Mazan, op 13 kilometer van de voet van de Mont Ventoux. Bloedheet.
Een vroegtijdige vakantieboeking, vorig jaar in december al, zorgde ervoor dat ik het E.K. mountainbike heb moeten volgen van hieruit, vanop 1200 kilometer. Even had ik nog een poging ondernomen om mijn verlof aan te passen. Later vertrekken, vroeger terug komen. Heel even toch maar. Het gesprek met mijn vrouw was vlug afgelopen. Terecht ook. Twaalf dagen samen vakantie op een jaar is niks teveel. Gezond verstand primeert soms.
Zondag was het dan ook afzien. Eerst 's voormiddags, tussen Bédoin en Chalet Renard, toen ik kruipsgewijs met mijn fiets onder mij naar boven sukkelde. Om mijn zinnen te verzetten, om even niet te moeten denken aan de wedstrijd van 's namiddags. En toch. Vóór de beklimming nog gebeld met Sven, tijdens mijn tussenstop in Chalet Renard, en nog een paar keer na de afdaling.
Vanaf één uur was het dan helemaal prijs. Zowat om de 5 minuten, soms zelfs om de 3 minuten, had ik contact met Cois, Sven's vader, of met Isabelle. 14°, 11°, 9°... Sven rijdt naar het groepje voor hem. Hij sluit aan. Nog met 3 voor zilver en brons. Pech... Zijn versnellingsapparaat doet het niet meer. Over en out. Hij rijdt terug. Opnieuw 3°. Opnieuw bij Hermida.
Finaal 3°.Prachtig.We blijven perfect op koers richting Londen.
Nog een paar jaar afzien.
Reacties (1)
Inderdaad een mooie prestatie... Ben eens benieuwd naar het WK. Al moet ik zeggen, ik zie MTB toch ook eerder als een sport die meerdere hoogteverschillen, en spectaculairdere afdalingen bevat...
Rijd Sven nog WB manches die jaar?
En ook wel jammer dat het relatief stil geworden is op je blog. Al is verlof wel een goede reden natuurlijk ... ;)
Geplaatst door dieverr | 15 juli 2009 11:53
Gepubliceerd op 15 juli 2009 11:53