Achter de Schermen

De periode van de waarheid kondigt zich aan voor mijn twee triatleten. Meer nog. De resultaten van hun eerstvolgende wedstrijden kunnen wel eens bepalend zijn voor hun sportieve toekomst. Peter Croes start volgende zondag in de wereldbekerwedstrijd van Lissabon. Het resultaat moet (veel) beter zijn dan in Mooloolaba. Ik kijk vooral uit naar zijn zwemproef. Peter moet met de besten uit het water komen, en zoniet moet de achterstand overbrugbaar zijn tijdens het fietsonderdeel. Eigenlijk komt het er dus op neer dat hij met de allerbesten moet beginnen aan de afsluitende 10 kilometer. Met minder ben ik deze keer niet tevreden. Deze opdracht is zeker en vast niet onmogelijk voor Peter. Met zijn talent moet het lukken. Bovendien heeft hij hard getraind in Mallorca. Hij moet daar nu de vruchten van plukken.

Luc Van Lierde vertrekt morgen voor een periode van 3 weken naar Lanzarote. Zaterdag staat als opwarmertje de Vulcano Triathlon op het programma, een wedstrijd over de Olympische afstand. Op 19 mei volgt dan met de Ironman de grote test. Ook voor Luc leg ik de lat hoog. Ik verwacht hem dan minstens op het podium. Hij kan het, zeker weten. Vandaag deed hij een laatste trainingstest. Deze morgen fietste hij 100 kilometer met een gemiddelde snelheid van 37,2 km/u en deze namiddag liep hij de 10 km van Knokke, zonder echt voluit te gaan, in een tijd van 32 min en 6 sec. Dat zit goed. Of is er iemand die daaraan twijfelt?

Het is alsof Mohammed Ali, toen hij nog door het leven ging als Cassius Clay, rond de wielersport dartelt en  danst. Van hem werd gezegd dat hij "flies like a butterfly and stings like a bee".  Ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren vooraleer de wielersport ten onder gaat aan de voortdurende "jabs" en "uppercuts" die ze onafgebroken en zonder mededogen - zoals in Ali's beste tijd - moet incasseren. Het Duitse marketingbureau IFM becijferde dat de Tour 2006 ten opzichte van 2005 de helft van haar commerciële waarde verloor (HLN 3/05/07 pag. 24). De verklaring voor deze spectaculaire terugval ligt niet alleen in de concurrentie van het W.K. voetbal. Vooral in Duitsland en Italië haakten heel wat kijkers af omwille van de gedwongen terugtrekking van Ullrich en Basso op de vooravond van de start. De haast onwaarschijnlijke opeenvolging van schandalen begint diepe sporen na te laten. Hoe kan het ook anders? De impact op het peloton wordt ook van langsom meer duidelijk. Ook gezien hoe het peloton "en bloc", in een ogenschijnlijk gezapig tempo La Redoute op klauterde? Dat het spervuur van demarrages achterwege bleef, alleszins vóór de laatste beklimmingen eraan kwamen? Dat de toprenners nog maar één "cartouche" te verschieten hebben en dat die "cartouche" veel minder ver draagt dan enkele jaren geleden?  Ondanks alles heb ik, diep in mijn binnenste, nu al een lichte heimwee naar de tijd dat de toppers doortrokken aan de voet van La Redoute, mekaar halfweg eens diep in de ogen keken en er dan nog eens met een verbeten en soms ook al triomfantelijke blik een snok aan gaven. Die (gouden ?) tijd lijkt voorgoed voorbij. Eigenlijk maar goed ook. Als we een beetje minder naar de koers kijken, zitten we misschien zelf wat meer op de fiets. Of dan  hebben we wat meer tijd om een boek te lezen, zoals dat boek van Jef D'Hont. Misschien pak ik het morgen nog eens vast als ik in de boekenwinkel kom. En misschien leg ik het deze keer niet terug. Wie weet.

