Achter de Schermen

'Om aan de top te komen, en om er te blijven, is er maar één weg: de autosnelweg. Recht aan, recht door. Soms, heel soms,  kan je al eens een afslag nemen. Heel kort dan. En dan maar vlug maken dat je terug  die autosnelweg opdraait. Om verder te gaan, zonder ophouden. Met één doel voor ogen ...

Aan het woord was Johan Museeuw, de Leeuw van Vlaanderen. Uitgeklauwd, maar niet uitgeblust. Ik zag het aan zijn ogen, ik hoorde het aan zijn stem, terwijl hij zijn visie gaf over het veldrijden. Over Sven, over Niels. Over wat ze zouden gekund hebben, nog zullen kunnen, en niet meer of nooit zullen kunnen. Over wat het vergt om in de sport het hoogste doel te bereiken.

Sven beaamde wat Johan zei. Alleen nuanceerde hij die afslag even. 'Als ik er al eens af ga, dan kom ik niet eens tot aan een afslag. De pechstrook. Dat is het hoogste wat ik me permitteer.

Ik luisterde en knikte alleen maar. Er was immers niks aan toe te voegen.

'Dit is een aanfluiting voor iedereen die een jarenlange trainerscursus volgt' zei iemand me ongeveer een jaar geleden, nadat hij in een interview gehoord had dat Marc Herremans zijn eigen ruimte voor inspanningstesten had ingericht, en dat hij atleten en Kevin Pauwels en Kevin Strijbos naar de top wilde brengen.  

Ik herinner me dat ik gepikkeerd reageerde op die opmerking. Een aanval op Marc is toch nog altijd een beetje als een aanval op mezelf. Zeker in deze materie. Ik heb Marc immers gestimuleerd om het coachespad op te gaan, om zijn eigen jarenlange ervaring als atleet, met vallen en opstaan, en - mischien nog meer - zijn levenservaring ten volle te benutten bij het  coachen van atleten. Goed wetende dat daar alleen maar iets moois zou kunnen van komen, als hij er ook maar in zou slagen om 10 procent van zijn eigen spirit over te brengen op zijn pupillen,

Kevin Pauwels gaf vandaag alle criticasters lik op stuk. Zonder grootspraak. Wel met branie, met verve.

Het is hem, het is Marc gegund.

Ik denk dat het goed zit bij Sven. Hij rijdt dit jaar, voor het eerst, iedere keer opnieuw een heus wereldkampioenschap. Een echt, één waar de druk hoog is, één waar hij steeds weer kan verliezen, één waar winnen vooral geen evidentie is. Waar winnen soms zelfs wat  onverwacht  komt.

Het is ooit anders geweest. Toen hij nog quasi onklopbaar was. En dan toch geklopt werd, op D-day. In Hooglede, in Zeddam, in Hoogerheide, in Treviso, ....  

Ik voel bij hem meer dan vroeger de drive om te winnen. Ik zie het mes flikkeren tussen de tanden. Ik merk de wil om de tegenstander bij de strot te grijpen. Ik zie dat het soms van moeten en willen is. En kunnen. Zoals vandaag, amper 1 dag na de dreun van Diegem.

Ik ken hem nu al jaren. Tientallen keren was ik erbij: vóór en na de wedstrijd. Nooit zag ik die mentale weerbaarheid van vandaag.

En juist daarom denk ik dat het goed zit.