Achter de Schermen

Ik heb vandaag als coach een nieuwe élan gekregen. Meer nog, eigenlijk ben ik plots zowat 5 jaar jonger geworden. Zolang is het nu al geleden dat Dirk Van Gossum, ondertussen 45 jaar oud, met een tweede plaats in de triatlon van Almere een schitterende carrière afsloot.

Vandaag hebben we de draad weer opgepakt, voor een ogenschijnlijk onwaarschijnlijke comeback. Opnieuw richting Lanzarote, waar hij in 2000 zijn grootste triomf vierde. In mei 2008 moet hij daar een top-5 plaats halen. Dirk kan dat. Hij is geen gram aangekomen sinds zijn laatste wedstrijd, hij is eigenlijk nooit echt gestopt met trainen, hij maakt nooit fouten en vooral: hij is verschrikkelijk taai.

Het menu voor zijn eerste, gestructureerde trainingsweek ziet eruit als volgt:

·        Maandag:

o       Lopen: 45’ heel rustige duurloop, nuchter. Hartslag – 135

o       Zwemmen: 4km intensieve uithouding

·        Dinsdag:

o       Zwemmen: 2km los

o       Fietsen: krachttraining (15’los/3x3’ 40-60 rpm, hsl 145, rec.3’los/20’ souplesse)

·        Woensdag:

o       Zwemmen: 4km extensieve uithouding

o       Lopen: 15’los/5x4’ hoger tempo tot hsl 150, rec.3’jog/15’los

·        Donderdag:

o       Fietsen: krachttraining (zie dinsdag)

·        Vrijdag:

o       Lopen: 30’jog, nuchter

o       Fietsen: 180’souplesse

·        Zaterdag:

o       Zwemmen: 3.7km extensieve uithouding

o       Lopen: 60’ relaxe duurloop, hsl 135-145

·        Zondag:

o       Fietsen: krachttraining (zie dinsdag)

Ik ga een zwaar, maar bijzonder uitdagend triatlonjaar tegemoet. De lat ligt hoog. Marc Herremans wil in Hawaï het wereldrecord van Carlos Moleda breken, Luc Van Lierde wil in 2008 de laatste stap zetten naar de absolute top, en Dirk Van Gossum wil nog eens meespelen op het allerhoogste niveau. Eén keer per week gaan we gezamelijk trainen, samen met Marc Herremans en Luc Van Lierde. Ik zie als een debutant uit naar onze eerste groepstraining, zoveel jaar na datum. Keihard trainen en bijkletsen bij een tas koffie.

Er zijn slechtere jobs.

Morgen rijd ik naar Kuurne. Daar wordt de kristallen fiets uitgereikt aan de beste Belgische renner van het voorbije wielerseizoen. Sven Nys moet er opboksen tegen een aantal truien: de tricolore van Stijn Devolder, de groene van Tom Boonen en de wereldtrui van Erwin Vervecken.

Ik ben benieuwd. Of toch niet. Tot in den treure wordt gezegd en geschreven dat er in het veldrijden maar één wedstrijd is die telt: die waaraan de wereldtrui vasthangt. Al de rest is vulsel en zondagnamiddagvertier. Vooral onbelangrijk in het grote perspectief om over 750 jaar, als de fiets nog slechts iel terug te vinden op een schaarse rotstekening,  niet vergeten te zijn.  Om dan, en nog veel langer, herinnerd te worden als de allerbeste.

Blijf ik dus toch maar thuis? Of zullen Sven’s prestaties eindelijk in het juiste perspectief geplaatst worden?

Ik ga toch maar. Het zou de moeite kunnen zijn.

Beste Tom,

ik heb de sterke neiging om je te geloven wanneer je zegt geflikt te zijn door Helena Heylen. Het embargo van jezelf en bij uitbreiding van het hele Quickstep-Innergetic team tegenover HLN is, om gekende redenen,  immers algemeen bekend. Net daarom ook was er gisteren niemand van jullie ploeg aanwezig op de uitreiking van de Kristallen Fiets.  

Ik zal haar naam alleszins goed onthouden, en ik hoop met mij iedereen die van dichtbij of veraf betrokken is bij de sportwereld.  Hoewel… Ik maak me geen illusies. De flutjournalistiek heeft een trouw publiek en is dus onuitroeibaar. Ergo zal ze haar schrijfsels altijd wel links of rechts kunnen slijten, als het moet aan een dumpingprijsje. Misschien kan pa Ivan ‘als ’t ij ’t soaves veurbij eur deure gaot en ij deur licht nog zie brandn z’n andn is diep in z’n zakkn stekn’ en  haar gaan vertellen dat sommige praktijken gewoon not done zijn.