Luc Van Lierde werd tweede in de Volcano Triathlon van Lanzarote. Aan de telefoon klonk hij gefrustreerd en ontgoocheld. Gefrustreerd omdat de winnaar, de Argentijn Francisco Pontano Roldan een wagen op het parcours zou gehad hebben die hem vakkundig uit de (hard waaiende) wind zette. Ontgoocheld omdat het gevoel tijdens de wedstrijd niet was wat hij verwacht had. "Geblokkeerde dijspieren" heette het.  Persoonlijk denk ik dat het nog zo slecht niet is geweest. Luc's eindtijd is op enkele seconden na even goed als die van de winnaar van vorig jaar, Ain-Alar Juhanson. Luc had toch nog de tweede fietstijd, en zijn gemiddelde snelheid tijdens het fietsen was 38 km/u, op een parcours waar een bijzonder strakke wind lelijk huis hield en waar een hoogteverschil van 500 meter moest overwonnen worden. Ik denk dat Luc's perceptie van zijn prestatie fel beïnvloed wordt door zijn frustratie. Hoe dan ook pleit het voor Luc dat hij zich niet zo  maar weg steekt achter het unfaire gedrag van Roldan en dat hij kritisch blijft voor zichzelf. Alleen zo kunnen we blijven schaven aan de zwakke plekken. Tot ze helemaal weg zijn.

Peter Croes deed het niet goed in Lissabon. Nog maar eens een matige zwemproef. Uit het water in de achterste gelederen, hoewel niet zo ver van de allerbeste zwemmers. Toch net iets te ver. Op dat niveau maken enkele seconden een wereld van verschil. Ondanks de steun van een onbaatzuchtige Stijn Goris - die zich notabene voor Peter liet uitzakken uit de kopgroep - kreeg Peter geen aansluiting met de kopgroep tijdens het fietsen. Hij eindigde met een eerder zwakke 10 kilometer. De rekening is vlug gemaakt. Het eindresultaat oogt pover, veel te ver verwijderd van de top-8, veel te ver verwijderd van de oorspronkelijke doelstellingen. Er valt Peter weinig te verwijten. Hij was gedreven en had hard getraind. Misschien moeten we vrezen dat Peking te vroeg komt. Misschien is Londen een beter mikpunt. Misschien is Peter beter geschikt voor de langere afstand. Misschien... Veel misschiens, veel twijfels, weinig zekerheden. Eigenlijk geen. Dat is het verdict na vandaag.  Hard.

Ik heb tientallen en tientallen trainingsschema's geschreven. Ik heb boeken geschreven over trainen met hartslagmeter, over joggen en marathon lopen, over wielrennen, stressbeheersing  en afslanken. Ik heb op tientallen (top)sporters ingepraat, hen overtuigd te trainen, hen gepusht tot aan en over de limiet. Ik heb met schade en schande  leren omgaan met atleten die "uncoachable" als een superlatief beschouwden. En ondanks dat alles bleef ik zitten met één frustratie, met één iemand die ik zo moeilijk, onmogelijk zelfs aan het sporten kreeg. Tot vorige zaterdag. Toen stelde mijn vrouw me zelf voor om met haar te gaan joggen. Vandaag zit onze tweede gezamelijke training erop. Zou het dan toch lukken? 

Johan Bruyneel geeft niet thuis in de affaire Basso. 'Ik kan alleen zeggen dat het ook voor mij nieuws was toen dat in de loop van de namiddag bekend raakte. Ik had de jongste tijd nog wel contact met Ivan maar over de affaire zelf hebben we eigenlijk weinig gepraat'  was zowat het enige zinnige (?) antwoord dat hij kon geven op een vraag naar zijn reactie. Het zal wel zo zijn. In de relatie Bruyneel - Basso is de link met het wielrennen ook maar een totaal verwaarloosbare bagatel. In hun eerder sporadische kontakten - ze zien elkaar meestal 's zondags op de hondenschool waar Basso's hond Birillo kop en nek boven de anderen uitsteekt -  keuvelen ze veel liever over hun gezamelijke hobby. Als ik me niet vergis is dat bloemschikken. Het zijn en blijven rare jongens.  Vandaag vraag ik me af hoe Basso zich kan verantwoorden tegen zijn vrouw (later tegenover zijn kinderen), tegenover zijn ouders, familie en vrienden. Waren zij op de hoogte, of heeft hij ook tegenover hen gezworen dat hij  onschuldig was, dat hij nooit contact had gehad met Fuentes, dat de naam Birillo op de bloedzakjes een ongelukkig toeval was, een haast onverklaarbare speling van het lot? Ik denk dat Basso de volgende dagen en maanden dikwijls met neergeslagen ogen zal rondlopen. Ik vrees ook dat hij voor een reusachtige puinhoop staat en ik hoop dat hij de buldozers zal vinden om het puin te ruimen. Bij Pantani is dat niet gelukt.

