Achter de Schermen

Op 20 april kreeg ik van het kabinet van Minister Anciaux (ondertekend door Helena Wittock, adjunct-kabinetchef) het volgende bericht: ‘De minister heeft na advies van de Task Force een positieve beslissing genomen over het project van de WBV voor de pool toptrainers (zie bijlage). Aan Bloso werd gevraagd verdere contacten te leggen met jullie in functie van lichte bijsturing van het voorstel (concreter maken voor wat betreft de beloftevolle jongeren: resultaatsverbintenis en precieze omschrijving van welke jongeren) en het nodige te doen om het project vanaf 1 mei te laten starten.’

Blijkbaar zijn dergelijke berichten voor het BLOSO het sein om van start te gaan met een reeks vertragings- en blokkeringsmaneuvers. In hun klassieke, indroevige machtsspelletje t.o.v. de Minister van Sport werd het, via de Task Force ook door hen, goedgekeurde dossier helemaal in vraag gesteld, veel uitgebreider dan de lichte bijsturing die in het advies door de minister werd gevraagd. Van positief advies van BLOSO was plots geen sprake meer. Schaamteloos en respectloos ten opzichte van de minister en ten opzichte van mezelf, en te gek voor woorden. Ook op de Wielerbond Vlaanderen begreep en begrijpt men er blijkbaar niks van.

Op 1 mei, de dag waarop de overeenkomst in voege moest gaan, was er van een contract dan ook geen sprake. Aangezien ik niet wil meespelen in dit al te belachelijke spelletje dat illustratief is voor een falend topsportbeleid, heb ik de handdoek gegooid. Nog voor ik begonnen ben. De dames en heren van BLOSO mogen nu verder graaien in hun onuitputtelijke bron van potentiële medaillewinnaars en het verder maar bekijken.

Zonder mij.

Het gaat goed met Luc Van Lierde, dank u. In mijn blog van 8 maart schreef ik het immers al: nooit was Luc, tijdens de periode dat ik zijn trainer ben, beter in conditie. Die inschatting bleek juist. In de 70.3 Ironman van New Orleans werd Luc al schitterend vierde, haast in het spoor van Chris McCormack. 'Maca' won in 2007 nog de Ironman van Hawaï. Gisteren deed hij nog beter in de Volcano Triathlon van Lanzarote. Op de Olympische afstand nam hij vrij gemakkelijk de maat van Stephen Bayliss, momenteel bij de absolute wereldtop op de lange afstand, en van Bert Jammaer. 

Luc is en blijft een fenomeen. Op veertigjarige leeftijd oogt hij als een debutant: ambitieus alsof hij de hele wereld nog kan en wil veroveren. Het zit goed in zijn hoofd, en dus ook in zijn benen. Zo is het nu eenmaal bij hem. Het één is onlosmakelijk verbonden met het andere.

Ik heb  trouwens nog een atleet bij wie het goed zit in het hoofd en in de benen: Kenny Belaey. Bij de eerste wereldbekerwedstrijd fietstrial in Spanje werd hij al tweede, vandaag won hij een wedstrijd in Houffalize. Ik denk dat hij er stilaan klaar voor is om op 17 mei in de wereldbekerwedstrijd in Heubach (Duitsland) een greep te doen naar de overwinning. Het is ontzettend jammer dat atleten als Kenny door de media niet de erkenning en aandacht krijgen die ze verdienen. Hij is een superkampioen in een sport die  fysiek en mentaal bijzonder veeleisend, technisch hoogstaand en vooral spectaculair is.

'Bijna 8', antwoordde een jong gastje me hijgend toen ik hem tijdens het fietsen naar zijn leeftijd vroeg. Hij was één van de bijna 100 jonge gastjes tussen 7 en 14 jaar oud die vandaag deelnamen aan de eerste editie van 'in het wiel van sven' op het domein 'De Vijvers' te Averbode.

