Achter de Schermen

Ik heb ontzettend genoten van die heerlijke damesploeg die zo mooi, soepel en tegelijk ook krachtig naar brons sprintte in Osaka. De haast kinderlijke vreugde van Kim, Hanna, Elodie en Olivia  was hartverwarmend en ontroerend. Dit was puur genieten.

Ik heb ook bijzonder veel respect voor de man achter dit succesverhaal. Voor Rudi Diels. Zijn interview na de wedstrijd getuigde van grote klasse. Geen overdreven euforie, wel nuchter als altijd. De rode draad doorheen heel zijn verhaal was er één van hard werken, van voetjes op de grond houden, van blijvend geloof in eigen mogelijkheden. Geen gezeur over budgetten, gebrek aan mogelijkheden of wat dan ook. Uitgaan van de eigen kracht, daar gaat het om. En laat dat nu eens iets zijn wat Rudi beter dan wie ook beheerst.

Heel even liet hij zich gaan, en haalde hij – zij het nog met zachte hand en dus subtiel, zonder namen te noemen – uit naar diegene(n) die zo graag over de “subtop” spreken. Gebrek aan respect voor Kim was ook gebrek aan respect voor hem. Het mocht eens gezegd.

Het is hem trouwens gegund. Van harte!

Gisteren gunde Frieda Van Wijck me in ‘Ten huize van’  een blik in de woonstek van Robert Van de Walle.

Het lijkt me dat Robert, na een fantastische maar ook grillige carrière met de hoogste toppen en diepste dalen in liefst 5 Olympische Spelen, goed geboerd heeft. Samen met zijn partner baat hij het ‘Recoursement Center Van de Walle’ uit. Hier wil Robert zijn spirit en  het evenwicht dat hij in zijn leven gevonden heeft overbrengen op iedereen die zijn vaardigheden voor topprestaties wil ontdekken en ontwikkelen. De synergie tussen ‘body’ en ‘mind’: daar ging het vroeger om bij Robert, daar gaat het ook nu nog om.

Van de Walle gunde me, meer dan een blik in zijn huis, een blik in zijn ziel. De stilte, de melancholie in zijn ogen toen hij samen met Frieda naar beelden uit een nu al ver verleden keek spraken boekdelen. ‘Een mooi lichaam, is het niet?’ vroeg hij.  Een retorische vraag, en ik weet niet eens of hij ze aan Frieda stelde. Het knaagde dat hij de tijd niet kon terug draaien, meer nog, het deed pijn.

Van de Walle is geen grootprater. Maar in korte bewoordingen raakte hij de meerwaarde van de sport aan en maakte hij me duidelijk hoe en waarom hij de top heeft bereikt. Hij werkte als jonge gast in de hoogovens om zijn stage in Japan te kunnen betalen. Als achtienjarige trok hij, moederziel alleen, voor maanden naar het mekka van zijn sport. Om daar dan, haast zonder een woord te wisselen met wie dan ook, als een asceet te leven en te trainen. Gedreven door een tomeloze ambitie, door de wil om ooit de beste judoka ter wereld te worden.

Robert had het duidelijk moeilijk met de mentaliteit van de huidige sportgeneratie. In Japan kreeg hij lessen in nederigheid.  “Laat je ego achter bij je schoenen” stond er boven de deur van de zaal waar hij blootsvoets trainde bij de grootste meesters. Hij deed dat. En misschien net daarom werd hij zo’n grote in zijn discipline. Misschien zouden er meer op stage moeten gaan naar Japan.

‘Voluit gaan vanaf de eerste meter. Niet speculeren, geen tactische gehakketak. Gas geven’ Dat was de opdracht die ik Luc Van Lierde vandaag mee gaf in de Zwintriatlon van Knokke. Ik heb Luc immers al te veel zien cijferen tijdens de wedstrijden die hij onder mijn hoede heeft afgewerkt. Gewoon snel zwemmen, snel fietsen en snel lopen dus. Triatlon kan simpel zijn. Bovendien was het na de zware uithoudingstrainingen nodig om eens een heel specifieke ‘training’ uit te voeren, zonder al te veel voorafgaande tapering.