• ·       

  ·        9.30 u: Mario Aerts aan de lijn. Hij is op weg naar Zaventem. Hij maakt zich zorgen. De problemen aan de luchtwegen die hem parten speelden in de Waalse Pijl, weghielden van L-B-L en zijn verdere trainingsplanning compleet in de war stuurden, zijn nog altijd niet volledig van de baan. Zaterdag start de Giro met een ploegentijdrit. 't Zal een zware klus worden.

  ·        10.30 u: Kevin De Weert zegt me dat hij helemaal naar de kl... is. Vorige zaterdag verliep de training in de Ardennen nog vlekkeloos. Zondag was een recuperatiedag voorzien en sinds maandag komt hij met geen poot meer vooruit. We gaan enkele aapassingen doen, en we komen er dan wel uit.

  ·        12.00 u: gesprek met Peter Croes, samen met zijn vader Etienne en Peter Hespel. Na een lang gesprek maandag en vandaag zijn we nu rond met de analyse van de wedstrijd van zondag. De sleutel van het succes zit in het zwemmen. We blijven daaraan extra aandacht schenken, en voor de rest gaan we verder op de ingeslagen weg. De kwalificatie voor Peking blijft het doel. Ik hoop dat de kaarten er zondag, na de wedstrijd in Zuid-Afrika, al anders bijliggen.

  ·        13.05 u: met Peter Hespel een verkennend gesprek met de manager van 'een' voetbalploeg in verband met het opzetten van een begeleidingsstructuur rond het team, in samenwerking met het Topsport ABC. Ik heb het gevoel dat het een moeilijke bevalling zal worden.

  ·        15.00 u:  samen met Peter Hespel een gesprek met 800 meter belofte Thomas Matthys en trainer Rudi Diels. Ook Thomas wil naar de Spelen. Ons trainingsadvies geeft nog niet helemaal het beoogde resultaat. Bijsturen dus.

  ·        17.30 u: telefoon van Luc Van Lierde. Vandaag stond de laatste echt grote fietstraining op het programma. De wind waaide oerend hard, en het was verschrikkelijk warm. De benen voelden minder "geblokkeerd" aan dan de voorbije dagen. Maar na 50 km kreeg hij krampen. Eerst in de rechterdij, dan in de kuiten, later nog in de linkerdij, in de triceps, de rugspieren... Desondanks werkte hij zijn training af. Na heel wat vragen en antwoorden lijkt de meest plausibele verklaring te liggen in onvoldoende hydratie tijdens de voorbije dagen en net vóór de training. Het  trainingsschema omgooien dan maar. Morgen een rustdag. Nadien zien we dan, van dag tot dag. Hoe dan ook zullen we enkele dagen vroeger beginnen met de tapering.

  ·        19.00 u: telefoon van Sven Nys. Een beetje goed nieuws. De training verliep vlot, en het pijntje aan de knie dat sinds een kleine week opspeelde lijkt verdwenen. Volgende zondag start Sven in Ronse voor zijn eerste MB-wedstrijd als voorbereiding op de wereldbekerwedstrijd van 27  mei.

  ·        20.00 u: derde training met mijn eigenste vrouw. Een vlekkeloze jog! Eindelijk geen enkel probleem! Opluchting alom. Het kan dus. Ik heb wel moeten wachten tot het einde van de dag. Het leven van een coach kan toch mooi zijn!

