Achter de Schermen

Twee maanden geleden startte Bob Verbeeck van Golazo het  Team Energy op. In dit team zijn een aantal topatleten (zowat 80% van de Olympische atleten), ex-atleten (o.a. Tia Hellabaut) en ook topcoaches samengebracht. Het is de bedoeling dat de onderlinge synergie en een aantal initiatieven die al zijn genomen en nog zullen genomen worden zullen leiden tot een verhoging van het prestatieniveau van deze topatleten.

De samenwerking tussen de coaches is mijn verantwoordelijkheid. We willen met Team Energy komaf  maken met navelstaarderij en met het werken op kleine, geïsoleerde eilandjes. Ons doel is om kennis te delen (coach to coach), gemeenschappelijke standpunten in te nemen en indien nodig via één gemeenschappelijke stem voor onze atleten veel sneller deuren te openen en beslissingen te forceren binnen het Vlaamse topsportbeleid. We willen als groep samenwerken met en vooral een volwaardige gesprekspartner worden van het BOIC, het BLOSO, de Federaties en het  Vlaamse Ministerie van Sport.

Vorige week vrijdag  hadden we onze eerste vergadering. De aanwezige coaches waren: Wim Van de Ven (Tia Hellebaut en Eline Berings), Ronald Gaastra (Elise Matthysen en Kimberly Buys), Wil van Bladel (Evy van Acker en Carolijn Brouwer), Lieve Van Mechelen (Kristof Beyens), Rene Goos (Cathérine Jacques) en ikzelf.  Een  aantal andere topcoaches waren verontschuldigd. We luisterden naar elkaar, maakten een eerste round-up van de problemen waarmee we als coach worden geconfronteerd en bespraken een aantal mogelijke oplossingen voor deze problemen.

Straks vertrekt er een brief naar de Minister van Sport. De aanzet is alvast gegeven.

Ik was vandaag niet één van die twintigduizend wielergekke fietsers die ‘en masse’ de Paterberg, de Koppenberg, de Muur en al die andere bulten beklommen die Vlaanderens Mooiste zo uniek maken  in wielerland. Babysitverplichtingen hielden me vandaag in Lichtaart. En daarom, ik beken, toerde ik gisteren (vrijdag) al rond als een soort zwartrijder in de omgeving van Ninove, Brakel en Oudenaarde.

Als er een wielerhemel bestaat dan moet die er ongeveer uitzien zoals ik gisteren de Vlaamse Ardennen zag: zonnig, zacht en licht nevelend, en met de meest legendarische wielerbulten verzameld op één zakdoek. Ondanks een manifest gebrek aan training – ik trainde vooral specifieke kracht op de rollen, naast een aantal trainingen van één à twee uur met de crossfiets - kroop ik alle hellingen op en maakte ik de 140 kilometer relatief gemakkelijk vol. Misschien ook wel dank zij die Red Bull op 50 km van de finish.

Eigenlijk moet je de opeenvolgende hellingen in de fameuze heuvelzone zelf nog eens gedaan hebben om te beseffen wat Devolder, Boonen en co ieder jaar opnieuw losjes uit de benen schudden: de forcing voeren op die verdomd lastige kasseien, nog maar eens aanzetten als die benen om rust schreeuwen, boven op de Muur groter schakelen om dan iets verder full speed de Bosberg op te stormen.  Er zijn gemakkelijkere manieren om een zondagnamiddag door te brengen.

Ook voor Luc Van Lierde wordt morgen in New Orleans het een harde dag. Hij mag er in de Ochsner Ironman 70.3 onder andere Chris McCormack en Chris Lieto partij geven.  Ik geloof dat Luc er hoog kan en zal scoren. Hij is momenteel top.  Ik denk echt wel dat hij er een aantal gaat verbazen.

Beste Stijn,

Ik vermoed dat je het onderhand beu bent om te moeten lezen en horen dat eigenlijk een ploegmaat van jou de beste was in de Ronde van Vlaanderen. Vorig jaar en nu weer. Of hoe moet ik volgende, vrij expliciete en niets tot de verbeelding overlatende uitspraak van jou interpreteren: 'Deze overwinning is net zo apart als die van vorig jaar in de driekleur. Toen was ik de sterkste van de dag. Nu weer. De twee zeges hebben voor mij dezelfde waarde. De drang om telkens weer de Ronde van Vlaanderen te winnen is groter dan mezelf. Ik had er moeilijk mee kunnen leven dat iemand anders me had opgevolgd op de erelijst. Volgend jaar probeer ik opnieuw. Dit doe ik zeker nog een paar jaar.'(DS, 6/14/09, pag.20) ?

Natuurlijk was je de beste. Met verve. Je hoeft echt geen supporter van Volder te zijn om dat te hebben gezien. Ik hoop dat je nu de guts hebt om met je vuist op tafel te slaan, en daarmee volgende zondag het kopmanschap voor Parijs-Roubaix op te eisen. Onvoorwaardelijk. Je hebt jarenlang verschrikkelijk hard geknokt om te staan waar je nu staat, om van dat ridicule etiket ‘domme coureur’ af te komen, te hard ook om na twee zeges in Vlaanderens Mooiste de tweede viool te moeten spelen. Vergeet ook niet dat een carrière vlug voorbij. Het ijzer smeden als het heet is, zo heet dat dan.

Vorig jaar was je nog underdog. Ik zag je toen enkele dagen na Parijs-Roubaix. ‘Als ik mocht doorrijden met O’Grady, dan zagen ze me niet meer were’, zei je me toen. Je weet nu dus wat je te doen staat: doorrijden!


Coach