Achter de Schermen

Gisteren deed ik samen met een aantal vrienden mijn laatste serieuze training in de Ardennen in het vooruitzicht van de beklimming van de Mont Ventoux volgende zaterdag. Na 6 kilometer al werden de vijandelijkheden geopend op een 5 kilometer lange klim. Mijn hartslag schoot vlot naar 175. Niet hoog genoeg. Mijn "concurrenten" bleven te dichtbij. Nog wat sneller. Hartslag 185, 192 zelfs. Uit mijn onderbewustzijn borrelde de vraag op of dit nog gezond was. Ik bleef het antwoord schuldig.  Toen kwam uit de achtergrond, de handen losjes bovenop het stuur, Dirk Van Gossum naar me toe gefietst. Hij kwam heel relaxed naast mij fietsen, en hij begon een gesprek. Voor dovemansoren. Ik kon niet eens vragen om te zwijgen. In een tijdspanne van enkele pedaalstoten werden me wel een aantal zaken duidelijk: 1u 30 min om vanuit Bedoin de top te bereiken is - letterlijk - te hoog gegrepen, de weg naar de start en vooral de finish van de Ironman van Lanzarote zal verduiveld lastig worden, en Dirk Van Gossum is een crack die volgend jaar in mei de triatlonwereld met verstomming zal slaan. Zeg dat de coach het gezegd heeft.

Over verstomming gesproken. Piet Goddaer (Ozark Henry) was er ook bij. Amper twee maanden geleden zat hij voor het eerst op een heuse koersfiets. Onzeker, te veel zigzaggend op kaarsrechte banen. Rijden met één hand was onmogelijk, een een bocht nemen met een snelheid die de 16 km/u overschreed was een halsbrekende toer. Twee weken geleden fietste hij in één week tijd 460 km in Lanzarote (naast nog wat loop- en zwemtrainingen), en gisteren reed hij, tijdens een Ardennenrit van om en bij de 140 km, moeiteloos de zwaarste hellingen op (en af). Net als Marc Herremans trouwens die met zijn handbike het hele traject afbokste, die zijn laatste gruimeltje energie moest aanspreken om na 100 km zwoegen de Cote de la Redoute op te rijden, die daar op het zwaarste stuk van 20% weigerde van wie dan ook een zetje te krijgen om de haast onmenselijke inspanning menselijker te maken. Als ik daaraan denk, dan wordt die 1u en 30 min misschien toch haalbaar...

Het verzamelde voetbaljournaille gunt Rene Vandereycken na de eervolle nederlaag tegen Portugal enig respijt. Schijnbaar dan toch. Met argusogen wordt uitgekeken naar de volgende wedstrijd. Tegen - het dient gezegd - voetbaldwerg Finland. De gazettencoaches verwachten bevestiging van Vertonghen en co. Zoniet worden de messen geslepen en worden de handzagen boven gehaald. Wordt er luider en luider geschreeuwd om Gerets, vrij na een carambolle bij Galatasaray. Vrij, maar duur. En vooral verstandig. Want ook Gerets weet dat hij tijd nodig zou hebben om het tij te keren. Net als Rene. Ik heb het vroeger al gezegd. Vandereycken is een vakman. Laat hem werken, zoeken en schaven. Beter dan wie weet ik dat een coach van individuele sporters tijd nodig heeft om het juiste trainingsritme, de gepaste trainingsbelasting, de juiste balans te vinden. Dirk van Gossum won de Ironman van Lanzarote pas 10 jaar nadat we begonnen samen te werken.  Marc Herremans bakte er in 2001 in het begin van het wedstrijdseizoen niet al te veel van. Pas later kwam hij echt boven water, bekroond met een glansprestatie in Hawaii. Mijn eerste seizoen met Sven Nys was niet dadelijk een succes en de oude veldritgloriën schreeuwden haast luidkeels om mijn vertrek uit "hun" wereldje. Amper enkele maanden later hoorde ik alleen nog vaag tandengeknars. En wat dan gezegd van Luc Van Lierde? Zijn eerste wedstrijd met mij als coach was redelijk desastreus. Vandaag staat hij op het punt aansluiting te krijgen met zijn eigen verleden. In deze successtory's is er één gemeenschappelijke deler: wederzijds vertrouwen. Hoewel ik geen expert ben durf ik te veronderstellen dat het voor een coach van egotrippende ploegsporters nog een stuk complexer is, dat het nog (veel) langer duurt om de trein op de rails te krijgen. Ik hoop alleen maar dat de heren van de voetbalbond dit (blijven) beseffen, dat ze de gazetten- en toogpraat aan zich laten voorbijgaan. Dat ze simpelweg doorgaan met Vandereycken.

Als twintigjarige werd Peter Croes al vijfde werd in de World Cup van Madrid.  Eén jaar later liep hij in Japan als zeventiende over de finish van het wereldkampioenschap bij de elite, en vorig jaar behaalde hij nog een zesde plaats  in  de World Cup in Canada.  Redenen genoeg om ervan uit te gaan dat de kwalificatie voor Peking dit jaar een haalbare kaart zou zijn. Peter droomde zelfs hardop van meer. Van zoveel meer.