Op 11 mei 2006, één jaar  geleden dus, schreef ik mijn eerste blog. Ondertussen zijn er nog 321 stuks bijgekomen, dat is gemiddeld iets meer dan 6 per week. Geloof me dat dat niet altijd even simpel is geweest. Toen ik begon met "Achter de schermen" was het mijn doel om het jaar vol te maken. Zover sta ik dan. Wat nu? Ik heb het al gehad over zoveel onderwerpen en ik heb al redelijk wat op zere tenen getrapt. Misschien is het wel genoeg geweest. Ik twijfel er echt wel aan of ik er nog een jaar kan bijdoen zonder in herhaling te vallen. Stoppen in schoonheid, met nog altijd meer dan 1000 unieke lezers per dag lijkt me wel wat. Ik zal er eens diep moeten over nadenken tijdens het komende weekend. 

De totaal onverwachte reacties hebben geholpen om een beslissing te nemen. Ik ga door. Zonder druk evenwel, zonder verplichting om wekelijks een vast aantal blogs te produceren. Ik zie wel waar ik uitkom, over een week, een maand, een jaar... Bedankt voor de steun. Zou het dan toch zo zijn dat niet alleen atleten zo nu en dan een schouderklop nodig hebben om door te zetten?

Coach

Mario Aerts is gisteren behoorlijk goed door de ploegentijdrit gesparteld. Gelost op de laatste helling, op amper 3 km van het einde, nadat hij meer dan zijn werk had gedaan. We hadden eerlijk gezegd erger gevreesd en verwacht, veel erger. Na de Amstel Gold Race was trouble troef geweest. Geïrriteerde en geïnfecteerde luchtwegen die de rust- en trainingshartslagen abnormaal opkrikten en het vermogen tijdens de training de dieperik instuurden, die trainen haast onmogelijk maakten, en dat terwijl de concurrentie vrolijk kilometers afmaalde en wedstrijdritme opdeed in de Ronde van Romandië. Er zijn beter omstandigheden om de Giro voor te bereiden. Mario had schrik van de ploegentijdrit. Hij niet alleen trouwens. Het is één van de hardste en meest ongenadige disciplines. Het tempo wordt opgelegd door de sterksten. Er wordt geroepen en geschreeuwd op hen die nog wel willen maar niet meer kunnen overpakken, op hen die het nog proberen maar al na enkele honderden meters de power om het ritme te onderhouden voelen wegstromen uit de verzuurde quadriceps die op ontploffen staan. Er wordt even goed gefoeterd op de besten die het tempo niet gelijkmatig maar met een superieure snok de hoogte injagen en zo de kadans verstoren. De minste onaandachtzaamheid of verzwakking kan dodelijk zijn. Lossen betekent een eenzame tocht ver achter de ploegmaats. Mario voelde zich relatief goed en hij verloor amper 30 tot 40 seconden. Hij klonk tevreden aan de telefoon, vooral opgelucht.  Ik verwacht dat hij nu elke dag iets beter gaat worden. Hij heeft 3 weken de tijd om zich te tonen, mogelijk zelfs om een deftig klassement te rijden. Hij moet dat kunnen, zeker nu hij - zoals hij in een interview zei - aardig in de buurt is gekomen van de Aerts van enkele jaren geleden. 

