Achter de Schermen

Beste Sven,

Heb je het ook gelezen in de krant? Bart Wellens is boos. Woedend. Razend. Op jou. Hij lust je zelfs rauw. Je ziet blijkbaar liever een ander winnen dan Bart. Je gunt hem de zegen niet.

‘Laat maar zo’, hoor ik je zeggen, toch wel enigszins verrast door de vreemde, plotse nijd van de anders zo minzame Bart.  ‘Dat waait wel over. Bart is waarschijnlijk gefrusteerd omdat Erwin Vervecken won.’

Neen Sven, zo simpel ligt het niet. Ik ben een leergierig man. Daarom ben ik, om mijn eigen perceptie van de feiten bij te stellen, één en al oor voor geruchten uit de buik van het peloton. Als het moet uit de buik van Bart Wellens. Vooral als hij zich eenzaam voelt, verstoken als hij – naar eigen zeggen dan toch – is van vrienden in dat kleine peloton.  .

Wat leer ik?

Dat je geen of te weinig initiatief neemt.

Dat je altijd weer de laatste ronde afwacht om toe te slaan, ongenadig vanuit de achtergrond. Als een sluipmoordenaar, zoals je dat je hele carrière al hebt gedaan, nu eens 20 keer per jaar, dan weer 25 keer. Een enkele keer zelfs 30 keer in één seizoen. Een kampioen onwaardig.

Dat je onwillig bent om Bart uit de greep van de verwoed jagende Vervecken, Stybar en Pauwels te houden. Drie Fidea-renners. Een verwaarloosbaar detail.

Dat je geen rekening houdt met verzuurde relaties in het beste  team van het veldrijderspeloton.

Dat je godbetert een eigen tactiek uitstippelt zonder de goedkeuring te vragen aan Bart en co.

Dergelijke klaagzang moet ernstig worden genomen. Het was moeilijk om me vandaag op mijn werk te concentreren, bezig als ik was met het overdenken van mogelijke oplossingen. Ik stel, voor de vuist weg, wat voor:

1. probeer af en toe eens op kop te rijden van bij het begin van de wedstrijd.
2. probeer de wedstrijd eens in de beslissende plooi te leggen vóór het ingaan van de laatste ronde.
3. doe eens een rondvraag bij de tegenstanders hoe zij het liefst het wedstrijdverloop zien.

 Of …

Misschien doe je maar gewoon verder zoals je bezig bent. Recht aan, recht toe. Wars van alle misplaatste frustraties. Op je eigen niveau, met je eigen hoge en al lang gerealiseerde ambities binnen en buiten de cross. In de wetenschap dat het geen belang meer heeft dat je, na zo’n uniek schitterende carrière,  10 dan wel 20 crossen wint in één seizoen. In de wetenschap dat je mijn steun hebt. Onvoorwaardelijk.

Coach

Gisteren werd Mario Aerts in Kuurne verkozen tot beste helper in het peloton. Helper staat in het peloton synoniem voor knecht of waterdrager. Een eerder ongelukkige woordenkeuze, alvast bij Mario haast wringend als een tang op een varken. In een stilaan mistig wordend verleden was hij immers nog winnaar van de Waalse Pijl en top-10 rijder in Parijs-Nice en de Ronde van het Baskenland, streed hij mee vooraan in de zwaarste Tourritten, en even was hij zelfs top-15 in de UCI-ranking. Niemand reed in het seizoen 2007, waarin hij nota bene als enige de drie grote ronden afwerkte, meer protourwedstrijden. En recentelijk nog schitterde hij met een achtste plaats in Peking  in de loodzware Olympische wegrace.

Bij Mario was het iets te dikwijls van net niet. Vooral ook net niet genoeg teut om voor zichzelf op te komen, om te verkrijgen wat anderen met een hoop minder klasse maar met des te meer branie wel gedaan kregen. Te minzaam, te charmant, te bescheiden. Dat wel.