Zijn prestatie tijdens deze wedstrijd zou ook niet worden afgewogen ten opzichte van de resultaten van zijn tegenstanders. Veel belangrijker waren tempo en gevoel tijdens de verschillende onderdelen.

Het zwemmen ging prima, evenals het fietsen (gemiddeld 42.3 km/u). Luc reed onafgebroken aan de leiding. Enkel een bewonderenswaardig goede Stijn Goris (wat heeft die gast progressie gemaakt!) kon aanklampen. De overgang van fietsen naar de afsluitende 10 km verliep dan weer eerder moeizaam. Te moeizaam om een overigens schitterende Stijn Goris te kunnen volgen. Gebrek aan pistetrainingen, wedstrijdritme en koppeltraining. Niet onlogisch dus.

Ik ben meer dan tevreden. Luc scoorde waar ik hoopte dat hij zou scoren en hij ‘faalde’ waar ik dat kon verwachten. Hij zit helemaal op schema voor de Ironman van Hawaï. Vrijdag bekijken  we samen met Peter Hespel van het Topsport ABC de planning voor de volgende 5 weken. Ongetwijfeld wordt dat een mix van heel lange duurtrainingen, koppel- en bloktrainingen. En natuurlijk zullen we ook aandacht moeten hebben voor voldoende recuperatie.

Drie wedstrijden dit jaar, drie maal tweede. Ik zou tevreden zijn mocht hij die lijn dit seizoen nog één keer doortrekken. Aan de andere kant van de aardbol dan.

Vandaag schrijf ik mijn 400ste blog. Ik heb bewust enkele dagen gewacht. Ik wou een positief verhaal schrijven, bij voorkeur over Sven Nys die vandaag in Schotland (Fort William) deelnam aan het wereldkampioenschap mountainbike.

Sven wou er zijn criticasters lik op stuk geven, en bewijzen dat hij wèl in staat is om te voldoen aan de kwalificatienorm van het BOIC voor de Olympische Spelen van Peking. ‘Die top-16, die wil ik halen, kost wat kost’ vertrouwde hij me vorige week, na onze laatste gezamelijke training nog toe.

Ook ik geloofde erin, ondanks het gebrek aan specifieke wedstrijdritme en de al even onbestaande specifieke trainingen. Sven vloog immers op training, zondag in Leuven koerste hij in de G.P. Scherens mee met de allerbesten, en vooral, de weersomstandigheden en het parcours in Fort William waren deze keer geen onoverkomelijke hinderpaal.

En zie, alles verliep zoals verhoopt. Vanuit 58ste startpositie knokte Sven zich plaats per plaats naar voor. 26ste na 1 ronde, 21ste na 1 uur wedstrijd, 18de op 10 sec van de verhoopte 16de plaats met nog 1 uur te gaan. Na een lichte terugval toch opgerukt tot plaats 14, om dan finaal als16de  te finishen.

Wat nu? Die 16de plaats volstaat alleen maar als België in de top-5 van de landenrangschikking staat. Indien niet, dan mag de wielerbond maar 2 renners afvaardigen. En dan nog. De problemen met de hitte en de hoge vochtigheidsgraad blijven bestaan.

Ik sta voor een huizenhoog dilemma. Als Sven geselecteerd zou worden, mag (kan) ik hem dan weghouden van die unieke ervaring, van de Spelen in Peking, zoals ik hem wel adviseerde om weg te blijven van het Europese kampioenschap en van de andere wereldbekerwedstrijden? Bovendien is het voor mij de eerste maal in mijn coachcarrière dat ik een atleet zou hebben op de Olympische Spelen. Ik heb echt wel het gevoel dat hier een hiaat is opgevuld.

Er moet nu niets beslist worden, er kan zelfs niets beslist worden. Hoe dan ook hebben we na vandaag stof genoeg om over na te denken. Er zal nog veel overlegd worden, zoveel is zeker.