Laat me nu voor het vervolg van mijn verhaal nu even ver – te ver - terug gaan in de tijd. Naar 21 februari 197… om (bijna) precies te zijn.

Ik wandelde toen ’s avonds alleen de jeugdclub binnen en kwam er stoer buiten met mijn eerste lief. Zestien was ze toen, en vandaag, zoveel jaar na datum,  nog altijd mijn steun en toeverlaat. Mijn  dame, haast niet veranderd.

Enkele maanden voordien had Ringo Starr een nummer één hit in de VS: ‘You’re Sixteen’, een cover van een vroegere hit geschreven door de Sherman Brothers. Ik draaide dat nummer toen zowat grijs, en noch de schitterende melodie, noch de tekst zijn ooit nog uit mijn hoofd verdwenen.

You come on like a dream, peaches and cream
Lips like strawberry wine
You're sixteen, you're beautiful and you're mine

You're all ribbons and curls, ooh, what a girl
Eyes that sparkle and shine
You're sixteen, you're beautiful and you're mine

You're my baby, you're my pet
We fell in love on the night we met
You touched my hand, my heart went pop
Ooh, when we kissed I could not stop

You walked out of my dreams and into my arms
Now you're my angel divine
You're sixteen, you're beautiful and you're mine

You're my baby, you're my pet
We fell in love on the night we met
You touched my hand, my heart went pop
Ooh, when we kissed I could not stop

You walked out of my dreams, and into my car
Now you're my angel divine
You're sixteen, you're beautiful, and you're mine
You're sixteen, so beautiful, and you're mine
You're sixteen, you're beautiful, and you're mine
All mine, all mine, all mine
All mine, all mine, all mine

Dus, doe maar Tom. Laat je niet ringeloren door Heylen, HLN of door wiens gezever dan ook. Wie weet zing je over 30 jaar nog …

Hartelijke groet,

Coach

 Beste René,

het lag er allemaal. Het resultaat van hard labeur, wellicht ook wel van nachtwerk. Te vroeg drukklaar voor het uur der vergelding. De 'in memoriams' en de lijstjes met jouw communicatieve en sportieve blunders. Tot er in de Houba de Strooperlaan anders over werd beslist.

Het voetbaljournaille is daarom des duivels. Het voelt zich gedribbeld door François De Keersmaecker en Herman Wijnants, in de wind gezet door Michel Sablon en Antoine Vanhove, getackled door de elf pro-stemmers, van de dug-out naar de tribune gestuurd, koud in het kruis gepakt door hun vijand nummer één.

Kortom, terug gefloten door het gezonde verstand.

De heren van de voetbalbond schijnen het dan toch begrepen te hebben. Dat jij maar kunt werken met het materiaal dat voorhanden is en dat je van ezels geen koerspaarden kunt maken. Dat de tijd dat Rik De Saedeleer samen met Guy Thijs bij pot, pint, sigaar, konijnenpoot en whisky de ploeg samenstelde en de tactiek besprak al heel lang gepasseerd is. Dat een bondscoach zijn eigen koers mag en moet varen. Dat het niet jouw taak is om tientallen wouldbetrainers langs de lijn te vriend te houden. Dat er maar resultaten kunnen komen op basis van een weldoordachte langetermijnvisie.

Dat coachshoppen zinloos is en niks anders zou betekenen dan terug naar af.

Ik hoop dat je bij de nu volgende onderhandelingen niet te veel en bij voorkeur helemaal geen toegevingen zult doen en dat je een eigengereide koers zult blijven varen. Dat onafhankelijkheid een onaantastbare voorwaarde zal zijn om verder te gaan en dat je omwille van de journalisten vooral geen water bij de wijn zult doen.

In alle andere gevallen is verder coachen  zinloos.

Hartelijke groet,

Coach

Hans van Kasteren, naar men zegt de Bernie Eccelstone van het veldrijden (DS 8/12/07), gaat het B.K. in Hofstade boycotten. Iedereen afstappen na 200 meter. Boeken toe en terug naar haard en kind. Zo wil Hans het.

Voor alle duidelijkheid: Sven Nys zal niet alleen starten in het Belgische kampioenschap te Hofstade. Meer nog, hij is niet eens van plan om af te stappen. Neen, hij wil die trui. En dat kan natuurlijk niet als hij er samen met Wellens en Vervecken de brui aan zou geven nog vóór de eerste zandstrook. 