De ontnuchtering was groot tijdens de eerste maanden van dit beslissende wedstrijdseizoen, voor Peter én voor zijn entourage. Drie opeenvolgende mindere prestaties tastten het vertrouwen en het geloof in een goede afloop aan. Na een heel grondige medische check-up  en een volledige trainingsanalyse werd beslist het roer helemaal om te gooien in de hoop dat zo de negatieve spiraal zou kunnen doorbroken worden. De World Cup van Madrid van 3 juni werd uit het programma geschrapt, en Peter traint nu al voor de derde week in de hypoxiekamer van het Topsport ABC. Veel kwaliteitstraining, veel koppeltraining (fietsen gecombineerd met lopen) ook. Dat alles met het oog op het Europese kampioenschap van 24 juni. Peter doet er alles aan om het tij te doen keren, hij vecht er verbeten voor.  We moeten elkaar niks wijsmaken. Hoewel ik - wat ook het resultaat moge zijn -overtuigd blijf van zijn mogelijkheden en van zijn onmiskenbare talent moeten we over twee weken een duidelijke verbetering zien. De druk is groot. Een slechte prestatie kan, mag geen optie zijn. Anders zou het wel eens bij een Olympische droom kunnen blijven.

Straks vertrekken we naar de Mont Ventoux. Om er zo  rap mogelijk op te rijden, om onze (beperkte) limieten op te zoeken en te verleggen. Om nadien bij ettelijke glazen wijn tijden te vergelijken, stijgingspercentages te bespreken, misschien wel uitvluchten te zoeken waarom we ons objectief niet gehaald hebben. Om te beseffen hoe zwaar een bergrit wel is, welk een hondenstiel wielrennen soms wel kan zijn. Maar misschien vooral om ons even echt renner te voelen, ginder hoog op de top van de Ventoux.

Donderdagavond, omstreeks 18.00u vertrok ik, samen met Marc Herremans, richting Mont Ventoux. Zondagmiddag, iets na 14.00 u was ik terug thuis. Gekkenwerk. Tussendoor zijn we vanuit Bédoin de mooiste bult van de Provence opgestormd, figuurlijk dan toch. De Kale was immers weer genadeloos streng. Minachtend richtte hij zijn romp nog iets meer op voor hen die hun doelen te hoog hadden gesteld. Voor mij dus, voor mijn  - zoals ik nu besef - onbereikbare 1u en 30 min. Exact 4 min en 27 sec kwam ik tekort. De laatste vreselijk steile kilometer was bij benadering 750 meter te lang. Maar eigenlijk kraakte ik al veel vroeger. Te vlug tijdens de eerste kilometers, te warm onderweg, te steil in het bos, te traag op het einde. Te, te en nog eens te. Maar eigenlijk stelt het niks voor. Dirk Van Gossum knalde van de eerste meters van me weg, zó naar een tijd net onder de 1u en 20 min. Zonder enige fietstraining van betekenis. Deze 45-jarige ex-winnaar van de Ironman van Lanzarote, haast nog altijd even scherp als in zijn beste periode, is wellicht één van de meest onderschatte atleten geweest in België. Te weinig grote "teut" waarschijnlijk, te bescheiden. Met een palmares om "U" tegen te zeggen. Maar hij gaat nog één keer terug komen. Volgend jaar in Lanzarote. Geloof me, het zal niet voor een figurantenrol zijn. We gaan opnieuw samenwerken, zoals in the good old days. Ik zie er naar uit.

Ook Piet "Ozark Henry" Goddaer schudde iets ongewoons uit zijn mouw. In november 2006 gooide hij zijn sigaretten definitief weg en koos hij voor iets minder rock and roll en voor iets meer sport. Twee maanden geleden kroop hij dan - letterlijk - voor het eerst op een koersfiets, misschien wel op een fiets tout court. Gisteren tikte hij boven aan na 1 u en 51 minuten, als een doorwinterd wielertoerist. Mooi.

En wat dan gezegd van Marc Herremans? Hij reed met zijn handbike heel wat wielertoeristen voorbij. Minder dan 2u en 45 min had hij nodig om langs de moeilijkste kant boven te komen. Dan kwam Malaucène aan de beurt. Nog was het niet genoeg. Ook Sault moest eraan geloven. Dat was toch zijn bedoeling. Na 11 uur ononderbroken biken vroeg ik hem te stoppen bij Chalet Reynard, op 6 km van de top van zijn derde beklimming. Het was genoeg geweest. Ik zag het, en ook hij wist het. Met meer dan enige tegenzin luisterde hij. Voor één keer. Voor hem was het een verschrikkelijk harde dag geweest. Fysiek, maar misschien meer nog mentaal. 't Is een bikkel, die Herremans.

