Het is ooit anders geweest. Toen hij nog quasi onklopbaar was. En dan toch geklopt werd, op D-day. In Hooglede, in Zeddam, in Hoogerheide, in Treviso, ....  

Ik voel bij hem meer dan vroeger de drive om te winnen. Ik zie het mes flikkeren tussen de tanden. Ik merk de wil om de tegenstander bij de strot te grijpen. Ik zie dat het soms van moeten en willen is. En kunnen. Zoals vandaag, amper 1 dag na de dreun van Diegem.

Ik ken hem nu al jaren. Tientallen keren was ik erbij: vóór en na de wedstrijd. Nooit zag ik die mentale weerbaarheid van vandaag.

En juist daarom denk ik dat het goed zit.

Ik herinner me dat ik gepikkeerd reageerde op die opmerking. Een aanval op Marc is toch nog altijd een beetje als een aanval op mezelf. Zeker in deze materie. Ik heb Marc immers gestimuleerd om het coachespad op te gaan, om zijn eigen jarenlange ervaring als atleet, met vallen en opstaan, en - mischien nog meer - zijn levenservaring ten volle te benutten bij het  coachen van atleten. Goed wetende dat daar alleen maar iets moois zou kunnen van komen, als hij er ook maar in zou slagen om 10 procent van zijn eigen spirit over te brengen op zijn pupillen,

Kevin Pauwels gaf vandaag alle criticasters lik op stuk. Zonder grootspraak. Wel met branie, met verve.

Het is hem, het is Marc gegund.

Aan het woord was Johan Museeuw, de Leeuw van Vlaanderen. Uitgeklauwd, maar niet uitgeblust. Ik zag het aan zijn ogen, ik hoorde het aan zijn stem, terwijl hij zijn visie gaf over het veldrijden. Over Sven, over Niels. Over wat ze zouden gekund hebben, nog zullen kunnen, en niet meer of nooit zullen kunnen. Over wat het vergt om in de sport het hoogste doel te bereiken.

Sven beaamde wat Johan zei. Alleen nuanceerde hij die afslag even. 'Als ik er al eens af ga, dan kom ik niet eens tot aan een afslag. De pechstrook. Dat is het hoogste wat ik me permitteer.

Ik luisterde en knikte alleen maar. Er was immers niks aan toe te voegen.

Vandaag stel ik vast dat daarvan niks, maar dan ook niks, in huis is gekomen.

Meer nog, ik beweeg me op meer fronten dan ooit tevoren. Letterlijk en figuurlijk. Sven Nys en Kenny Belaey moeten het volgend week-end Down Under waarmaken in Canberra, en terwijl het nieuwe veldritseizoen al enkele weken op gang is geschoten wil Luc Van Lierde  in Hawaii op veertigjarige leeftijd nog 1 (?) keer schitteren. Ik plande enkele dagen geleden samen met Tim Brydenbach zijn volgende stappen op het aartsmoeilijke pad naar zijn verdere triatlondoorbraak, en het hoe en waarom van het onbegrijpelijke, haast desastreuze seizoen van Mario Aerts laat me niet los. Daarnaast is meerazen in de oeverloze ambitie van topbelofte wielrennen Jan Bakelants niet altijd even simpel. Ik besef  ook dat de samenwerking met Silence-Lotto hoge verwachtingen schept, en dat mislukken geen optie is. Om het plaatje bijna compleet te maken opent Energy Lab dinsdag officieel de deuren voor iedereen die op een professionele manier getest en begeleid wil worden, en daar willen Bert Ackaert en ikzelf absolute topkwaliteit afleveren aan iedereen die zich aan onze zorgen toevertrouwt.

Misschien geef ik er, zoals burgemeester Gybels van Wetteren, ooit toch eens de brui aan. Uit liefde voor mijn vrouw, die me altijd en onvoorwaardelijk steunt. 

Als het haar ooit te veel mocht worden.