Hoewel zijn kansen om kampioen te worden met een stip stijgen, zo zonder het hele FIDEA-team, zal hij het toch nog niet gemakkelijk hebben. Niels Albert, op dit ogenblik zonder twijfel zijn grootste opponent, rijdt voor de eerste  keer mee met de grote jongens, Klaas Vantornhout wil zijn tweede plaats van vorig jaar bevestigen en zelfs beter doen, en Sven Vanthourenhout zal tegen dan conditioneel ongetwijfeld een stuk verder staan dan vandaag.

Tenzij natuurlijk ook die jongens gevolg zouden geven aan de straffe oproep van Hans van Kasteren. Dan wordt het wel erg eenzaam rijden voor Sven. Misschien doen de organisatoren dan wel een geste en mag Sven zijn mobilhome al opzoeken na een half uur koers.

Zo ver komt het natuurlijk niet. Er is in heel het veldrijdersgild maar één renner wiens marktwaarde niet bepaald wordt door het al dan niet omgorden van de nationale driekleur of van de wereldtrui. Voor AL de anderen maakt het verschil tussen een merken- en een kampioenentrui op het einde van het jaar tienduizenden euro’s, alleen al aan startgelden. Dat weten van Kasteren, Vervecken en Wellens ook wel. Of zijn deze laatsten zo zeker van hun stuk voor de clash in Treviso? Tegen Francis Mourrey, Sven Nys, Lars Boom, thuisrijder Enrico Franzoi …

Ik denk dat de organisatoren van het B.K. op beide oren kunnen slapen en in een serene sfeer - zonder gerol van spierballen en ultimata -  kunnen onderhandelen over het optrekken van het prijzengeld. 

Op 6 januari stuift Sven Nys door het zand van Hostade. En met hem Vervecken en Wellens. Zestig minuten lang.

Het blijft rommelen in cyclocrossland. Hans van Kasteren houdt de boel met veel Hollandse flair en met volle overgave draaiende. Hij schopt vrolijk in het rond en slaat wild om zich heen: een linkse hoek naar Jurgen Mettepenningen van het Sunweb-Projobteam, een uppercut naar de heren van de wielerbond en van de UCI, een rechtse jab naar de organisatoren van het Belgisch kampioenschap en, o ja, en passant ook een slag in het ijle naar Sven Nys die hij als persoon niet al te hoog schijnt in te schatten. Tja… Allemaal krimpen en verbleken ze in het aanschijn  van Hans.

Mettepenningen voelt zich op zijn pik getrapt en reageert furieus. Hij vertelt aan iedereen die het horen wil dat hij Bart Wellens een aanbod gaat doen dat hij niet kan weigeren. En als het moet kan Niels Albert er nog bij ook. Geld schijnt geen probleem te zijn.

Bart  en Niels zijn ook niet dom. Zo lang duurt een rennerscarrière nu ook weer niet. Zij willen praten met Mettepenningen. Uiteraard.  Dat wil de wielerbond dan weer niet. Toch niet met Hans van Kasteren, die zich op zijn beurt – naar eigen zeggen dan toch – niet zenuwachtig maakt over de uitlatingen van zijn collega van het Sunwebteam. ’t Is me daar wel een zootje, in dat kleine wereldje.

Ondertussen trekt Sven Nys het zich allemaal niet aan. Hij vindt, net als ik trouwens, dat haantjesgedrag bijzonder amusant. Het lijkt soms wel op een strip van Urbanus.

Hij doet ondertussen gewoon zijn ding. En dat is trainen en presteren, zo goed mogelijk. Zonder gezever, vooral zonder molenwiekende teammanager.  

Het gaat trouwens vrij goed met Sven. Ondanks het feit dat hij in zijn hoogtekamer slaapt (nog tot volgende week vrijdag) vliegt hij vooralsnog rond op training. Explosief op de hellingen, snel bij overslagpols, verbeten tot op het einde van de training. Ik durf zelfs te veronderstellen dat hij dit weekend niet te veel last zal hebben van die hoogtekuur. En dat hij dus in Essen een gooi gaat doen naar de leidersplaats in de GVA-trofee.

Sven beseft goed dat hij op het hoogtepunt van zijn carrière staat: het is niet aan iedere renner gegeven om na verkozen te zijn tot sportpersoonlijkheid ook nog de kristallen fiets binnen te halen. En wie weet klopt hij volgende zondag nog eens Tom Boonen in de spurt bij de verkiezing tot sportman van het jaar. Wat kan hij  zich vandaag als sportman nog meer wensen?