"Neen, in die val moet je het niet zoeken. Ik had gewoon geen macht in de benen. Al vanaf de eerste meter liep het stroef. Opschuiven was haast onmogelijk. Ik maakte op de technische stukken ook veel te veel fouten." Sven Nys was, zoals altijd, eerlijk in zijn commentaar na zijn letterlijke en figuurlijke uitschuiver in de Zwitserse manche van de wereldbeker mountainbike. De verwachtingen waren na vier opeenvolgend positieve wedstrijden nochtans hoog gespannen. Eerlijk gezegd dachten we in stilte al aan een top-12 plaats, goed voor het realiseren van de eerste selectienorm. De realiteit pakte anders uit. Geen macht, weer dat opkomend gevoel van krampen en een val die de diepe wonde op zijn arm weer openhaalde beslisten er totaal anders over. Na enkele stappen voorwaarts, na zelfs een lichte euforie, een serieuze stap achterwaarts dus, ook in de startorde. Vooral die steeds weerkerende krampen baren ons zorgen. Het is moeilijk om een duidelijk aanwijsbare oorzaak te vinden. We hebben al heel wat uitgetest wat betreft hoeveelheid vochtopname voor en na de wedstrijd, wat betreft de samenstelling ervan en wat betreft het moment van opname. Om een heel nauwkeurig idee te verkrijgen over Sven's zweetverlies en -samenstelling gaan we deze week donderdag een wedstrijdsituatie simuleren in zeer warme en vochtige omstandigheden. Ik hoop dat we daarna een pak wijzer gaan zijn. Ondanks die mindere prestatie is er geen reden tot paniek. Een slechte dag kan en mag, en alles blijft mogelijk. Over 14 dagen kan het er weer heel anders uitzien. Maar dan zal in de Canadese manches van de volgende 2 weken wel moeten gescoord worden. Sven zal ervoor moeten knokken. Zoals ik al schreef op 27 mei: het worden nog bikkelharde, slopende maanden. 

Ik zie zwarte wolken aan de einder. Eén van mijn atleten heeft een probleem. Morgen, in de loop van de namiddag, zal de reëele omvang ervan duidelijk worden. Ik hoop op het beste, ik vrees het ergste.  De positieve vibes van nog maar enkel dagen geleden zijn verdwenen, verworden tot een vluchtige, verre trilling, opgelost in het niets als het ware. De rol van de coach is opnieuw bruusk in het juiste perspectief geplaatst. Het is weer inpraten, wikken, wegen, probleemanalyserend en -oplossend denken en handelen, planningen herzien, zoeken naar alternatieven. Vooral hopen ook op een "go". Morgen weet ik meer, vertel ik meer.

Het zijn spannende dagen geweest voor Luc Van Lierde (en zijn coach). Luc sukkelde al enige tijd met een dof gevoel in de benen, een soort stijfheid. Schijnbaar geen gelocaliseerde pijn. Naweeën van de Ironman van Lanzarote, zo leek het me. Het zou wel verdwijnen, zeker in combinatie met doorgedreven kinébehandeling. Zaterdag na een zware looptraining verergerde de pijn plots, en zondag was normaal stappen niet meer mogelijk. Onderzoek maandag bij prof. Koen Peers leek te wijzen op een stressfractuur "ergens" in de heup. Op onze vraag hoe erg het letsel was, antwoordde prof. Peers dat, mocht de stressfractuur zich situeren op de femurkop of -hals, verder sporten niet meer mogelijk zou zijn. Fin de carrière dus. We hebben de laatste dagen samen heel wat gewikt en gewogen, gehoopt op het beste, noodgedwongen ook gevreesd voor het ergste. Vandaag onderging Luc nog allerlei verdere onderzoeken. De diagnose van stressfractuur werd bevestigd. Gelukkig niet in de buurt van de femurkop, wel lager op het dijbeen. Gevolg: een zestal weken niet lopen, en nadien langzaam terug opbouwen. De Ironman van Hawaii komt niet in het gedrang, de rest van het wedstrijdseizoen moet volledig herbekeken worden. Luc deed dat al op zijn eigen weblog.

Vrijdag volgt nog een laatste onderzoek, en maandag gaan we er weer tegenaan. We zullen, zodra het licht definitief op groen staat, het accent leggen op de fiets- en zwemtrainingen, en het hele loopprogramma zal afgewerkt worden in het water (aquajog). Luc is een harde geworden, ondanks deze zoveelste tegenslag gemotiveerd om door te gaan, om zijn sponsors waar voor hun investering te geven. Hij weet dat hij niet alleen staat, dat hij een heel team achter zich heeft. Als het moet dag en nacht. Wat sommigen er ook mogen van denken.

Soms lijk ik wel verkeerd begrepen in "Achter de schermen". Voor sommigen lijkt het of mijn weblog mijn  manier van communiceren is met mijn atleten, haast zelfs mijn enige vorm van communicatie met hen is. Wat zou het. Niet één van mijn atleten heeft hier ooit iets nieuws of verrassends over zichzelf gelezen. Vooraleer wat dan ook openbaar werd gemaakt is alles altijd onder vier ogen besproken. "Achter de schermen" is gewoon een beperkte blik achter MIJN schermen, een rondgang in MIJN coachbestaan. Het is een (mee)delen van standpunten, gevoelens en ja, ook van kwetsbaarheden. Tot op zekere hoogte dan toch. Het is een poging om duidelijk te maken dat coaching geen exacte wetenschap is, dat Fingerspitze Gefüll essentieel is, dat in de sport geen up zonder down bestaat, dat na enkele passen voorwaarts de pas achterwaarts niet ver meer af is, dat missen menselijk is. Dat coaching niet zelden aan me vreet, me dikwijls slapeloze nachten heeft bezorgd. Dat coaching me soms heel blij heeft gemaakt, maar soms ook wat triest. Dat coaching niet altijd glitter en glamour betekent, maar veel meer nog hard werken. Dat coaching me ongetwijfeld heel veel gegeven heeft.  Respect, erkenning, vooral ook vriendschap. Dat is wat - soms tussen de lijnen -  te lezen valt in "Achter de schermen". Niks meer, en ook niks minder.