Nergens anders dan in de sport is de grens tussen hemel en hel zo iel. Stijn Devolder weet er alles van. Gisteren nog in een roes, vandaag harkend tijdens de laatste slotklim, hopeloos op zoek naar het juiste ritme, naar de Armstrong-cadans die hij zich zo graag eigen zou maken. Het flinterdunne bladgoud van zijn Amarillo-trui spoelde weg, verdampte met zijn zweet, (te) hoog in de Pyreneeën. Net geen 5 min achterstand was het uiteindelijke, harde verdict. Ver beneden de echte mogelijkheden van een goede Devolder, maar voor sommigen nu al voldoende om vraagtekens te zetten bij het etiket ‘ronderenner’.

Larie. Stijn maakt een leerproces door. Geleidelijk, zoals zijn hele carrière tot nogtoe is verlopen. Vandaag volgde hij vanop de eerste rij de cursus ‘Hoe kom ik een moeilijke dag door in een grote ronde’. Vanavond verwerkt hij de leerstof, en morgen  kan hij een eerste keer examen afleggen. Hij mag zijn examens ook spreiden over de twee volgende jaren. Dan wordt hij dertig, of toch daaromtrent. Hij heeft dus nog tijd genoeg voor zijn eindexamen.

Ik weet dat hij zal slagen. Met onderscheiding. Hij heeft ooit nog bij mij in de klas gezeten. Prima student.

Soms voel ik me een beetje crisismanager. Ik zie problemen, onderga conflicten, zoek oplossingen, hak knopen door. Ik denk soms dat het nu wel genoeg geweest is, dat alles en iedereen de boom in kan. Tot een korte, verschroeiende boodschap alles terug voert tot de echte proporties en al deze problemen, woorden, conflicten, crisissen doet verschrompelen tot vluchtige niemandalletjes. Of nog veel, veel minder dan dat.

Vandaag voel ik mee met de familie van Benny. Ik hoop dat ze kracht vinden in het medeleven van zoveel mensen en in het besef dat Benny al zijn talenten heeft ontplooid tot een niveau dat een immens respect afdwong bij iedere sportliefhebber.

Het was, op zijn zachtst uitgedrukt, een hectisch weekend voor Sven Nys. Donderdag voormiddag beslisten we om, met het oog om wat punten te sprokkelen voor het landenklassement, alsnog deel te nemen aan de wereldbekerwedstrijd mountainbike in Slovenië. Na iets meer dan anderhalf uur was het daar over and out. De combinatie laatste startpositie, vallen en lek rijden was er te veel aan. End of the mission. Niks gewonnen, ook niks verloren. Op 7 oktober probeert Sven in Gieten zijn puntentotaal opnieuw aan te dikken.

Zondagochtend om zes uur, na vier uur slapen, nam hij het vliegtuig om tijdig aan de start te komen in Erpe-Mere. Ideaal is anders.  Toch was Sven tevreden na zijn eerste veldrit van het nieuwe seizoen. De power was er, alleen de frisheid, de snedigheid ontbrak. Logisch ook, zo lijkt het me. Vóór de wedstrijd hadden we gezegd dat het resultaat van vandaag om hoger aangehaalde redenen geen waardemeter zou zijn.

Hoewel. Er zijn nu al een aantal zaken duidelijk. Sven had 60 minuten de tijd om de sterkte van de tegenstand in te schatten, en vooral om de manier van koersen te analyseren. Laat het er ons op houden dat er een aantal zijn die, als ze niet van hun eigen kracht kunnen, willen of durven uitgaan,  nog wel eens met lege handen zullen achterblijven.

Volgend weekend, in Knokke en in Neerpelt, gaat voor Sven het seizoen echt van start. Ik ga ervan uit dat hij dan voldoende fris zal zijn om, als van oudsher, van bij de start de gas helemaal open te draaien. De benen stil houden zal dan wel geen optie meer zijn.