Zopas verlengde hij zijn contract bij zijn huidige Lotto-team, met einddatum ergens rond zijn 35ste jaar. Met het afhaken van Wim Vansevenant is hij stilaan de ouderdomsdeken van het Belgische peloton. Vandaag is hij trouwens de enige overblijver van een generatie die ooit de wielertoekomst aan hun voeten had, samen met o.a.  Demarbaix, Detilloux en Verbrugghe. Zijn beroepsernst is nog altijd intact. Ik kan het weten. Gisteren nog plooide hij zich dubbel tijdens een fietstest bij me thuis, om dan vast te stellen dat hij nooit beter was op dit ogenblik van het jaar. Dat heet beter worden met de jaren. Zoiets als klassewijn.

Mario beseft dat de kristallen fiets nooit voor hem was weg gelegd of zal weg gelegd zijn. Misschien, mogelijk zeker, nam hij enkele jaren geleden de juiste beslissing om zijn eigen ambities opzij te schuiven om top te worden in de rol in dienst van. Dat deed en doet hij, con brio. Getuige daarvan de erkenning die hij gisteren kreeg.

Knap, Mario, knap!

‘Zie je wel dat ik die kilometers in Mallorca nodig had’ zei Sven Nys me aan de telefoon na zijn zoveelste wereldbekeroverwinning in het Spaanse Igorre.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er deze morgen nog niet voor 100% gerust in was. Sven had me een wat lome indruk nagelaten in Gieten. Het ontbrak hem daar aan frisheid, zoveel was duidelijk. En dan was het gokken: de vooropgestelde planning (kilometers vreten in Mallorca) volgen of  de boel helemaal omgooien en een week hersteltraining inlassen?

Na wat gepalaver kozen we uiteindelijk voor het eerste. Eerlijk gezegd was ik er niet helemaal zeker van of dat de juiste beslissing was. Wel maakten we de afspraak dat het trainingsschema iedere dag zou kunnen worden bijgestuurd op basis van de info die ik via telefoon zou doorgespeeld krijgen.

Het trainingsschema bleef uiteindelijk zoals het was. Iedere dag had ik immers een razend enthousiaste Sven aan de telefoon. Hoe kan het anders? Zet die gast op de fiets en hij is de gelukkigste mens op de  hele wereld. 

Het is nog maar eens gebleken dat trainen geen exacte wetenschap is. Soms moet je je baseren op concrete gegevens, dikwijls moet je het doen met  je buikgevoel, soms moet je tegen je buikgevoel ingaan en luisteren naar je atleet. En dan mag je hopen dat de genomen beslissing de juiste is, dat je niet terecht komt in het klassieke sukkelstraatje zonder einde.

Enerverend, maar ook boeiend!

De ‘whereabouts’ doen hun intrede in de ploegsporten vanaf  1 januari. Een goede zaak denk ik dan. Een schitterende zaak zelfs. Vanuit het principe van gelijkheid: de wielrenners en de atleten zijn al enige tijd vertrouwd met deze manier van werken. Vanuit de wetenschap dat het absurd is te denken dat er bij de ploegsporten geen doping bestaat. Vanuit het besef dat de strijd tegen de doping vooral moet gevoerd worden buiten de competitie, op de meest onverwachte momenten. Vanuit het principe dat wie zijn kost verdient in de sport mag en moet gecontroleerd worden op het eerlijk toepassen van de spelregels. Vanuit het idee dat de strijd tegen de doping niet hard en efficiënt genoeg kan gevoerd worden.

Niet zo voor de Sportvakbond Sporta. Waar ze stom bleven bij de invoering van de whereabouts bij de wielrenners roepen ze nu op tot een heuse boycot van de nieuwe reglementering van het WADA, bij ons in juni 2008 vertaald in een koninklijk besluit. Sportvakbond Sporta roept op om de whereabouts niet door te spelen. ‘Wat kan de Vlaamse overheid doen? Gaat ze alle eersteklassespelers schorsen?’ klinkt het vanuit die hoek.  Onwaarschijnlijk!

Hebben de heren van de Sportvakbond Sporta er al eens bij stil gestaan wat er zou gebeuren als alle profsporters – en waarom ook niet -  deze perverse gedachtengang zouden volgen? Alle wielrenners, alle atleten? Als alle sporters bij uitbreiding nu eens in blok zouden beslissen om alle dopingcontroles, binnen en buiten de competitie, te weigeren. Want wat zou  het WADA dan kunnen doen? Ze allemaal schorsen? Alle competities lamleggen?

