Achter de Schermen

Regelmatige bezoekers van ‘Achter de schermen’ zullen het ondertussen wel door hebben: sinds een week laveer ik stuurloos, doelloos zelfs, door het breedspectrum van blogosfeer, eenzaam tussen  tientallen miljoenen weblogs, universele en instapklare forums voor stemmen die de grijze massa willen overstijgen.  Om dan al te vlug op te gaan in de nieuwe, met duizelingwekkende snelheid uitdeinende melkwegstelsels van internetgestuurde opinie- en nieuwsmakers, waardoor stemmen verworden tot stemmetjes en  letters tot lettertjes. Al heel vlug iel, onhoorbaar, onzichtbaar voor het blote oog, te vluchtig om nog opgemerkt te worden.     

En toch. En toch bleef ik op zoek naar de juiste voorzet, speurde ik in kranten en in online-berichten, legde ik mijn oor te luisteren. Links en rechts. Vruchteloos, Tom Vannoppen en Tom Boonen, in en door de pers verbonden door een lijntje versneden cocaïne, ten spijt. In het zicht van de finish spurtte ik hopeloos achter het beroep van Bjorn Leukemans aan en miste ik op een haar na de ‘opgebruikte excuses’ van Ivan de Witte. Het gebakkelei tussen Astana en de organisatoren van de Giro klonk me te bekend in de oren en Tia Hellebaut sprong dan weer onbereikbaar ver en hoog… 

Alles lijkt geschreven, alles lijkt gezegd. Nieuwe woorden zijn oude herhalingen.

Ik lijk in hetzelfde bedje ziek als Sven Nys: te veel wedstrijden, te veel hooi op de vork, waardoor gebrek aan scherpte en onmacht om een inspanning door te trekken. Herbronnen en focussen dus. Herstructureren en misschien vooral elimineren.

Er is werk aan de winkel. Denkwerk.

Ik laat me wel eens kritisch uit over het Belgische voetbal. Meer in het bijzonder over de beperkte trainingsarbeid, de dikwijls verkeerde trainingsaanpak, de overbetaalde pseudovedetten en over het amateuristische beleid, zowel op club- als op bondsniveau.  Ik stel me meer dan eens vragen over het feit dat trainers al te gemakkelijk geslachtofferd worden voor de grillen van over het paard getilde sjotters die beter presteren op de catwalk dan op de grasmat. Ik frons mijn wenkbrauwen als ik lees hoe sommige journalisten van voetbal een staatszaak maken, en ’s lands voetbalpeil rechtstreeks relateren aan het imago van ‘de’ Belg in het buitenland. Ik glimlach dan weer om de mensen die zich door mijn uitlatingen in hun kruis getast voelen en hun schuchtere pogingen om mij het zwijgen op te leggen ervaar ik hooguit als gewriemel ter hoogte van mijn enkel. Net boven de grond dus.

Ik was dan ook enigszins verwonderd toen ik de vraag kreeg of ik geïnteresseerd was in een gesprek met succestrainer Glen De Boeck, op het einde van vorig seizoen nog uitgespuwd door Herman Van Holsbeeck en zijn paarse entourage, wegens onbekwaam…

Deze voormiddag zaten we samen. Gedurende bijna drie uur fluctueerden we op dezelfde golflengte. Glen praatte honderduit over het onmiskenbare belang van looptraining, over zijn visie op de fysieke voorbereiding en letselpreventie in het algemeen, over het belang van teambuilding en  communicatie met zijn spelers, over zijn drang om verder te blijven evolueren door de sterke punten nog sterker te maken en de zwakkere schakels weg te werken, over zijn eigengereide onafhankelijkheid en over de pijnpunten van het Belgische voetbal. Ik luisterde naar hem, hij luisterde naar mij. Het was een verfrissend en verhelderend gesprek, dat me al vanaf de eerste minuut duidelijk maakte hoe het komt dat Cercle Brugge de revelatie is van de Belgische competitie. Geloof me, het is beslist geen toeval dat Cercle, ondanks een relatief beperkt budget,  op dit ogenblik haast alle gevestigde waarden overtroeft.