Mario Aerts is een tevreden renner. Enkele dagen geleden kreeg hij de verhoopte bevestiging dat hij door Carlo Bomans geselecteerd werd voor het wereldkampioenschap dat op 30 september in Stuttgart wordt gereden. Bomans weet  wat hij heeft aan Mario. Geen winnaar, geen grootprater, niet iemand die met de vuist op tafel slaat. Wel een oerdegelijke en betrouwbare wegkapitein die de koers kan lezen als geen ander. Een onmisbare schakel in een mogelijke raid naar succes. Tom Boonen kan ervan meespreken. Tenminste enkele strepen op zijn regenboogtrui van vorig jaar werden netjes, en binnen de lijnen, ingekleurd door Mario.

Ook ik ben een tevreden coach. Toen we onze samenwerking, nu zowat 12 maanden geleden, terug opnamen, was de belangrijkste doelstelling de renner van enkele jaren geleden terug te vinden. En daarvoor moest er getraind worden, harder  en meer dan tijdens de voorbije jaren. En dat is precies wat Mario gedaan heeft.  De hele voorbereidingsperiode trainde hij als een bezetene, bijna altijd op zijn eentje. Iedere kilometer was een kilometer “op kop”.

Nadien werkte hij dan een indrukwekkend wedstrijdprogramma af, met o.a. De Ronde van Californië, de Ronde van het Baskenland, Parijs-Nice, de Giro, de Tour en de Vuelta. Ik vergeet hier nog een rits wedstrijden. Zelden reed Mario voor eigen rekening, veelal in dienst van. Honderden kilometers wroette hij op kop van het peloton, of uren in de wind met zijn kopman in het wiel. Tientallen keren haalde hij achteraan het peloton bidons en regenvestjes. De wielersport op haar hardst, achter de schermen, dikwijls al te ver uit het zicht van de camera’s.  Behalve in de Giro dan. Daar zag ik terug de echte knokker van vroeger. Daar vocht hij voor voor zichzelf en voor iedere seconde, daar maakte hij eindelijk komaf met ‘ik heb me van kant gezet’.

Dat hij op het einde van een dergelijk slopend seizoen toch nog tot de betere renners van België blijkt te horen en het vertrouwen kreeg van Carlo Bomans is een enorme ‘boost’ om de voorbereiding van het volgend seizoen aan te vatten. Dan verwacht ik hem helemaal vooraan in de finale van een aantal wedstrijden die hem echt goed liggen.  Ik heb het hem trouwens al gezegd. Dit jaar is de opdracht volbracht. Maar het was al bij al maar een (belangrijke) stap naar meer en beter. Naar de Aerts van vroeger.

Franky Vercauteren ligt onder vuur bij Anderlecht.  Een ondernemende supporter startte zelfs een heuse internetpetitie op om het ontslag van de gecontesteerde trainer te eisen. Franky moet zich echter geen zorgen maken. Herman Van Holsbeeck staat, naar eigen zeggen dan toch, pal achter Vercauteren, samen met het voltallige bestuur. Hartverwarmend toch, hoop in bange dagen, zo in tijden van crisis.

Ik zou er toch niet gerust in zijn. ‘Wij praten alleen maar over de positie van een trainer als die niet meer 200 procent de steun van de spelers krijgt’ dixit de manager iets verder (DS, 20/09/07 pag. 25).

Dàt is nog eens een voorzet die kan tellen. Zo’n kromme waarop de Prins van het Astridpark in zijn gloriejaren een pattent had.  Ik zie Deschacht, die openlijk gehekeld wordt door Vercauteren omwille van een aantal al dan niet doordachte uitspraken, hier al achteraan hollen. Als hij wil wordt dit het gemakkelijkste doelpunt uit zijn carrière. Als het moet met de ogen toe. Exit Vercauteren.

Eigenlijk zet Van Holsbeeck hier een ongeschreven voetbalwet op papier. Op het einde van de rit ligt het lot van iedere trainer in de handen van zijn spelers. Geen voetbalcoach die dat niet beseft.