Ik zit momemteel in Valencia. Het was de bedoeling er even tussenuit te knijpen, even afstand te nemen van al wat me (te veel) bezig houdt. Compleet foute timing. Mijn GSM schreeuwt me haast onafgebroken "gemiste oproep" en "bericht ontvangen" toe. Halstarrig blijf ik de optie "verwijderen" gebruiken. Vooraf hadden we afgesproken pas begin volgende week Sven's afzegging voor de Spelen bekend te maken. Onmogelijke opdracht, zoals al bleek toen ik na de landing in Valencia mijn GSM terug ingeschakeld had. Niks aan te doen. Evenmin als er, na de testen aan het Topsport ABC, een andere mogelijkheid restte dan de handdoek te werpen, dan te ontwaken uit de Olympische droom. Een onaanvulbaar verlies aan vocht en zouten, veel meer dan normaal kan verwacht worden bij een atleet, hebben er zo over beslist. De reden voor de altijd weer opkomende krampen was meteen ook duidelijk. Samen met prof. Hespel en dokter Leinders hebben we alle opties overwogen, opnieuw en opnieuw. Om steeds weer uit te komen bij die ene onontkoombare beslissing. Een eerlijke beslissing ook. Met pijn in het hart gaan we volgende week over tot de nieuwe orde van de dag. De veldritorde. Alles blijft zoals het al zoveel jaren is geweest. Jammer.

De beslissing van Sven Nys om niet verder te gaan met zijn poging om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen heeft heel wat - jammer genoeg ook verhitte - reacties uitgelokt. Voor alle duidelijkheid geef ik hier nog eens de gang van zaken.

Sven deed een wedstrijdsimulatie bij een temperatuur van 33°C en een vochtigheidsgraad van 63%. Deze omstandigheden zijn vergelijkbaar met diegene die we kunnen verwachten in Peking. Er werd voor bijkomende afkoeling gezorgd door 2 grote ventilatoren.

Ondanks het feit dat Sven ieder half uur een bidon van 500 ml had leeggedronken, registreerden we na een tijdspanne van 90 min toch nog een gewichtsdaling van om en bij de 3 kg. Dit komt dus overeen met een werkelijk zweetverlies van 3 liter per uur, terwijl bekend is dat het lichaam in een wedstrijd amper meer dan 1 liter vocht per uur effectief kan opnemen. Na 2 uur wedstrijd met de mountainbike in warme omstandigheden betekent dit dus een tekort van 4 liter (6 liter - 2 liter vochtopname). Dit is meer dan 5% van zijn lichaamsgewicht. Een uitdroging van 2% van het lichaamsgewicht kan reeds een grote negatieve invloed hebben op het prestatievermogen. Hierdoor kunnen ook krampen en duizeligheid ontstaan, verschijnselen waar Sven haast iedere wedstrijd mee te maken had (ook vorig jaar op het B.K. toen hij tweede werd!). Daarenboven bleek uit de analyse van de electrolietenconcentratie in het zweet dat de natriumconcentratie 96 mmol/liter bedroeg, veel hoger dan waarden die geregistreerd werden bij andere atleten die getest werden in het Topsport ABC. Professor Hespel formuleerde het resultaat van deze test als volgt: "Wat betreft de boodschap van de test...ik vraag mij echt wel af of we  niet met een 'mission impossible' bezig zijn. Sven heeft op het vlak van thermoregulatie echt alles tegen: door zijn atletische gestalte  produceert hij heel veel warmte, hij zweet extreem (>3  liter/uur !!!), en bovendien bevat zijn zweet bijzonder veel zout." Hij had, gezien de extreme testgegevens, ook grote vragen bij het uiteindelijke effect van een acclimatisatieperiode.  Na verder overleg, ook nog met dokter Leinders van de Rabobank, werd besloten om open kaart te spelen met Sven. Ik heb hem dan, na volledige inzage in en bespreking van de testresultaten,  geadviseerd om zijn Olympische droom op te bergen. Hoe graag ik ook Sven in Peking had gezien, ik heb echt geen zin om - tegen beter weten in - een atleet te pushen naar een doel dat om hoger aangehaalde redenen niet haalbaar is en hem zo recht op een fysieke, misschien later wel mentale crash te laten afstevenen. Achter iedere topatleet schuilt immers nog altijd een kwetsbare mens, waarvoor ik in dit geval verantwoordelijkheid draag. Ondanks alle opofferingen die hij zich al getroost had is Sven me in mijn advies gevolgd. Gelukkig.