Van Holsbeeck moet wel blind en doof geweest zijn toen hij Glen De Boeck de deur wees.

P.S. ik had gisteren een crash in mijn outlook waardoor ik de berichten van de laatste 8 maanden kwijt speelde. Ik moest nog reageren op enkele persoonlijke vragen...Kunnen deze emails even opnieuw toegestuurd worden?

Vorige week was ik te gast in de SAP Lounge te Brussel om voor een aantal managers een uiteenzetting over mijn ervaring als sportcoach te geven. Ongetwijfeld is er een duidelijke link tussen coaching in de sport- en in de zakenwereld. Logisch eigenlijk, want in beide gevallen moet ernaar gestreefd worden om het beste uit je atleet/werknemer te halen, of zelfs meer dan men vooraf dacht dat mogelijk was. In beide gevallen moet ook gezocht worden naar de ideale stressintensiteitszone, waardoor nu eens de druk moet worden opgevoerd, en dan weer moet worden weggenomen. Na 20 jaar veldwerk met atleten op het hoogste niveau heb ik zo mijn eigen ideeën over de rendementscomponenten van succesvol coachen ontwikkeld.

Ik leidde mijn speech in met een filmpje waarin een aantal van mijn succesrijkste atleten de revue passeerden: Eric Geboers, Georges Jobé, Kris Mariën, Jeannine De Ruysscher, Mario Aerts, Dirk Van Gossum, Marc Herremans, Luc Van Lierde en Sven Nys. Twee decennia nationale en internationale topprestaties, nostalgie en actualiteit gebundeld in een tijdspanne van twee minuten. In de marge een onzachte confrontatie met ouder worden.

Ik ga al die ervaring dit jaar meer dan nodig hebben.  Sven Nys wil, ondanks de hitte, niet alleen een goed figuur slaan op de Olympische Spelen. Hij wil ook kost wat kost zijn veldrittroon verdedigen tegen het opkomende jonge geweld. Een tweede wereldtitel wordt daaarom meer dan ooit een doel op zich. Marc Herremans heeft zijn zinnen gezet op het wereldrecord triatlon in de handcycling division, Dirk Van Gossum wil op 45-jarige leeftijd opnieuw iets betekenen op de internationale triatlonscène, Luc Van Lierde heeft nog topambities voor de Ironman in Hawaï en Mario Aerts wil wat vorig jaar goed was dit jaar beter maken. Vul dit aan met een aantal beloftevolle jonge renners die hun plaats in het peloton willen opeisen en het wordt meteen duidelijk dat ook een coach moet kunnen omgaan met de onvermijdelijke druk.

Coaching, een never ending story.

Bondscoach Rudy Debie houdt een wrang gevoel over aan het wereldkampioenschap. Vooral Sven Nys moet het in een interview in HLN ontgelden. Te veel gereden, te veel puntjes gesprokkeld voor klassement(jes) allerhande, te weinig gretigheid naar de wereldtitel, vooral te veel gekozen voor het grote geld. Zo vat ik zijn uitlatingen in Het Laatste Nieuws een beetje samen. Dat Sven het volgend jaar anders gaat aanpakken, en dus een aantal crossen zal laten vallen,  wuift hij nu al met de stelligheid van een overjaarse waarzegster weg.

De openlijke en verdoken kritiek op Sven Nys begint onderhand redelijk lachwekkend te worden. Want voor alle duidelijkheid: er wordt wel duchtig op los gekakeld over een atleet die als geen ander leeft voor zijn vak, 21 wedstrijden wint, alle klassementen op zijn naam schrijft, Belgisch kampioen wordt en brons haalt op het wereldkampioenschap. Die op dit ogenblik met de gedrevenheid van een nieuweling werkt om uit zijn dip te komen, in de hoop om volgend weekend in Vorselaar en Oostmalle nog eens te kunnen knallen. En die, voor ik het vergeet, en passant nog eens een ticket binnenhaalde voor de Olympische Spelen in een sporttak die niet echt de zijne is. Faut le faire, denk ik maar.