Beseffen de heren van de Sportvakbond Sporta wel waarmee  ze bezig zijn? 

Ach, valsspelers zullen er altijd zijn. En soms krijgen ze steun uit onverwachte hoek. Zoals nu vanuit de Sportvakbond Sporta. Doodjammer!

Ik trek met Marc Herremans al jaren aan hetzelfde zeel. Altijd in dezelfde richting. Een richting die wel eens wilde wisselen, die me soms ook wel de wenkbrauwen deed fronsen. Nu eens omhoog over hoge bergen, dan weer omlaag door diepe dalen. Soms naar links als rechts (veel) beter was geweest. Maar – zoals ik al zei - altijd in dezelfde richting.

Tot dit jaar dan toch. Tot Marc in april het touw aan de andere kant vast greep en er een korte snok aan gaf met de melding dat hij trainer werd van Kevin Pauwels. Uit het Fidea-kamp nota bene. Mijn sympathie voor Kevin belette me om dit als een milde vorm van landverraad te beschouwen.  Maar toch…

‘Je doet maar’, dacht ik.

En of Marc deed. Hij maakte komaf met de vroegere doelloze trainingstochtjes van Kevin en hij liet hem tweemaal per dag trainen waarbij hij hem het hele gamma voorschotelde: looptraining, krachttraining op de rollen, duur-, souplesse- en weerstandstraining… Iedere week reed hij met Kevin het veld in, om hem te pushen tot limieten die tot dan toe onbereikbaar leken. Marc putte diep in zijn eigen arsenaal mentale sterkte om door het Kevin’s zwijgzame schild te breken, vooral om hem te doen geloven in iets waarin weinigen hem in staat achtten: dat hij de allerbesten van de huidige generatie veldrijders zou kunnen kloppen. Want dat is wat Kevin op een schitterende manier deed toen hij de maat nam van Lars Boom en Sven Nys tijdens de laatste hectometers in de druivencross van Overijse.

Chapeau en respect voor Kevin. En voor Marc.

In de euforie van Sven’s verkiezing tot Sportman van het Jaar kon ik de nederlaag van Sven en de overwinning van Kevin goed plaatsen. Ik gunde het Kevin en Marc van ganser harte. Maar vandaag besef ik dat er, naast Lars Boom, Niels Albert en enkele ouwe getrouwen nog iemand is bijgekomen waarmee we rekening moeten gaan houden, die best niet wordt meegenomen tot in de laatste ronde.

Winnen is echt niet meer evident.

Het beste van 2008

·        De verkiezing van Sven Nys tot sportman van het jaar;

·        De ‘Golden Jump’ van Tia Hellebaut in Beijing;

·        De foutloze stokwissels van de 4x100-damesploeg in datzelfde Beijing;

·        De perfecte organisatie van de Olympische Spelen als exponent van een onstopbaar voortrazende inhaalbeweging van het Chinese volk;

·        De onwaarschijnlijke inhaalrace van het Amerikaanse zwemteam in de Olympische finale van de 4 x 100 meter;

·        De opspoorbaarheid van Cera.

Het slechtste van 2008

·        Het niet uitreiken van de Trofee voor Sportverdienste;

·        De doodsmak van Niels Albert in Asper-Gavere;

·        Het schrijnende onvermogen van het Belgische sportestablishment om aan hetzelfde sportieve en financiële zeel te trekken;

·        De positieve plas van Iljo Keisse, mee koersend in de slipstream van een stel dwazerikken die het nog altijd niet gesnapt hebben en – zo valt te vrezen – het ook nooit zullen snappen;

·        De onvoorstelbaar dwaze actie van de Sportvakbond Sporta tegen de invoering van de ‘whereabouts’ bij voetballers en andere ploegsporters;

·        De geruchten over het nieuwe epo van de vierde generatie.

Het vreemdste van 2008

·        Kim Gevaert die haar carrière beëindigde zonder ooit verkozen te zijn tot Sportvrouw van het Jaar;

·        De beslissing van Lance Armstrong om terug te keren in het peloton;

·        De (slechts) zevende plaats van Tim Maeyens en de (slechts) tiende plaats van Dirk Van Tichelt in de verkiezing van Sportman van het Jaar.