Een beetje zoals de Ronde van Frankrijk associeer ik het begin van het atletiekseizoen met een bijna onbestemd gelukzalig gevoel. Ik voel dan zomer, vakantie, avonden die op de rand van de invallende duisternis de hitte net voldoende losgelaten hebben om topprestaties mogelijk te maken. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar de prestaties van Kim en Tia op de grote meetings en vooral in Osaka. Ik ben ontzettend benieuwd of ze een echt verlengstuk zullen breien aan hun voorbije boerenjaar. Ik hoop het, ik gun het hen. In Sportmagazine (13 juni nr 24) staat trouwens een prachtig artikel over de Europees kampioene hoogspringen. Ze wordt er geportretteerd als een no nonsens girl, een gedreven atlete die niks in de schoot werd geworpen, die enkel gekregen heeft wat ze verdiend heeft door keihard te werken. "Tia was altijd heel gedisciplineerd: studeren, trainen, ontspannen (...)" en "In het begin pendelde ze tussen Antwerpen en Hasselt. Ze werkte immers halftime bij Decathlon, op de schoenenafdeling. Maar toen ze naar Atletiek Vlaanderen overstapte, was de combinatie niet langer haalbaar. Ze trainde 's ochtends en 's avonds. Toen heeft ze beslist om in Hasselt een appartementje te huren. Ze moet iets van een 23 jaar geweest zijn." Zes jaar later mag ze zich, wars van alle vedettenallures, één van de beste hoogspringsters, misschien zelfs één van de meest complete atletes ter wereld noemen. Respect. Ik heb het er vroeger al over gehad en hoewel het me niet overal in dank wordt afgenomen blijf ik erbij dat dit misschien wel de weg is die meer zou moeten bewandeld worden om die broodnodige knokkersmentaliteit te creëren, om zo talent echt te laten ontbolsteren, om soms prestatiefnuikende vedettenallures geen kans te geven.

En o ja, ook het polstokspringen voor dames interesseert me. Maar dan om een heel andere reden.

Vooreerst dit: "Achter de Schermen" haalt de laatste weken een gemiddelde van om en bij de 1500 unieke lezers en 2500 pageloads per dag, met pieken die boven de 1800, resp. boven de 3000 uitkomen. Ik kan hier alleen maar tevreden mee zijn. Daarnaast zijn er zeer vele reacties. Sommigen treden mijn standpunten bij, anderen zetten er zich van af. Dat laatste moet kunnen, en ik heb daar op zich ook geen enkele moeite mee. Zoals mijn lezers al wel gemerkt hebben houd ik zelf ook niet van eenheidsworst. Ik kan dus alleen maar toejuichen dat deze weblog leeft, dat hij zaken losmaakt en dikwijls zelfs de gemoederen verhit.

Maar al te veel reacties zijn afbrekend bedoeld, kwaadaardig zelfs, ten opzichte van mezelf en, wat erger is, ten opzichte van atleten die ik coach. Op bepaalde ogenblikken ontaarden de reacties zelfs in regelrechte onderlinge scheldpartijen. Dat vind ik jammer, meer zelfs: onacceptabel. Ik doe dan ook een oproep om de zaken rustiger en in een breder perspectief te bekijken, om op een meer gematigde manier te reageren, vooral meer respectvol. Indien dit niet kan blokkeer ik de mogelijkheid tot reageren. Hoe jammer ik dit ook zou vinden.

"Het Dendermondse parket verdenkt voorzitter Eddy Wauters (73) van Antwerp FC lid te zijn van een criminele organisatie en misdaadgeld via de voetbalclub te hebben witgewassen. Een deel van dat geld zou hij ook in eigen zak hebben gestoken." (Het Nieuwsblad, pag. 17). Zou het kunnen dat de oud-voorzitter van de vroegere Kredietbank met volle verstand, wetens en willens dus, met geld dat afkomstig zou kunnen zijn uit pakweg de één of andere obscure BTW-carrousel, of godbetert uit de Russische mensenhandel of Columbiaanse drugtrafiek de clubkas van The Great Old heeft gespijsd?  Dat hij met dit geld zich persoonlijk zaken heeft gepermitteerd die het daglicht schuwen? Het lijkt ongeloofwaardig, haast te gek om los te lopen. Hoewel. Ik heb me al dikwijls afgevraagd wat de drijfveer is van de Van den Wijngaerts, de Theyskensen, de Keersmaeckersen, de Lambrechtsen, de Vaessens en bij uitbreiding zelfs de Abramovichen van de voetbalwereld om persoonlijk, familie- en zakenkapitaal te pompen en te blijven pompen in bodemloze putten, in zinkende schepen, in geldverslindende lijdenswegen zonder einde. In een business waar putten gedempt worden met nieuwe putten, waar de werknemers haast per definitie veel te veel betaald worden, waar massaal geld wordt uitgegeven dat er niet is. In een business waar het woord "investeren" anders wordt geïnterpreteerd dan in de ernstige zakenwereld. Is het om erkend en gekend te worden? Is het om onder gelijkgestemden ontvangen te worden met de nodige égards, om een doorslaggevende stem te hebben in "het spelletje", misschien stomweg om aangeproken te worden met "voorzitter"? Of is het misschien echt om de liefde voor de sport? Ik zou dat echt eens willen weten.