In 1996 trok ik, na een kortstondige carrière als physical trainer bij F.C. Tielen,  samen met Walter Meeus naar Lommel, toen nog alive and kicking en spelend in de hoogste voetbalklasse. Ik was verantwoordelijk voor de conditietests en voor het bijhorende advies. De sfeer was er, om het voorzichtig uit te drukken, verre van ideaal. Walter kreeg  de groep niet dadelijk op zijn hand. Wie de rotte appel was, was al na enkele dagen duidelijk. “Sjot die er toch uit” zei ik tegen Walter, niet gehinderd door enige kennis  van de voetbalgeplogenheden. “Ik zou niet liever willen, maar als ik dat doe, dan snij ik hier mijn eigen keel over” antwoordde hij. Hij zweeg, beet op zijn tanden en hij maakte er het beste van. Met de rotte appel erbij.

Walter verbaasde dat jaar met S.K. Lommel vriend en vijand. Als ik me niet vergis eindigde hij met zijn ploeg op de vijfde plaats, amper één puntje achter het grote Anderlecht.

Vanaf nu in de boekhandel, vanaf maandag te koop via sport.be

ISBN 978-90-779418-1-2

Het is zover. Straks rijd ik naar Knokke. Morgen dan weer naar Neerpelt. Om gedurende 60 dolle minuten tussentijden op te nemen, rondjes te tellen, om er in mijn hoofd mee een achterstand dicht te rijden of een voorsprong te verdedigen. Om er te wachten op het moment dat ‘het’ gebeurt, om daarvoor mijn keel schor te schreeuwen. Als ‘het’ dan al gebeurt…

Letten op details, ze interpreteren. Grimassen lezen, kijken naar shirts die worden open geritst, vroeg al in de wedstrijd.  Wie schuift op, wie blijft hangen. Wie draait soepel, wie harkt. Wie buigt, wie barst…

Want daar gaat het allemaal om. Langs de zijlijn dan toch.

En dan napraten. Vooral dat.  Impressies verwoorden en structureren, toetsen aan de 'man in het veld'. Letterlijk. Luisteren. Heel aandachtig.  Conclusies trekken en vertalen naar trainingsadvies. Rust afwegen tegen inspanning, anaërobe training tegen aërobe. Hopelijk de juiste beslissingen nemen.

Het veldritseizoen is begonnen. Ook voor de coach.

Roel Paulissen won vandaag in Winterslag zijn eigen grote prijs mountainbike. Daarmee zet hij de deur voor eventuele deelname van Sven Nys aan de Olympische Spelen op een iets ruimere kier. Waarvoor dank. Sven zelf rijdt op 6 oktober in Gieten nog een wedstrijd van eerste categorie. Winst daar zou naast nog eens 60 bonuspunten bijna de zekerheid voor de kwalificatie betekenen.

Ik sta er zelf bijna versteld van hoe Sven zowel het mountainbike- als het veldritseizoen vooralsnog blijft combineren.  Ik weet beter dan wie ook hoe hij voor zijn vak leeft, hoe hard hij tijdens het voorjaar en de zomer heeft getraind, hoe slopend al die wedstrijden ook wel zijn geweest. Desondanks liet hij vandaag in Neerpelt zien dat er hard zal moeten gebikkeld worden om hem het leven zuur te maken tijdens de volgende maanden. 

Hoewel. Sven is natuurlijk te kloppen. Klaas Vanthornhout bewees het gisteren nog in Knokke. Onder het mom van ‘de perfecte ploegtactiek’ beet hij zich zestig minuten vast in Sven’s wiel. Tot de laatste meters dan toch. Het zij zo. Ieder strijdt met de middelen die hij heeft. Maar Vanthornhout moet het ook anders kunnen. Hij is nog jong, en hij heeft het laatste jaar een grote progressie gemaakt.

Daarom Klaas, rijdt met open vizier. Laat je niet fnuiken door afspraakjes die eerder gemaakt zijn om Nys te laten verliezen dan om zelf te winnen. Knallen dus. Zoals kampioenen dat doen.   

Het gaat uitstekend met Luc Van Lierde. Ondanks de kop 'Van Lierde moe en futloos', gisteren op teletekst.