De tijd van goede voornemens nadert  nu snel. Ik anticipeer en kom er – noodgedwongen - mee boven.  Met pijn in het hart. Ik beken kleur. Kleuren. Zwart van zachte wanhoop, rood van een al bij al toch nog vederlichte schaamte.

Eigenlijk weet ik het al een tijd. Het wordt niks met de Ironman van Lanzarote. Ondanks de dure eden, dronkemanseden gezworen in de euforie van het lengen van de dagen, van de nabijheid van mijn beste vrienden, van het door alcohol gevoerd dwaze gevoel van onverzettelijkheid, onoverwinnelijkheid zelfs.

Het is me niet gelukt om gaten te vinden in mijn agenda, om zwemmend, fietsend en lopend te slalommen tussen de aanwaaiende opportuniteiten, verplichtingen en plichtplegingen. Een hopeloze opdracht, zo zeiden de wetenden rond mij. Ik ontkende. Onwetend. Toen niet echt beseffend dat een dag 24 uur telt, dat licht en donker, slapen en waken ritmisch in elkaar overvloeien. Dat de voorbereiding op een Ironman meer vereist dan een aantal voornemens, meer dan wishful thinking.

Misschien wordt het volgend jaar wel beter, iets gemakkelijker. To Walk Again gaat over in andere handen en de bobsleemeisjes hebben tijdens de volgende maanden meer nood aan een specifieke trainer dan aan een coach als ik. Dat creëert misschien mogelijkheden om meer te trainen.

Hoewel…

Sven Nys wandelde gisteren tevreden bij me buiten. Niet alleen omdat de training prima was verlopen. Vooral omdat we er in geslaagd waren om, na enig puzzelwerk,  de trainings- en wedstrijdplanning voor de 2008, tot en met de eerste veldrit, keurig op papier te zetten.

Alles is voorzien in deze planning: de mountainbikewedstrijden, de hypoxie- en acclimatisatietrainingen (nog wel ter bevestiging voor te leggen aan prof. Peter Hespel van het Topsport ABC), het verblijf in de hoogtekamer, de stages en de rittenwedstrijden. 

Sven begint op maandag 31 maart met de voorbereiding op de Olympische Spelen. Een eerste piek is voorzien op 18 mei. Dan heeft in Sankt Wendel het Europese kampioenschap mountainbike plaats. Nadien staan nog 2 grote wedstrijden geprogrammeerd: de wereldbekerwedstrijd in Fort William en het wereldkampioenschap op 22 juni in Italië. Mogelijk wordt dit wedstrijdprogramma nog aangevuld met enkele kleinere wedstrijden.  De maanden  juli en augustus  staan volledig in het teken van specifieke training, recuperatie en de aanpassing aan de extreme hitte en vochtigheid. Deze periode wordt afgesloten  met de deelname aan de Vuelta Ciclista a Léon, amper enkele dagen vóór het vertrek naar Peking.

De neuzen staan vandaag al in dezelfde richting. Richting oost. We gaan er alles aan doen om eind augustus 2008 tevreden terug te keren. Richting west.

1 januari nadert snel. Ik ben rusteloos, ik wik en weeg mijn plannen en bespreek ze met mijn vrouw. Ik stel voortdurend mijn voornemens voor 2008 bij, schaaf en beitel aan de do’s and dont’s, haast doof door de schreeuw naar minder. Opflakkeringen van enthousiasme worden  gecounterd door scherpe herinneringen aan slapeloze nachten, aan simpelweg moe zijn, aan oude zorgen die plaats maakten voor nieuwe. De dont’s krijgen de overhand. Hoe kan het anders?

In de herfst van mijn coachcarrière ga ik me meer focussen op minder doelen. Op die van Sven Nys, Luc Van Lierde, Marc Herremans, Dirk Van Gossum, Mario Aerts en enkele youngsters. Samen met hen ga ik er een streep onder zetten.

Nog een vijftal jaar te gaan. Zo denk ik toch.

De Standaard pakte gisteren uit met een overzicht van 2007 aan de hand van 100 foto’s, geselecteerd door de redacteuren van deze krant. Peter Cuypers koos voor een schrijnende foto van vier heel jonge chinezen – ik schat hun leeftijd om en bij de 4 à 5 jaar, mogelijk zelfs jonger – die met schriele armpjes en ontbloot bovenlijfje naast elkaar aan een rekstok hangen. Hun handen zijn te klein om het rekstok te omvatten en hun gezichten zijn vertrokken tot een grimas van pijn en uitputting. Twee van hen huilen. Voluit. Met hun tranen druipt de ellende van hun gezicht. Met angstogen kijken ze allen naar hun trainer die met uitgestoken hand teken lijkt te doen dat ze nog 2 minuten moeten volhouden. 120 verschrikkelijk lange seconden, om dan door te stoten naar de volgende selectieronde, naar de volgende stap om – heel misschien –  over 12 tot 16 jaar te kunnen schitteren op de Olympische Spelen.