Na de heisa rond mijn afzeggen voor het statuut van toptrainer mountainbike was het een echte verademing om me samen met Sven een namiddag intensief bezig te houden met  initiatie mounainbike en veldrijden voor kinderen. Sven deed dat trouwens schitterend: met de juiste feeling, gedreven en gepassioneerd. Werken met de jeugd is hem op het lijf geschreven. Volgende week woensdag kan hij daarvan nog eens het bewijs leveren, dan op het provinciaal domein 'het Zilvermeer' te Mol.

Na vandaag ben ik er zeker van dat hij na zijn carrière niet een zwart gat zal vallen.

Na zijn overwinning van vorige week in Averbode werd Sven Nys vandaag in de mountainbikewedstrijd te Apeldoorn (Ned) tweede achter Thijs Al. Daarmee staan er in het nieuwe mountainbikeseizoen nu al 50 UCI-punten op zijn conto. Keurig op schema. Meer zelfs: we hadden na deze eerste twee wedstrijden immers gerekend op slechts 30 punten. Volgens onze berekening en planning moet Sven nog 350 punten bijeen fietsen in de eerste etappe (2009) richting Olympische Spelen Londen 2012. Deze overblijvende - zij het  grote - brok  punten moet gesprokkeld worden in de wereldbekermanche in Madrid (volgende week), in het Belgische (Malmédy) en Europese kampioenschap (Zoetermeer), in het wereldkampioenschap in Canberra (Aus) en einde september in de thuiswedstrijd van Roel Paulissen.  Zonder al te veel pech moet dat lukken.

Ook Kenny Belaey zit prima op schema voor een terugkeer op het allerhoogste niveau in één van de meest spectaculaire sporten. Na een tweede plaats in de wereldbekermanche fietstrial in Spanje won hij vandaag in het Duitse Heubach de tweede manche, vóór de regerende wereldkampioen. Mooi zo. Voor mij betekent dit ook wel een opluchting, omdat het trainen van Kenny hoe dan ook een stap in het onbekende betekende. Een nieuwe atleet begeleiden in een totaal nieuwe sport is niet echt simpel. Het komt er nu op aan om Kenny scherp te houden voor de volgende wedstrijden.

Nog een andere atleet die zijn voet naast de vorige twee atleten kan en mag zetten is Luc Van Lierde. Vierde in de uiterst sterk bezette Half Ironman van New Orleans, winst in Lanzarote, en nu al maanden topfit en gedreven op training: er staat vandaag echt geen maat op een herboren Van Lierde. Op zijn veertigste komt hij aardig in de buurt van zijn allerbeste conditie.

Ik besef vandaag dat het een voorrecht is om met dergelijke atleten te mogen werken. Maar evenzeer besef ik op deze dagen ook dat het allemaal misschien niet zoveel voorstelt, dat alles zo fragiel, zo vergankelijk is. Gisteren heb ik, samen met honderden anderen, voorgoed afscheid moeten nemen van een prachtige familieman en een schitterende atleet: Fons Brydenbach.  Hij was een man uit één stuk, altijd rechtlijnig. Rechtaan, rechtdoor, door en door eerlijk. Het is een grote eer hem gekend te hebben, als atleet, als studiegenoot, vooral als vriend.

Ik zal Fons, samen met zovele anderen, missen. (Foto Eric Hantson)

Woensdag kreeg ik op training met Sven Nys assistentie van een gewezen grootheid uit de Belgische sportwereld: Georges Jobé, vijfvoudig wereldkampioen motorcross en tweevoudig sportman van het jaar.

Met dezelfde verbetenheid als Marc Herremans vecht Georges dagelijks tegen de gevolgen van zijn zware val met de moto, nu bijna twee jaar geleden. Toen gaf niemand uit de medische wereld er nog een cent voor dat Georges ooit nog min of meer normaal zou kunnen stappen. En toch lukt hem dat. Bijna toch. Maar dat vergt een onafgebroken strijd met een echte topsportersmentaliteit, en een niet aflatende zoektocht naar hulmiddelen en technieken om de verlammingsverschijnselen te lijf te gaan.

Vandaag, ongeveer 17 jaar na onze sportieve samenwerking, deelt Georges zijn ervaringen met mij, en is hij dus een beetje mijn coach geworden.

We gaan er beter van worden.