Trouwens, over dat focussen op het wereldkampioenschap: heeft iemand ooit Sven Nys horen zeggen dat hij dit jaar wereldkampioen ging worden? Dat zijn wiel het goeie zou zijn?

Ach, eigenlijk zou ik niet eens moeten reageren. Binnenkort gaan Sven, ikzelf en misschien nog wat mensen die er toe doen, eens rond de tafel zitten. Om de strategie voor volgend seizoen te bespreken, om realistische doelen te stellen. En wie weet, misschien is daar deze keer wel het wereldkampioenschap veldrijden bij.

Foto: Bart Dissel

Gisteren werd in de Ethias Arena van Hasselt, onder het welwillend toeziend oog van de Minister van Sport en zijn topsportmanager, de wielerploeg van Topsport Vlaanderen voorgesteld. Een mix van ervaring en talent, in hoofdzaak gedreven, jonge gasten die zonder uitzondering dromen van een grote carrière, van een doorstroom naar een protour-ploeg, wie weet zelfs van winst in de Ronde van Vlaanderen of Luik-Bastenaken-Luik. Leuke bedoening trouwens, zo’n voorstelling. Verzorgd, en prima om contacten te leggen of te onderhouden.

Na de voorstelling liep ik gewezen toppistier en al even gewezen bondscoach Freddy Helsen tegen het lijf, strijdmakker van heel wat oorlogen uit de tijd dat ik trainer en hij sportbestuurder was in het semi-professionele wielerteam van Eddy Merckx. We verstonden mekaar goed in die tijd, en gisteren was het alsof we elkaar nooit uit het oog waren verloren.

Eén wedstrijd is bij ons beiden even diep in het geheugen gegrifd. We weten, 10 jaar na datum, nog exact wat er toen gebeurde, wat we tegen mekaar zegden in de volgwagen, tijdens de 180 kilometer lange en meest tot de verbeelding sprekende topklassieker voor beloften: de Ronde van Vlaanderen.

Na 30 kilometer ontsnapten 2 van onze renners. Alsof zij een koppeltijdrit reden snelden zij weg van het peloton, en na 50 kilometer hadden zij 1 minuut voorsprong. Freddy was zenuwachtig. ‘Wat doen we’ vroeg hij me. ’t Is te vroeg. Laten inlopen?’ Ik stelde voor om hen te laten rijden, en te zien waar ze uit zouden komen. Hun voorsprong bleef schommelen rond de minuut. Op 30 kilometer van de finish hadden ze nog een bonus van 35 sec. Het werd zwaar, de kasseien begonnen hun tol te eisen ‘Wat doen we?’ vroeg Freddy opnieuw. ‘Rijden, godv…’ antwoordde ik weer. Zij bleven net uit de greep van het peloton. Ze reden 150 kilometer voorop, een nooit gezien exploot.

Toen dachten Freddy en ik dat we de toekomst van het Belgische wielrennen in handen hadden. Deze gasten gingen het maken, zoveel was zeker. Zij werden profrenner bij Vlaanderen 2000, als opstap naar een grote ploeg. Zij zijn er nooit weggeraakt, en al na enkele jaren zijn ze roemloos uit het peloton verdwenen.

’t Is een lange en harde weg om in het wielrennen de top te halen. Ik hoop dat al die leeuwen, die gisteren op het podium stonden te blinken, dat beseffen.

Beste Eric,         

John Corcoran, een gepensioneerde Amerikaanse leraar, heeft in de States voor enige commotie gezorgd door te onthullen dat hij 17 jaar les heeft gegeven zonder dat hij kon lezen of schrijven. Als analfabeet dus.

Als ik dit lees haal ik even de schouders op. What’s new? Ik zie in de trainerswereld heel wat gelijkaardige gevallen. Zelfverklaarde trainers en coaches die jongeren en volwassenen begeleiden, zonder enige opleiding hiervoor, zonder enige notie van de elementaire basisprincipes uit de trainingsleer. In het beste geval baseren ze zich op eigen – soms dan nog dubieuze – ervaring.