Morgen vindt in Brasschaat het Europese Kampioenschap triatlon Long Distance plaats. Nu ja, wat heet Europees met bij de elite mannen amper een 10-tal Europese nationaliteiten (10 Belgen, 6 Denen, 5 Tjechen, 6 Britten, 4 Italianen, 2 Slovenen, 1 Zweed, 1 Portugees en 1 Fin) aan de start. Geen enkele Duitse, Franse, Nederlandse of Spaanse atleet verwaardigde het zich om af te zakken naar Brasschaat. Geen Rutger Beke aan de start ook, evenmin als Marino Van Hoenacker en Luc van Lierde. Verder, na het forfait van de Deen Sindballe, ook geen enkele Europese triatleet die ooit potten gebroken heeft (lees top-10 gehaald heeft) in de Ironman van Hawaii, het echte trefpunt van 's werelds beste triatleten op de lange afstand. Het veel lucratievere Ironmancircuit en de wereldbekerwedstrijden die deelname aan de Olympische Spelen moeten mogelijk maken vormen onoverkomelijke hinderpalen om omstreeks 12.00u een topdeelnemersveld in de E-10 plas te krijgen. En toch wordt het  morgen geen maat voor niks in de hoofdstad van de Noorderkempen. Ongetwijfeld krijgen we sport van de bovenste plank te zien. Er staan heus wel een stel goede buitenlanders aan de start en een aantal Belgische triatleten krijgen een unieke gelegenheid om voor eigen volk het respect af te dwingen dat ze al veel langer verdienen. Ik denk dan vooral aan Gerrit Schellens die pas tot volle ontbolstering kwam op een leeftijd dat andere atleten solliciteren naar een job als teammanager, bondscoach, parcoursbouwer, of omringd door bekers, medailles en fotokaders gewoonweg een tweede, buikuitdeinend leven beginnen, bij pot en pint nostalgisch mijmerend over hoe schitterend hun carrière wel is geweest. Tijdens de herfst - het zal wel een Indian Summer zijn - van zijn carrière borstelde Schellens nog vlug  twee Europese titels en, wat nog veel waardevoller is,  twee overwinningen in de Ironman van Zuid-Afrika bij elkaar. Eén keer moest hij daarvoor zelfs Faris Al-Sultan, winnaar van de Ironman van Hawaii, kloppen. Geen enkele triatleet ter wereld kan trouwens sneller een marathon lopen na 180 km fietsen dan Schellens. Maar misschien is morgen voor Gerrit het zwemonderdeel wel te lang, en de afsluitende loopproef (21 km) te kort. Geen nood dan. Ik lees in de kranten dat nog een aantal andere Belgen zich kansen toemeten. Het wordt drummen voor de kus van de podiummeisjes.

Frederik Van Lierde werkte in Brasschaat en omstreken een dijk van een wedstrijd af. Hij zwom en fietste keihard, zonder omkijken. Tijdens het lopen hield hij dan prachtig stand. Nipt, dat wel. Maar meer moest dat niet zijn. Van start tot finish aan de leiding dus, zoals alleen de besten dat kunnen. Soms lijkt winnen zo simpel, ver van alle tactisch gehakketak. Trekken, sleuren, duwen en stampen. Rechtaan, rechtdoor. Gewoon op de tanden bijten, verbeten vechtend tegen de opkomende krampen en de alsmaar naderende tegenstand. Bijzonder knap. Het dient gezegd. Nadien stond Frederik de pers te woord. "Ik heb de voorbije jaren heel wat geld in mijn sport gestoken" en "Mijn vrouw heeft de hele week beneden bij de kleine geslapen, zodat ik toch mijn nachtrust zou hebben. Ik had boven het hele bed voor mij alleen." Eigenste woorden van de kersverse Europese kampioen triatlon, zopas ook voor de tweede keer vader geworden. Veelzeggende woorden ook. Ik ken mevrouw Van Lierde niet. Maar zelfs zonder haar te kennen kan ik haar alleen maar bewonderen. Zij is ongetwijfeld de befaamde sterke vrouw achter de sterke man. Zichzelf wegcijferend, een leven in functie van. Ik durf te veronderstellen dat het hem zonder haar nooit zou gelukt zijn. Ook zij heeft vandaag gewonnen. Proficiat! 

Fragment 1: "Het wedstrijdseizoen vorderde, en Eric werd in 1990 voor de laatste maal wereldkampioen. Niet lang na het vieren van deze laatste wereldtitel kreeg ik een telefoontje van Georges Jobé. Of ik, nu Eric gestopt was, bereid was om zijn trainer te worden. In eerste instantie twijfelde ik. Jobé sleepte de reputatie met zich mee dat hij niet de gemakkelijkste was, een eigenzinnige koppigaard bovendien. Insiders uit het crossmilieu raadden het me zelfs af, en ze bezworen me dat er met iemand als Jobé niet veel eer zou te rapen vallen. Toch nodigde ik Georges uit voor een gesprek. Ik kreeg voor mij een gewezen kampioen, vol twijfels, een beetje radeloos zelfs. Hij wou wel terugkomen op het hoogste niveau, maar hij wist niet hoe."

Fragment 2: "Maak je geen illusies. Succes overkomt je nooit als het winnen van het groot lot. De kans dat je succesvol bent of wordt is trouwens immens veel groter. Succes is immers de resultante van hard werken, van geloof in jezelf en in anderen, en misschien nog vooral van het volgen van een visie die haar deugdelijkheid al heeft bewezen.

Evenmin als succes toevallig komt, krijg je een dergelijke visie zomaar in de schoot geworpen. Dikwijls is deze het resultaat van een jarenlange ervaring, van vallen en opstaan, van een continue bijsturing, van wikken en wegen, van het nemen van de juiste beslissingen op het juiste moment. 