Ik voel de aanklacht van de Peter Cuypers tegen deze onmenselijke, zinloze selectieproeven. Met hem voel ik mee met deze wegwerpkinderen, slachtoffers van eergierige ouders, van een systeem dat  keihard selecteert tot meerdere eer en glorie van een verwerpelijk politieke machine dat de voeten veegt aan al wat genoteerd staat in de Universele Verklaring dan de Rechten van de Mens.

Het politieke aspect even terzijde gelaten is het dichter bij huis niet echt beter. Ook hier worden kinderen onderworpen aan de ‘survival of the fittest’. De turn- en zwemwereld is ook bij ons vergeven van vergeten sportburnouts, op jonge leeftijd psychisch en fysiek kapot getraind door trainers die op zoek zijn naar dat ene supertalent dat overleeft, naar die  ene prachtige prestatie die hen de status van toptrainer zal geven.

Misschien ben ik naast trainer wel te veel pedagoog. Misschien is het wel de enige weg naar de top. Maar goedkeuren? Nooit.

Ik krijg wel eens de vraag van vrienden en kenissen om een trainingsschemaatje te maken. Voor de 20 kilometer door Brussel, voor de 10 miles van Antwerpen, voor de Ronde van Vlaanderen, voor Tilff-Bastogne-Tilff, voor de Reuzen van Vlaanderen, voor een halve en zelfs voor een hele marathon.

Ik kan moeilijk neen zeggen, en  in de mate van het mogelijke ga ik op deze verzoekjes in. Graag zelfs. Nog een paar dagen althans.  Tot 1 januari 2008 om precies te zijn. Dan is het over en out. Dan zeg ik neen.

Word ik hardvochtig? Laat ik mijn vrienden in de kou staan? Helemaal niet. Ik verwijs iedereen die vanaf 1 januari kiest voor een sportiever en gezonder leven graag naar www.starttosport.be. Daar vind je trainingsschema’s fietsen, lopen, zwemmen, wandelen en fitness voor beginners en gevorderden, op basis van het subjectieve gevoel of van individuele hartslaggegevens. Daar vind je, naast elementaire voedingsrichtlijnen,  een lijst met alle mogelijke sportevenementen waarvoor je je kunt voorbereiden.

Kortom, daar vind je alle mogelijke advies om al je goede voornemens in 2008 waar te maken. Vanaf nu zijn er geen excuses meer.

JUST START TO SPORT!

Sven Nys: de wereldtitel in Treviso en een schitterende prestatie in Peking,

Marc Herremans: mentale en fysieke rust en 1 sec sneller dan Carlos Moleda in Hawaï,

Dirk Van Gossum: een indrukwekkende comeback in Lanzarote,

Mario Aerts: een nieuwe overwinning in de Waalse Pijl,

Luc Van Lierde: het podium in Hawaï,

Al mijn anderder atleten: veel sportief succes,

Kim Gevaert: een schitterende fin de carrière in Peking,

De dames van de aflossingsploeg 4x100: brons op de Spelen,

Geert Gitaar: een nieuwe milestone richting Vancouver met zijn bobsleeteam,

Peter Croes: kwalificatie voor de Spelen,

Kenny Belaey en Joeri Vansteelant: verdiende erkenning,

Kim Clijsters: een gezonde baby,

Bjorn Leukemans: een eerlijke uitspraak,

De (wieler)sport: zuiverheid,

Start to sport (www.starttosport.be): 100.000 volgelingen

To Walk Again: een verdere groei onder de vleugels van Sporta,

Piet Goddaer: de internationale doorbraak en twee maal een uitverkochte Arenahal,

Mijn vrouw: een rustigere, huiselijkere echtgenoot en vooral veel jogplezier,

Mijn kinderen: intens geluk,

Mijn ouders en schoonouders: nog een gezond en gelukkig heel lang leven,

Mezelf: rust, veel inspiratie voor ‘Achter de schermen’, meer ‘neen’ kunnen en willen zeggen, 1u 29’59” op de Mont Ventoux, een onvergetelijke ervaring in Peking,

Al mijn vrienden en jullie allen: een gezond, sportief en voorspoedig 2008!!!