Sommigen van hen schoppen het – en dat dient gezegd – redelijk ver. Zoals jij bijvoorbeeld: tot bondscoach van het veldrijden. Hoewel al enkele jaren afgevoerd, ben je nog altijd niet verlegen om straffe uitspraken. Nog maar enkele weken geleden kwam je superlatieven tekort als je het over Sven Nys had: ‘Sportief merk ik dat Sven Nys op het hoogste niveau van zijn carrière is aanbeland. Hij is supersterk. Als er ooit nog hele goede crossers opstaan, halen die nooit zijn niveau. Met deze Nys had zelfs ik het moeilijk gehad. Ik plaats hem op mijn hoogte. Zoals die jongen zich soigneert, zo professioneel als hij leeft, dat moet uniek zijn in de geschiedenis van deze sport. Sven is de perfectie. Zoals ik van mijzelf weet dat ik in elke generatie top geweest zou zijn, durf ik dat intussen ook van Nys zeggen.’ (Gazet van Antwerpen, 4/1/08).

Vandaag haal je, weer in dezelfde krant, snoeihard uit naar dezelfde renner, en en passant ook naar zijn trainingsmethoden en dus ook naar zijn trainer: ‘Hij laat zich nog altijd leiden door hartslagmeters, lactaattesten en zo en wordt daarin gesteund door zijn trainer Paul Van Den Bosch. Nul komma nul waarde hebben die dingen. Sven is te weinig gehard. In plaats van te gaan skiën, had hij de voorbije voorjaren niet alleen Parijs - Roubaix maar ook de Waalse Pijl en Luik - Bastenaken - Luik moeten afwerken. In regen en wind over zijn toeren gaan, een halve dag in de achtervolging op de grote wegrenners. Maar wat voor Nys geldt, geldt voor alle Belgen. Ze hebben nog veel te leren’.

Gek toch hoe je je mening in amper enkele weken bijstelt. Natuurlijk is het gemakkelijker om een winnaar te bejubelen, dan iemand die een moeilijke periode doormaakt.

Ik denk dat je met dit soort onzin vooral de mensen van de wielerbond gerust stelt. Zij namen enkele jaren geleden ongetwijfeld de juiste beslissing toen ze je aan de kant schoven. Iemand die de dag van vandaag nog dergelijke onzin verkoopt over trainingsbegeleiding hoort immers geen trainer of coach te zijn.

Hij mag zich hoop en al wentelen in het imago dat hem het beste past: frontrunner in de hortend voortsjokkende, miserabele stoet van zich miskend voelende ex’en: miskende ex-trainers, miskende ex-topatleten, miskende ex-kampioenen.

Coach

In Oostmalle viel zondag het doek over een (te) lang en slopend veldritseizoen. Ik voelde vooral opluchting. ’t Is goed geweest, meer dan goed. Meer dan genoeg ook. 

Mijn weekends gaan er, voor enige tijd dan toch, helemaal anders uitzien. Ik lijk op het eerste gezicht wel een zee van tijd te gaan hebben. Tijd om zelf te fietsen en te joggen, om te struinen tussen een hoop wachtende, nog ongelezen boeken, misschien zelfs om een beetje in de tuin te werken. Tijd om mijn dame iets meer en beter te soigneren…

Hoewel. Morgenmiddag zit ik al terug samen met Sven om de planning voor de volgende weken en maanden te bespreken. Hij heeft me zijn lijstje al overhandigd. Hij wil een programma voor de komende recuperatieweken. Hij wil een oplossing voor zijn hitteprobleem. Hij wil beter worden dan ooit voorheen: sterker, explosiever, sneller. Hij wil medio mei al terug redelijk in vorm zijn om op het Europese kampioenschap mountainbike in Sankt-Wendel deftig voor de dag te komen. Hij wil vooral het aanstormende jonge talent een stap voorblijven. Hij wil…

Sven Nys, Marc Herremans, Luc Van Lierde: zij vreten, misschien meer dan ze zelf beseffen,  aan mijn energie. Gulzig, bijna vraatzuchtig. De ene al wat meer dan de andere. Voeg daarbij Mario Aerts, Dirk Van Gossum, Kevin Deweert, Pieter Jacobs… Met doelen die verspreid liggen over de hele wereld: Peking, Frankrijk,  Italië, Lanzarote, Hawaï…

Ik vrees dat er van die vrije weekends al heel vlug niet echt veel zal overblijven.