Er wordt me meer dan eens onder de neus gewreven dat we - Bert Ackaert en ikzelf -  voor een bijzonder moeilijke opdracht staan: het Silence - Lotto Team weer op de rails zetten na een vooralsnog minder geslaagd seizoen. Sommigen spreken van een misschien wel te moeilijke opdracht.

Ik heb daar zo een ander idee over. Anders was ik er niet eens aan begonnen. Trouwens, we hebben al heel wat renners getest, en daaruit blijkt dat er een groot potentieel zit in dat team. Gasten met talent én ambitie. Op onze eerste meeting, vorige donderdag, voelden we ook alleen maar interesse, goede wil en vertrouwen bij de renners en bij de ploegleiding.

Bert en ik kijken ernaar uit om in november echt van start te gaan met de voorbereiding van het team op het nieuwe seizoen. Om samen met de ploegleiding mee de lange termijndoelstellingen en planning voor elke renner op te maken, om trainingsschema's uit te schrijven, stages te plannen en een hechte groep te vormen. Om mee te helpen het maximum uit iedere renner te halen.

We gaan werk maken van het Silence-Lotto Team.

De naakte cijfertjes maken me nog maar eens duidelijk dat verlof nooit echt verlof zal zijn, zolang ik met begeleiding van atleten bezig ben. Ik vraag me zelfs af hoe het aanvoelt, zo'n verlof zonder surfen op de ups van de winnaars, en de downs van de verliezers.

Ik weet het niet meer, 't is al veel te lang geleden.

Dat zal dan wel. Helemaal fout dus. Als ik na al die jaren één ding heb geleerd, dan is het wel dat het in en rond het kopke van een atleet moet goed zitten. Anders komt er niks van. Nada. Neem nu Kenny Belaey, misschien één van de meest miskende topatleten van deze eeuw in België. Enkele weken geleden op het E.K. worstelde hij nog met motivatieproblemen. En het werd met een derde plaats een ontgoocheling. Relatief gezien dan toch. Enkele gesprekken en enkele weken later was het dan wel bingo tijdens de wereldbekermanche in Knokke, en is hij weer helemaal in de running voor de eindoverwinning in de wereldbeker. Hij is meteen ook één van de kanshebbers op de wereldtitel, over een 5-tal weken in Canberra.  Fris tussen de oren, en dan kan alles.

Luc Van Lierde was de laatste 6 à 7 jaar nooit beter dan vandaag, twee dagen vóór het E.K. op de lange afstand. Het is ook evenveel jaren geleden dat hij er zo met zijn hoofd bij was. Geen noemenswaardige dips dit jaar. Ik verwacht iets, zaterdag in Praag. Ik verwacht veel.

Zolang het maar fris zit in het kopke!

Ik ben ondertussen ook meer dan tevreden over mijn atleten: Tim Brydenbach, zoon van Fons, is zowat de verrassing in de Belgische triatlonwereld, Kenny Belaey haalde brons op het EK fietstrial nadat hij al primus werd in een wereldbekerwedstrijd, Sven fietste zich met een bronzen plak op het EK defintief tussen de top van het mountainbikegild, Jan Bakelants bewees al meermaals dat hij de overstap naar de profs moeiteloos heeft verteerd, Luc Van Lierde beleeft zijn derde jeugd en is helemaal klaar om volgende week in Praag een gooi te doen naar Europees eremetaal op de lange afstand, en Mario Aerts lijkt in de ronde van Denemarken eindelijk uit een schier bodemloze put te kruipen. 

Nu nog deze blog nieuw leven inblazen, en alles loopt weer zoals het hoort.

Vier dikke boeken heb ik meegenomen naar de Provence, samen goed voor ongeveer 2500 leesplezier. Lezen. Om weg te drijven van  het alledaagse, om trainingsschema's en conditietests voor heel even te vergeten, om weg te zinken in een andere werkelijkheid.

Om dan toch weer vast te stellen dat die andere werkelijkheid niet zo ver weg is.