Een visie kan maar tot succes leiden voor zover ze kan gedeeld worden met anderen en dus overgebracht worden op anderen. Dit is niet altijd even evident.  Het overbrengen van een dergelijke visie vraagt tijd en geduld, zowel in de business als in de sport.  Een succesvolle visie is immers zelden of nooit éénlijnig. Ze bestaat bijna altijd uit een verzameling - haast zelfs een wirwar - van vaardigheden en strategieën die stap voor stap moeten  duidelijk gemaakt worden.  Het is dan ook belangrijk te beseffen dat een visie niet zomaar in een korte tijd kan overgebracht worden op iedereen. Er moet rekening gehouden worden met allerlei factoren zoals de intrinsieke competentie en intelligentie, het absorptievermogen, eerder opgedane kennis en vaardigheden, de luisterbereidheid en de flexibiliteit van de atleet/werknemer (A/W)."

Dit zijn 2 fragmenten uit het boek over "Coaching" dat ex-canvasmarathonloper Geert Vanvaerenbergh en ikzelf op stapel hebben staan. Het wordt een mix van praktijkervaring en theorie. We hadden deze week moeten klaar zijn met ons manuscript. Maar het wordt, voorlopig dan toch, niks. We hebben hopeloos veel vertraging opgelopen. Te druk bezig met andere dingen, agenda's die amper toelieten om onze wekelijkse redactievergaderingen in te plannen, vooral te veel schrik van de steile flanken van de Mont Ventoux en ergo meer zin om tijdens de schaarse vrije uren op de fiets te kruipen dan in de pen. We halen de boekenbeurs dus niet, zoveel is nu wel zeker. De kerstperiode dan maar. Hoewel, er zijn ongetwijfeld leukere boeken om onder de kerstboom te leggen. En ik heb me met die Ironman van Lanzarote ook iets op de hals gehaald. Ik ga er niet komen met 10 uur trainen per week. Wanneer dan nog schrijven? En al de rest? Ik moet dringend eens op zoek gaan naar een coach die me de weg wijst tussen al die uitdagingen.

Toen ik in de voorbije Giro zelfs de allerbeste klimmers van het peloton  op de beestig steile flanken van de Zoncolan zag duwen, trekken en sleuren met een verzetje dat amper groter is dan dat waarmee ik me, nat van het zweet, vanuit Bédoin in het befaamde bos richting top van de Mont Ventoux pleeg voor te bewegen, dacht ik even dat de gezamelijke wielermeute dan toch beslist had om nieuwe, vooral ook cleanere paden in te slaan. Vandaag slaat de twijfel weer toe. Op gevaar af om aanzien te worden als een negatief ingesteld en wantrouwend  sujet moet ik bekennen dat ik van nature uit argwaan koester  ten opzichte van mensen die te hard hun best doen om hun medemens te overtuigen van hun goede bedoelingen. Precies daarom wantrouw ik Di Luca, Simoni, Mazzoleni en Ricco. Het gefoefel van Landis indachtig zijn ze er op de één of andere manier in geslaagd om hun testosteronespiegel te laten zakken tot prepuberale waarden,  tot waarden die het ontstaan van, zoals dat heet, de secundaire geslachtskenmerken voorafgaan. Tenzij ze morgenochtend opstaan met een stel knoerten van jeugdpuisten, bij voorkeur pal op hun neus, en met enig licht, juveniel dons tussen hun lippen en die puisterige neus, denk ik dat ze gesjoemeld hebben. En vrees ik dat in dat geval de genadeslag voor de wielersport wel heel dichtbij is. In Japan noemen ze zoiets harakiri. Wielerharakiri.

Ik heb me de laatste weken vooral bezig gehouden met oplapwerk: Luc Van Lierde en zijn stressfractuur, Sven Nys en de voorbije Olympische droom, Peter Croes en zijn mindere prestaties, Kevin De Weert en zijn strijd om als profrenner eindelijk te laten zien wat kenners nu toch al enkele jaren geleden dachten van hem te mogen verwachten. Er zijn zo van die perioden dat de trein weigert te bollen, dat alles vierkant draait. Ik herzie dan planningen, ik zoek oplossingen voor het schijnbaar onoplosbare, en vooral praat ik dan in op mijn poulains tot er toch beweging in die trein komt. En langzamerhand lukt dat. Zo heb ik het gevoel dat Luc na een (korte) moeilijke periode weer op de rails staat. Op maandag, woensdag en vrijdag komt hij naar Leuven om er te zwemmen en te trainen in de hoogtekamer. Hij fietst er in ijle lucht, waardoor hij een met een relatief lage en dus beensparende trapbelasting toch hogere hartslag- en melkzuurwaarden kan bereiken, en dus efficiënter kan trainen. Als alles verloopt zoals voorzien gaat hij deze week uitkomen op 25 km zwemmen, om en bij de 500 km fietsen en 90 min aquajog. Volgende week drijven we de trainingsintensiteit en de aquajog verder op. Hoewel het nipt zal zijn blijft deelname aan de Marc Herremans Classic op 5 augustus in Antwerpen tot de mogelijkheden behoren. Sven heeft er ondertussen al een rittenwedstrijd opzitten, en vandaag won hij met overmacht een wegwedstrijd in Oetingen. Hij voelt zich sterk, heel sterk zelfs. Ik weet dat hij erop gebrand is om zich zondag tijdens het B.K. op de weg te tonen, en vooral om later in juli,  - als het niet te warm is - op het B.K. mountainbike zijn huid duur te verkopen.  Peter Croes heeft een turbulente tijd en een intensieve trainingsperiode achter de rug. Ondanks een letsel aan het onderbeen zijn de verwachtingen hoog gespannen voor het komende Europees kampioenschap, nu zaterdag in Denemarken. Het moet nu eindelijk eens gaan lukken. Hij heeft er alleszins hard voor gewerkt. Kevin De Weert dan. Tot grote tevredenheid van zijn nieuwe ploeg (Cofidis) begon hij het seizoen sterk met een vierde plaats in de eindstand van de Ster van Bessèges. Een val in het voorjaar met een sleutelbeenbreuk tot gevolg strooide voor de zoveelste keer nog maar eens roet in het eten. Via een sterke Ronde van Zwitserland hoopte hij een ticket voor de Tour te bemachtigen.  Helaas. Een lange ontsnapping, een prachtige prestatie in de bergrit die de renners over de hoogste toppen van Zwitserland voerde en een tiende plaats in de afsluitende tijdrit konden - een beetje onbegrijpelijk toch - zijn sportieve bazen niet overtuigen om hem te verkiezen boven een aantal  renners met de zwaarder doorwegende contracten. We weten alleszins dat de vorm er is. Misschien veegt hij zondag in Ronse alle ellende van de voorbije jaren van de baan. Ik heb het vroeger al gezegd en geschreven. Een coach leeft mee met de ups en downs van zijn atleten, met het besef dat de dreigende pas achterwaarts niet ver is na twee stappen voorwaarts, met de zekerheid dat het achter de schermen niet altijd koek en ei is.