Daarstraks fietste hij nog 150 km, progressief versnellend per 50 km. De laatste ronde (50 km) werden afgehaspeld met een gemiddelde snelheid van meer dan 35 km/u. Iemand die een beetje vertrouwd is met het heuvelachtige landschap en de wind van Lanzarote weet wat dit betekent. Te meer daar het parcours langs de fameuze Vuurberg liep.  Onmiddellijk na die rit liep hij 2 kilometer in 6 min en 23 sec. Kwestie van de benen gewoon te maken aan de overgang fietsen – lopen.

Gisteren liep hij 32 kilometer  met progressief oplopende tempoveranderingen, tot 3 min en 36 sec per kilometer voor het stuk tussen de 24ste en de 28ste kilometer. Een extensieve zwemtraining van 5000 meter met een set van 6 x 400 m in telkens iets meer dan 5 min maakte de maandag compleet. Ook de dagen voordien trainde hij met het enthousiasme en de power van een twintigjarige.

Luc deed bijna iedere dag iets meer dan op zijn trainingsschema stond. Misschien is dat niet altijd even verstandig - het risico op overbelastingsletsels is nooit ver weg - , maar het is wel een duidelijk signaal dat het fysiek en mentaal goed zit. Bovendien klinkt hij goed aan de telefoon. Rustig, ambitieus ook. Bijna zelfverzekerd zelfs. Luc weet dat het belangrijkste labeur nu achter de rug is. Achttien dagen scheiden hem nog van zijn grote uitdaging.  Volgende week in Hawaï traint hij nog wel op een redelijk hoog niveau, maar met de uitputtende en ultralange trainingen is het afgelopen. Supercompenseren en fris aan de start komen, daar gaat het nu om. En niet te vergeten: het hoofd erbij houden. Vooral geen fouten meer maken.

Ik hoop dat op 13 oktober alle puzzelstukjes op hun plaats zullen vallen.  Dat Luc in optimale omstandigheden nog eens alles uit die zo talentvolle kast zal halen. Dat hij dan zal knokken voor iedere minuut, voor iedere seconde, voor iedere plaats. Dat hij dan de sportwereld met verstomming  zal slaan.

Nog één keer.

’t Zijn drukke tijden voor het voetbaljournaille. Er wordt bij Anderlecht immers niet meer gecommuniceerd met de pers. Over deze niet-communicatie is ondertussen een hele communicatie op gang gekomen. Bij monde van manager Van Holsbeeck en gelegenheidsperswoordvoerder Frutos. Voor deze laatste een kwestie om zelfs in blessuretijd een meerwaarde te betekenen voor de club.  Ook Zitka deed, onbewust,  zijn duit in het zakje. Hij kwam immers luisteren, en maakte zo deel uit van één van de drie essentiële voorwaarden om over communicatie te spreken: zender-boodschap-ontvanger.

Nadat over de communicatiestop officieel en uitvoerig gecommuniceerd was, gaven Akin en Legaer alsnog een interview, wegens vooraf aangekondigd. Misschien staat ook trainer Vercauteren de pers nog te woord, vrijdag. Volgt u nog? Zwijgen, bijna zwijgen of erop los tateren, het onderscheid is niet altijd even duidelijk in het Astridpark.

We krijgen trouwens nogal wat bladvulsel over ‘niet’ items opgesolferd. Over de hoger vernoemde niet-communicatie, over het niet-presteren van van de landskampioen en bij uitbreiding van de nationale voetbalploeg, over het niet-ontslag van Vercauteren, over het niet-functioneren van Jacky Matthyssen bij Club Brugge.

Het wél-presteren van wereldtoppers als Kenny Belaey, Muriel Sarkany en wijlen Benny Vansteelant moet en moest het met heel wat minder doen…

Ook de niet-uitnodiging van Eddy Merckx doet het nodige stof opwaaien. Laurent De Backer is des duivels, en Tom Van Damme stuurde een woedende brief naar UCI-voorzitter Pat McQuaid.