‘Als je haar haar zin zou laten doen, zou ze dag en nacht willen trainen. Ik moet haar voortdurend intomen.’ Dat zei Rik Van Looy me vrijdagavond, na de ploegvoorstelling van het Topsport Vlaanderen – Thompson Ladies Team, over zijn 18-jarige kleindochter Katrien.

Rik, nog haast even scherp en afgetraind als in zijn keizerlijke jaren, volgde de voorstelling, fier, zoals alleen een grootvader dat kan zijn. Terecht. Ik denk immers dat Katrien het gaat maken. Meer nog, ik denk dat zij alle troeven in handen heeft om het stiefmoederlijk behandelde dameswielrennen uit het Belgische slop te halen, om haar sport op te krikken tot het niveau van Nederland, Frankrijk of Duitsland. Zij heeft het karakter, de wil, het talent, de naam, de genen, en … de looks. Een beetje glamour is immers nooit weg om de nodige aandacht te krijgen. Meervoudig Olympisch en wereldkampioene Leontien Van Moorsel achterna.

Ik vraag me toch af of Rik zich niet een beetje zorgen maakt over de wereld waarin zijn kleindochter terecht komt. Een wereld die zo totaal anders is dan in zijn tijd, toen epo niet bestond en de meest getalenteerde het hardst kon fietsen en dus eerst over de lijn reed. Toen hij nog aan het Gardameer kon gaan trainen zonder zich hiervoor eerst door een administratieve rompslomp te moeten worstelen. Toen startverbod voor de allerbesten niet bestond. Toen een renner geen schrik moest hebben voor een nachtelijke inval in zijn huis of hotel. Toen een positieve plas nog werd opgelost zonder dat er handboeien bij te pas kwamen. Toen hij na de wedstrijd nog kon gaan douchen zonder dat de één of andere dame op zijn handen en de rest zat te staren.

Toen renners nog gerespecteerd werden.

De coachwereld is een haaienwereld, dikwijls een wereld die gekenmerkt wordt door een gebrek aan elementair fatsoen. Dick Advocaat, de Nederlandse voetbalcoach die na omzwervingen in de Verenigde Arabische Emiraten en Zuid-Korea in het Russische Zenit Sint-Petersburg aan de slag is, zoekt een ‘stekkie’ dichter bij huis. Studs naar voor dan maar, optrekken naar volle snelheid voor een tackle langs achter.

België zegt hem wel wat. Daarom presteert hij het om te zeggen dat hij klaar staat mocht Vandereycken falen. Fier declameert hij dat er meer moet te halen zijn uit de Belgen, dat het elftal potentieel heeft en dat het brutaliteit ontbeert. Zo simpel is het. Dat Rene daar zelf nog niet is achter gekomen. Bondsvoorzitter De Keersmaecker is hiermee uiterst geflatteerd. Stel je voor, de grote Dick Advocaat die iets ziet in voetbaldwerg België… En plots, plots werd het leven mooi. Er is hoop. Hoop en een toekomst. Met Dick.

Voor dergelijke dommigheden en soortgelijk gebrek aan fatsoen moet ik evenwel niet over de grenzen kijken. Dichter bij huis lopen er genoeg naast hun schoenen lopende lapzwanzen rond en kan het dus ook wel eens goed prijs zijn. ‘Als ik u had begeleid, dan zou je al vier keer wereldkampioen zijn geweest. Uw trainingen trekken echt op niks’. Aan het woord: de begeleider van een jong aanstormend talent. Gesprekspartner: Sven Nys. Wat moet Sven daar nu mee? Wat moet ik ermee? Gaat het om een sollicitatie of een mes in de rug?

Ik ga hem bij de volgende gelegenheid hierover eens over aanspreken. Wedden dat hij het niet zó heeft gezegd? Of anders had bedoeld?