Na het Duitse en het Spaanse ligt nu ook het Italiaanse wielrennen op apegapen. Als ik de media mag geloven wordt de strop rond Pettachi's, Di Luca's, Ricco's en Mazzoleni's hals verder en verder dicht getrokken. Verdachte urinestalen en afgetapte telefoongesprekken maken het voor betrokken renners alsmaar moeilijker om hun onschuld staande te houden. Met Di Luca, Landis, Heras, Basso, Ullrich, Riis, allen ex-rondewinnaars, komt eigenlijk het hele rondegebeuren op de helling te staan. Misschien wordt het echt wel tijd om de vraag te stellen of deze grote ronden, in hun huidige vorm, nog wel kunnen. Ik heb soms wel een dubbel gevoel. De organisatoren van de Tour weren enerzijds dopingzondaars of al wie van dichtbij of veraf betrokken is bij het één of andere dopingdossier. Op zich is daar niks op tegen, ik kan het in principe alleen maar toejuichen. Maar anderzijds realiseren ze zich blijkbaar niet dat ze het gebruik van versterkende, ondersteunende en dus ook stimulerende middelen in de hand werken door hun wedstrijd extreem zwaar te maken, door de renners, in dienst van het spektakel, te pushen tot tegen en voorbij hun limieten. Je zult maar renner zijn, met  zenuwachtige sportdirecteurs, en vooral met sponsors die resultaten verlangen in een onmenselijk zware ronde waarin dag na dag het uiterste gevergd wordt van je lichaam. Je zult maar renner zijn die na een zware bergetappe 's ochtends stikkapot opstaat met nog maar eens 200 kilometer en 5 cols op het menu. Je zult maar renner zijn die opgegroeid is in een overgemedicaliseerde wielercultuur, in een wereld waarin  haast van oudsher schimmige randfiguren rondwaren die net dat ietsje meer kunnen bieden, dat ietsje dat het immense verschil maakt tussen een meeloper en een kampioen, dat ietsje dat het verschil maakt tussen briefjes van 5 en 500 euro. Je zult maar renner zijn die te horen krijgt dat epo gezonder is dan een glas limonade, dat het gezonder is te rijden mét dan zonder bepaalde producten die op de dopinglijst staan. Let wel, ik praat die renners niet goed. Ik pleit voor en droom van een dopingvrije sport. Maar dan volstaat het niet om alleen de renners met de vinger te wijzen. Dan volstaat het niet om enkel repressief op te treden tegen de zondaars die naast leider dikwijls vooral ook lijder zijn. Dan moet er ook schoon schip gemaakt worden met alle factoren die de doping in de hand werken. Dan moet alles eens onder de loupe worden genomen, zowel  de oorzaken als de gevolgen. Dan is er nog veel werk aan de winkel.

Ondertussen is ook nog eens duidelijk geworden dat een bepaalde krant en een journalist het vel willen van dokter Ivan Vanmol, dat ze daarvoor heel ver willen gaan.  Ik spreek me niet uit over de eventuele betrokkenheid van dokter Vanmol bij welke affaire dan ook. Maar ik stel wel vast dat bij gebrek aan beter en bij gebrek aan bewijs voor eerder geuitte beschuldigingen door betrokken journalist een aantal zaken uit het begin van de jaren '90, waarvoor Vanmol nota bene in 2000 na onderzoek door het Italiaanse gerecht officieel buiten verdenking werd gesteld (GVA 30/06/07 pag. 31), breed worden uitgesmeerd. Helemaal bedenkelijk wordt het wanneer zijn naam, zonder wetenschappelijk bewijs, gelinkt wordt aan de dood van een Poolse wielrenner. Ploegarts is plots een heel gevaarlijk beroep. Vanmol is vast niet de enige arts die ooit een renner in de ploeg heeft gehad die nadien op jonge leeftijd plots is overleden.