Achter de Schermen

Ook heel die heisa gelezen over het falen van de Belgen op het wereldkampioenschap zwemmen? Slechte sfeer, slechte communicatie, slechte zwempakken, te veel clans, te weinig motivatie, te veel discipline, te ...

Dat zal dan wel. Helemaal fout dus. Als ik na al die jaren één ding heb geleerd, dan is het wel dat het in en rond het kopke van een atleet moet goed zitten. Anders komt er niks van. Nada. Neem nu Kenny Belaey, misschien één van de meest miskende topatleten van deze eeuw in België. Enkele weken geleden op het E.K. worstelde hij nog met motivatieproblemen. En het werd met een derde plaats een ontgoocheling. Relatief gezien dan toch. Enkele gesprekken en enkele weken later was het dan wel bingo tijdens de wereldbekermanche in Knokke, en is hij weer helemaal in de running voor de eindoverwinning in de wereldbeker. Hij is meteen ook één van de kanshebbers op de wereldtitel, over een 5-tal weken in Canberra.  Fris tussen de oren, en dan kan alles.

Luc Van Lierde was de laatste 6 à 7 jaar nooit beter dan vandaag, twee dagen vóór het E.K. op de lange afstand. Het is ook evenveel jaren geleden dat hij er zo met zijn hoofd bij was. Geen noemenswaardige dips dit jaar. Ik verwacht iets, zaterdag in Praag. Ik verwacht veel.

Zolang het maar fris zit in het kopke!

Ik kreeg net mijn GSM-rekening voor de maand juli onder ogen. In een eerste reactie zocht ik op het voorblad naar het telefoonnummer van de klachtendienst van Proximus. Er moest een vergissing in het spel zijn. Tot ik de details van het factuur bekeek. Meer bepaald de uitgaande en inkomende gesprekken tijdens mijn vakantieverblijf in Frankrijk. Tientallen gesprekken in, nog veel meer uit...

De naakte cijfertjes maken me nog maar eens duidelijk dat verlof nooit echt verlof zal zijn, zolang ik met begeleiding van atleten bezig ben. Ik vraag me zelfs af hoe het aanvoelt, zo'n verlof zonder surfen op de ups van de winnaars, en de downs van de verliezers.

Ik weet het niet meer, 't is al veel te lang geleden.

Als je denkt dat je alles zowat gehad en gezien hebt in de sport, valt er gegarandeerd iets nieuws op je nek. Een nieuw project, een nieuwe uitdaging. Of hoe moet ik de opstart van Energy Lab en de haast gelijktijdige overeenkomst met het Silence-Lotto Team anders interpreteren?

Er wordt me meer dan eens onder de neus gewreven dat we - Bert Ackaert en ikzelf -  voor een bijzonder moeilijke opdracht staan: het Silence - Lotto Team weer op de rails zetten na een vooralsnog minder geslaagd seizoen. Sommigen spreken van een misschien wel te moeilijke opdracht.

Ik heb daar zo een ander idee over. Anders was ik er niet eens aan begonnen. Trouwens, we hebben al heel wat renners getest, en daaruit blijkt dat er een groot potentieel zit in dat team. Gasten met talent én ambitie. Op onze eerste meeting, vorige donderdag, voelden we ook alleen maar interesse, goede wil en vertrouwen bij de renners en bij de ploegleiding.

Bert en ik kijken ernaar uit om in november echt van start te gaan met de voorbereiding van het team op het nieuwe seizoen. Om samen met de ploegleiding mee de lange termijndoelstellingen en planning voor elke renner op te maken, om trainingsschema's uit te schrijven, stages te plannen en een hechte groep te vormen. Om mee te helpen het maximum uit iedere renner te halen.

We gaan werk maken van het Silence-Lotto Team.

Het lijkt al zo lang geleden, maar ooit gaf ik mezelf tot mijn vijftigste om te leven  op het ritme van wedstrijdkalenders, om mijn humeur - deels dan toch - te laten bepalen door de ups en downs van anderen, om onveranderlijk ambities van diezelfde anderen nu eens bij te stellen, dan weer - en misschien vooral - te helpen waarmaken.

Vandaag stel ik vast dat daarvan niks, maar dan ook niks, in huis is gekomen.

Meer nog, ik beweeg me op meer fronten dan ooit tevoren. Letterlijk en figuurlijk. Sven Nys en Kenny Belaey moeten het volgend week-end Down Under waarmaken in Canberra, en terwijl het nieuwe veldritseizoen al enkele weken op gang is geschoten wil Luc Van Lierde  in Hawaii op veertigjarige leeftijd nog 1 (?) keer schitteren. Ik plande enkele dagen geleden samen met Tim Brydenbach zijn volgende stappen op het aartsmoeilijke pad naar zijn verdere triatlondoorbraak, en het hoe en waarom van het onbegrijpelijke, haast desastreuze seizoen van Mario Aerts laat me niet los. Daarnaast is meerazen in de oeverloze ambitie van topbelofte wielrennen Jan Bakelants niet altijd even simpel. Ik besef  ook dat de samenwerking met Silence-Lotto hoge verwachtingen schept, en dat mislukken geen optie is. Om het plaatje bijna compleet te maken opent Energy Lab dinsdag officieel de deuren voor iedereen die op een professionele manier getest en begeleid wil worden, en daar willen Bert Ackaert en ikzelf absolute topkwaliteit afleveren aan iedereen die zich aan onze zorgen toevertrouwt.

Misschien geef ik er, zoals burgemeester Gybels van Wetteren, ooit toch eens de brui aan. Uit liefde voor mijn vrouw, die me altijd en onvoorwaardelijk steunt. 

Als het haar ooit te veel mocht worden.