In een boek van Elia Barceló lees ik over een paragnost: 'Eerst moet je de huidige situatie ZIEN, daadwerkelijk zien, zonder een spoor van twijfel, vervolgens een glimp van het komende ontwaren, dan aanvoelen welke stukken verschoven kunnen worden, welke situaties gemanipuleerd moesten worden, om ze vervolgens in een precair evenwicht te plaatsen waardoor ze zouden overhellen tot de voorziene verandering, tenslotte de consultant ervan overtuigen dat die minieme wijzigingen het gewenste effect zouden sorteren. Het was een vernuftig, geduld vergend karwei, vreselijk afmattend, dat hem soms zijn eigen emotionele evenwicht kostte (...)' 

Kan de taak van een coach beter omschreven worden?

Een vroegtijdige vakantieboeking, vorig jaar in december al, zorgde ervoor dat ik het E.K. mountainbike heb moeten volgen van hieruit, vanop 1200 kilometer. Even had ik nog een poging ondernomen om mijn verlof aan te passen. Later vertrekken, vroeger terug komen. Heel even toch maar. Het gesprek met mijn vrouw was vlug afgelopen. Terecht ook. Twaalf dagen samen vakantie op een jaar is niks teveel. Gezond verstand primeert soms.

Zondag was het dan ook afzien. Eerst 's voormiddags, tussen Bédoin en Chalet Renard, toen ik kruipsgewijs met mijn fiets onder mij naar boven sukkelde. Om mijn zinnen te verzetten, om even niet te moeten denken aan de wedstrijd van 's namiddags. En toch. Vóór de beklimming nog gebeld met Sven, tijdens mijn tussenstop in Chalet Renard, en nog een paar keer na de afdaling.

Vanaf één uur was het dan helemaal prijs. Zowat om de 5 minuten, soms zelfs om de 3 minuten, had ik contact met Cois, Sven's vader, of met Isabelle. 14°, 11°, 9°... Sven rijdt naar het groepje voor hem. Hij sluit aan. Nog met 3 voor zilver en brons. Pech... Zijn versnellingsapparaat doet het niet meer. Over en out. Hij rijdt terug. Opnieuw 3°. Opnieuw bij Hermida.

Finaal 3°.Prachtig.We blijven perfect op koers richting Londen.

Nog een paar jaar afzien.

Ik sprak laatst met Robert in december ll., tijdens het sportgala in Oostende. Robert is een man met een immens groot, maar gekwetst, sportershart. Het deed hem duidelijk pijn langs de zijlijn te moeten zien hoe het Belgische judo meer en meer de afgrond in glijdt en hoe het overgrote deel van de Belgische topsporters zich de tanden stuk bijt op de sperzone rond het Olympische podium.

Het deed hem ook pijn te zien dat de intrinsieke motivatie om de hoogste top te bereiken soms wel eens ontbreekt bij een aantal van onze toppers. Tijdens een avondlijk gesprek dat we hadden tijdens de Olympische Spelen in Beijing sloeg hij met zijn vuist op zijn nog altijd indrukwekkende borstkas. 'Het moet van hier binnen komen', zei hij, 'van hier binnen'.

Het deed hem ook pijn dat hij overal met zijn hoofd tegen een muur van onbegrip liep, dat hij zijn ideeën niet kon waarmaken. Dat zijn immense Olympische ervaring onbenut bleef.

En toch weigerde hij aan de kant te gaan staan, mee te doen met de doemdenkers, zijn  kar te parkeren in het eindstation van het institutionele immobilisme. Omdat, bijna 30 jaar na zijn gouden medaille, het Olympische vuur nog altijd brandt. Diep vanbinnen.

Vanaf morgen mag hij, met dank aan minister Anciaux, die spirit en dat vuur overbrengen op de topcoaches en de talenten van Vlaanderen. Ik hoop dat iedereen die van de Vlaamse topsport houdt, dat alle instanties die hun zeg hebben in deze Vlaamse topsport, zich achter Robert scharen en hem alle kansen geven.

Als één man. Voor één keer!

