Aller-Lei

Na een week waarin ik tot mijn grote verbazing meer leugens en roddels heb gehoord en gelezen betreffende het trouwgebeuren dan ooit tevoren, toch nog snel een dankwoordje aan de meer dan 3000 briefschrijvers deze week die allen, maar ook allemaal, vonden dat sommige emotionele momenten ook privé moeten kunnen beleefd worden. Waarvoor dank.

Voetbal dan! De bal rolt weer. Anderlecht, Club Brugge, Genk en Standard voor de prijzen. Gent als kuitenbijter voor de grote vier. 

Een mooie erfenis voor Jacky Mathijsen.  Een zwak Brugge vorig jaar en nu grondig versterkt met de komst van Sterchele en de kwetsuurvrije Koen Daerden. Weinige ploegen zullen dit jaar punten meegraaien uit het Jan Breydel-stadion. Enkel de faktor-Balaban kan wat roet in het eten gooien.   

Anderlecht is het sowieso aan zijn status verplicht om kampioen te spelen. Champions League-voetbal doet de kassa rinkelen maar kan hen in de eindafrekening bij het titelgevecht wel wat punten kosten. Genk in de breedte versterkt en een vaste waarde in de top-vier.  Een goede competitiestart bepaalt of ze tot het einde gaan meestrijden voor de titel.  Het inzicht van het bestuur en medewerkers om de Cristaltempel te verbeteren en aan te passen aan de eisen van jan modaal en de zakenman, geeft de voetbalsupporter in Limburg nog een jarenlange garantie op topvoetbal.   

Standaard heeft een schare supporters die je bij geen enkele topclub terugvindt. Zij verdienen al jaren een prijs, maar het gerommel in de bestuurskamer verhindert dit telkenmale. Wanneer hier de rust wederkeert dan zal zich dat ook weerspiegelen op het voetbalveld. 

Voor de degradatiekandidaten is het koffiedik kijken. Iedereen praat over een rustig seizoen en een plaatsje in de eerste kolom. 7 speeldagen ver en het vooropgestelde rustige seizoen slaat om in paniek. De bal rolt en de eerste trainershoofden ook.

Een zwarte stevig uit de kluiten gewassen mevrouw schreeuwt ons naar de aparte paspoortcontrolehokjes.  "Next", roept de al even corpulente donkere man ons naar zich toe.     Ochtendhumeur, intimidatie of een verplichte norse houding naar de bezoekers toe na 9/11?  welcome to the US!  Een uurtje autorijden op de immens brede autostrades waar de enorme pickup jeeps, hummers en andere 4x4's je voorbijsnellen. Alles is big hier. 

De jetlag zorgt ervoor dat ik de volgende dag om 6 u rondslenter aan het strand. Tot mijn grote verbazing zie ik honderden mensen op een kilometerslange houten plankenvloer zich in het zweet lopen wandelen of fietsen. Meestal magere mensen. Jong en oud, sommigen in een vrij onorthodoxe stijl waarbij ze hun armen telkens krampachtig naar voren brengen, al dan niet met een lichtgewicht halter in hun handen. Het komt vrij lachwekkend over, maar niemand die erom maalt.   Snelwandelende vrouwen van 80 in blitse gele pakjes met een felgebruinde, maar door de jaren heen verweerde verschrompelde huid. 

In schril contrast met de kille luchthaven heerst hier een gezellige opgewekte sfeer, ook al is het vrij vroeg. Iedereen wenst elkaar hier al lopend een goodmorning toe en na een tijdje doe ik automatisch mee.  

Op de achtergrond zie ik op de terrasjes van de hotels de eerste mensen het ontbijt nuttigen. Geen ochtendloop, geen gezweet in de vroege morgen. Bacon and eggs, koffie en voor sommigen reeds een halve liter coke erbij. De brede stoelen en zetels zijn dan ook geen overbodige luxe, want de meeste van deze hotelgangers hebben meer dan een maatje teveel. Hier eist de fastfoodcultuur zijn tol, maar ook hier maken de mensen er geen probleem van.  Een beetje kortademigheid bij het zich verplaatsen nemen ze er graag bij.  

De volgende dag het trouwgebeuren. Media die al gevraagd hadden over het hoe en wat kregen het antwoord dat het een privégebeuren was. Opvallend dan ook: geen mensen die over het hek wilden kruipen, geen buren die hun dakvenster verhuurden aan een plaatselijk fotograaf, geen enkele inbreuk dan ook op de privacy.  Respect. Een hele verademing. 12 pm: de dj van dienst pakt zijn boeltje in. Geen muziek meer. De wetgeving laat dit niet meer toe. Mensen nemen afscheid van elkaar en een half uurtje later liggen we al met een piece in onze feet in dromenland usa! Een aangename kennismaking.