het komt je meestal zwaar te staan. De kans om geflitst te worden is echter miniem. Het nu al drukke verkeer geeft je niet de kans om harder te rijden dan de toegestane snelheid.

Het krioelt er van de kleine, meestal witte bestelwagens die de werkmens naar de werkbestemming brengt. De inzittenden, vooral mannen, leunen, liggen of hangen tegen het venster. De meesten onder hen slapen.  Mond open, wang tegen het raam gedrukt en waarschijnlijk tussen hun benen op de vloer hun werktas met daarin drank en een goed gevulde boterhammendoos. Een enkeling staart moedeloos verdwaasd naar de wriemelende zee van auto's en vrachtwagens. Zijn blik staat op oneindig en zijn verstand waarschijnlijk op nul. Voor hem mag het al vrijdagavond zijn.

Ik vraag me even af wat in hun boterhammendoos steekt. Een boke met choco of saucisse. Of kaas met confituur met daarbij een of ander gebak of een reep chocolade. Een thermos met koffie voor de meesten. Anderen diezelfde thermos met warme cecemel gevuld. De iets luiere een blikje coke en de iets straffere een blikje stella. 4 of 5u in de namiddag zie je dezelfde witte bestelwagentjes vanuit Brussel of Antwerpen weer richting Limburg of elders rijden. Moe en vuil bezweet hangen de mannen tegen het raam.

Enkele uren fileleed inbegrepen later liggen ze afgepeigerd voor de buis. De bokes choco en saucisse staan al gereed voor de volgende werkdag. Op tv horen ze de voetbaltrainer van Dender zeggen dat de Anderlechtspelers moe waren van de wedstrijd drie dagen geleden in Fenerbahçe. Misschien eens een boke choco eten in plaats van m boke Penza.

Laatst zat ik op een gammele eretribune als aandachtig toeschouwer van een verschrikkelijk slechte voetbalwedstrijd. Er werd een potje afgestampt, ook al was het een vriendenwedstrijd. Maar daar zijn vrienden voor. Achter en langs me zaten waarschijnlijk enkele spelersvrouwen, vriendinnen of aanhoudsters geflankeerd en geëscorteerd door familieleden.

Opvallende verschijning bij de tegenpartij. Een lange, blonde, fel gebruinde en haartjes vakkundig met gel afgewerkte jongeman met rood gekleurde voetbalschoenen. Het goedkeurend gemompel in mijn rug gaf aan dat de plaatselijke schoonheden deze voetbaladonis wel zagen zitten. Tien minuten later schoffelt diezelfde gast een van de thuisspelers onder de graszoden. Amai. De sfeer op de eretribune sloeg gelijk om. "Vuile flikker", "janet", kreeg de blonde speler telkenmale hij aan de bal kwam naar zijn hoofd geslingerd. Bij een inworp voor de eretribune werd er dom blondje naar hem geroepen door een krijsende vrouwenstem en dit tot groot jolijt van de zwaarlijvige bestuursleden.

Toen ik me omdraaide was het inderdaad een blonde vrouw die zich nu de goedkeuring liet welgevallen van een uitgelaten eretribune. Het valt meer en meer op. Het oe-oe-geroep, de racistische uitlatingen naar de zwarte spelers zijn behoorlijk verminderd. Nu krijgen de Bikkembergvoetballers het meer en meer te verduren ook al is dat niet op zijn plaats, want zij doen niet meer dan een modeshow voor heren lopen op de catwalk.

Sommigen maken het zichzelf echter wel behoorlijk moeilijk. Als een speler voor de camera vertelt dat hij graag diep gaat en dat men hem onderussen moet dekken in de rug terwijl een verdediger orakelt dat hij graag langs de flanken oprukt, maar het liefst door de middenas penetreert. Dat hij graag in zone verdedigt maar ook graag man op man speelt. Tja, dan begrijpt niet iedereen de voetbaltaal en worden de spreekkoren soms erg goor. 

Zo krijgen we de voetballerflikker die met felle tandpijn in de tandartszetel belandt. "En, trekken?" vraagt de tandarts. "Ja", antwoordt de speler met een pijnlijk vertrokken verwonderd gelaat. "En kun je daarna ook eens naar mijn tanden kijken...?"