Met dezelfde verbetenheid als Marc Herremans vecht Georges dagelijks tegen de gevolgen van zijn zware val met de moto, nu bijna twee jaar geleden. Toen gaf niemand uit de medische wereld er nog een cent voor dat Georges ooit nog min of meer normaal zou kunnen stappen. En toch lukt hem dat. Bijna toch. Maar dat vergt een onafgebroken strijd met een echte topsportersmentaliteit, en een niet aflatende zoektocht naar hulmiddelen en technieken om de verlammingsverschijnselen te lijf te gaan.

Vandaag, ongeveer 17 jaar na onze sportieve samenwerking, deelt Georges zijn ervaringen met mij, en is hij dus een beetje mijn coach geworden.

We gaan er beter van worden.

Ook Kenny Belaey zit prima op schema voor een terugkeer op het allerhoogste niveau in één van de meest spectaculaire sporten. Na een tweede plaats in de wereldbekermanche fietstrial in Spanje won hij vandaag in het Duitse Heubach de tweede manche, vóór de regerende wereldkampioen. Mooi zo. Voor mij betekent dit ook wel een opluchting, omdat het trainen van Kenny hoe dan ook een stap in het onbekende betekende. Een nieuwe atleet begeleiden in een totaal nieuwe sport is niet echt simpel. Het komt er nu op aan om Kenny scherp te houden voor de volgende wedstrijden.

Nog een andere atleet die zijn voet naast de vorige twee atleten kan en mag zetten is Luc Van Lierde. Vierde in de uiterst sterk bezette Half Ironman van New Orleans, winst in Lanzarote, en nu al maanden topfit en gedreven op training: er staat vandaag echt geen maat op een herboren Van Lierde. Op zijn veertigste komt hij aardig in de buurt van zijn allerbeste conditie.

Ik besef vandaag dat het een voorrecht is om met dergelijke atleten te mogen werken. Maar evenzeer besef ik op deze dagen ook dat het allemaal misschien niet zoveel voorstelt, dat alles zo fragiel, zo vergankelijk is. Gisteren heb ik, samen met honderden anderen, voorgoed afscheid moeten nemen van een prachtige familieman en een schitterende atleet: Fons Brydenbach.  Hij was een man uit één stuk, altijd rechtlijnig. Rechtaan, rechtdoor, door en door eerlijk. Het is een grote eer hem gekend te hebben, als atleet, als studiegenoot, vooral als vriend.

Ik zal Fons, samen met zovele anderen, missen. (Foto Eric Hantson)

Na de heisa rond mijn afzeggen voor het statuut van toptrainer mountainbike was het een echte verademing om me samen met Sven een namiddag intensief bezig te houden met  initiatie mounainbike en veldrijden voor kinderen. Sven deed dat trouwens schitterend: met de juiste feeling, gedreven en gepassioneerd. Werken met de jeugd is hem op het lijf geschreven. Volgende week woensdag kan hij daarvan nog eens het bewijs leveren, dan op het provinciaal domein 'het Zilvermeer' te Mol.

Na vandaag ben ik er zeker van dat hij na zijn carrière niet een zwart gat zal vallen.

Luc is en blijft een fenomeen. Op veertigjarige leeftijd oogt hij als een debutant: ambitieus alsof hij de hele wereld nog kan en wil veroveren. Het zit goed in zijn hoofd, en dus ook in zijn benen. Zo is het nu eenmaal bij hem. Het één is onlosmakelijk verbonden met het andere.

Ik heb  trouwens nog een atleet bij wie het goed zit in het hoofd en in de benen: Kenny Belaey. Bij de eerste wereldbekerwedstrijd fietstrial in Spanje werd hij al tweede, vandaag won hij een wedstrijd in Houffalize. Ik denk dat hij er stilaan klaar voor is om op 17 mei in de wereldbekerwedstrijd in Heubach (Duitsland) een greep te doen naar de overwinning. Het is ontzettend jammer dat atleten als Kenny door de media niet de erkenning en aandacht krijgen die ze verdienen. Hij is een superkampioen in een sport die  fysiek en mentaal bijzonder veeleisend, technisch hoogstaand en vooral spectaculair is.