Mag ik vragen waarover de heren zich eigenlijk druk maken? Niks beters te doen?  Ik ga ervan uit dat het weigeren van een VIP-kaart aan Merckx in Stuttgart een pak minder erg is dan de sociale bijna-doodsteek die Ben Berden kreeg bovenop zijn (voorbije) schorsing. En laat ons eerlijk zijn, voor hetzelfde vergrijp als monument en sportman van de eeuw Eddy Merckx in de jaren zestig en zeventig. Niks minder, maar ook niks meer. De prijs die Merckx zoveel jaar na datum betaalt is ontieglijk veel kleiner dan de 60.000 euro die Ben vandaag moet ophoesten. Of zie ik dat fout?

Zijn De Backer en Van Damme ook hier in de bres gesprongen?

Ik heb zo mijn twijfels. Wegens niet-interessant…

66 dames stelden zich kandidaat om in het bobsleeproject van Geert Vanvaerenbergh en zijn IT-bedrijf Cernum te stappen. Als alles optimaal verloopt, dan zouden de uiteindelijk geselecteerden België in 2010 moeten vertegenwoordigen op de Winterspelen in Vancouver.

Na een eerste grondige selectie, op basis van ingestuurd curriculum, hebben we 16 kandidaten die min of meer voldoen aan de vooropgestelde vereisten, weerhouden.  De belangrijkste criteria waren leeftijd (18 – 30 jaar), gewicht (om en bij de 70 kg) en sportieve achtergrond (topsportverleden in een sport die hoofdzakelijk beroep doet op snelheid en explosieve kracht).

Volgende week maandag en dinsdag worden deze 16 dames aan een doorgedreven testbatterij onderworpen. Hun spier-en vetmassa zal worden gemeten, er zal heel nauwkeurig worden nagegaan hoeveel power en snelheid ze in hun body hebben, en uit een aantal gesprekken zal moeten blijken hoe het gesteld is met hun motivatie en in hoeverre ze zich zullen willen en kunnen engageren over een periode van drie jaar.

We hopen minumum zes dames over te houden. Ik zeg wel ‘hopen’, want de intitiatiefnemer en de betrokken trainers willen alleen maar verder gaan met kandidaten waarmee we echt wel een kans op slagen hebben. Persoonlijk heb ik me in dit project geëngageerd voor zover het kan beschouwd worden als een topsportproject. Ook Canvas is niet geïnteresseerd in een ‘soap’.

Als we dinsdagavond uiteindelijk het licht op groen zetten, dan nog is het definitieve startsignaal niet gegeven. De bobbers in spe worden dan, onder begeleiding van een ervaren piloot en remmer,  geconfronteerd met een ritje op de baan van Winterberg. Het schijnt een tamelijk schrikwekkende belevenis te zijn. De dames zullen ook zeer goed gebriefd worden over de mogelijke risico’s van deze sport. Zeggen zij dan ‘OK, we go for it’, dan pas zijn we vertrokken.

It is a long way to Vancouver, isn’t it?

Ik wou me er eerst niet mee te bemoeien, wegens te gek voor woorden. Maar vergeef me, het is sterker dan mezelf.

Kim Gevaert ligt onder vuur. Onder vuur van een aantal minder begaafden die niet schijnen te beseffen dat Kim zich beweegt in een wereld waar geen onderscheid wordt gemaakt tussen blank of zwart.

Dat ze nog ontroerd kan zijn als ze weer eens op het hoogste podium staat en het Belgisch volkslied weerklinkt, als ze tijdens de Memorial wordt toegejuichd door tienduizenden, ongacht taal, kleur of afkomst.

Dat ze in een team met één Waals en drie Vlaamse meisjes voor België brons behaalde op het WK in Osaka.

Dat haar biotoop de sport is,  een wereldreligie die geografische, religieuze, culturele en raciale grenzen doet vervagen, oplossen zelfs.

En dat ze om al die redenen verdomd meer dan wie ook een schitterend boegbeeld is voor verdraagzaamheid en soldariteit, en dat ze bovenal  een mening over solidariteit tussen Walen en Vlamingen, en ‘tout court’ over België mag hebben!