Een coach moet problemen analyseren en oplossen. Hij moet twijfels wegnemen, vertrouwen geven, kunnen pushen en een helpende hand aanreiken. Als hij dat niet kan staat hij machteloos. Zo voel ik me na de derde ontgoochelende wedstrijd op rij van Peter Croes. Dit keer is Peter na het zwemmen wel weg met de eerste (grote) groep. Hij probeert te ontsnappen, wordt ingelopen en mist dan de goede ontsnapping. Toch loopt hij als negende het fietspark uit. Dan is het over. Hij gaat finaal onderuit tijdens de laatste tien kilometer, voorbij gelopen en achter gelaten door triatleten die daartoe niet in staat zouden mogen zijn. Pijn in de kuiten, zo heet het. Wat ook de reden is, het loopt fout.  Zoveel is zeker. En ik weet verdomd niet hoe we dit kunnen oplossen op korte termijn. Ik weet het echt niet. Ik stel alles in vraag, ook de trainingsschema's. Ik geloof nog in Peter, in zijn talent, in zijn potentieel. Daar kunnen deze drie slechte wedstrijden niets aan veranderen. Maar - hoewel de handdoek nog niet wordt gegooid - ik geloof vandaag minder in het realiseren van de Olympische droom. Als ik eerlijk moet zijn lijkt  Peking me heel ver weg.

Na zondag heb ik dan weer heel wat vertrouwen in Sven Nys. In Ronse werd hij derde. Er zat meer in. Een lekke band sloeg alle kansen uit handen toen hij afgescheiden aan de leiding reed. Sven blijft voorzichtig. "Zonder die lekke band zou ik alleszins meegedaan hebben voor de eerste plaats" zei hij me eerder bescheiden. Het belangrijkste voor mij is dat Sven het ritme aankon, dat hij klaar was om meer dan 2 uur lang te bikkelen met Meirhaeghe. Sven ging  haast moeiteloos tot op de limiet. Naar het einde van de wedstrijd toe joeg hij zijn hartslag zelfs nog tot boven de 190 slagen/minuut. Dit is bemoedigend. Maar ook niet meer dan dat. Het zware werk komt nog. Ook voor Sven is Peking nog ver weg, maar zijn neus staat toch al in de goede richting.

Ik pleit schuldig. Ik was een (felle) voorstander van prof- en BLOSO-statuten, van BOIC-beurzen, van sponsorcontracten allerhande, kortom van maximale ondersteuning aan al wie talent heeft, had of dacht te hebben. Vandaag twijfel ik, weet ik niet meer zeker of dit de goede weg is om het talent te laten ontbolsteren. Ik zie in verschillende sportdisciplines  te veel eeuwige beloften en vedetten avant la lettre, met misplaatste sterallures, misschien net omdat ze te vroeg profsporter zijn, omdat ze te veel mogelijkheden krijgen. Ik merk te veel dingen op die blijkbaar een trend zijn geworden, jonge sporters die te veel gefocust zijn op uiterlijkheden, die te vaak bezig met zaken die niks met hun sport te maken hebben, die zichzelf te hoog inschatten, die te veel vrije tijd hebben, die te vroeg worden of werden opgehemeld. Ik vul hier geen namen in, omdat het, zoals ik al zei, om een trend gaat,  omdat ik niemand specifiek wil aanvallen of afvallen, omdat ik zelf voorstander was van dit systeem. Misschien vooral omdat er gelukkig uitzonderingen zijn.  

Ik heb te doen met Marc De Hous. Zijn poulain Kirsten Flipkens, 21 toch al, staat momenteel op plaats 131 van de wereldranglijst. Top-50 op het einde van 2007 is de norm die moet gehaald worden om Flipkens', en vooral ook zijn contract verder te zetten. 'Laten we niet in paniek raken. Wie weet wat Flipkens in de tweede jaarhelft nog uit haar mouw schudt. Ik geloof er nog altijd in dat ze de Spelen kan halen, anders was ik er nooit aan begonnen. Ik zal de handdoek dus niet werpen.' (De Standaard 15/05). Het siert hem dat hij blijft geloven in Flipkens, maar ik vrees dat hij diep in zichzelf (veel) beter weet, dat hij weet waar het schoentje knelt. 'Ze moet honderd procent voor haar job leven. Op en naast de baan' (HBVL 12/04) en 'Ik eis meer inzet van Kirsten' (GVA 13/04) zei hij nog maar enkele weken geleden. Hij liet Flipkens toen zelfs weten dat hij niet meer meegaat naar de tornooien als ze zo verder deed. Marc hapt naar lucht, hij spartelt, niet alleen met en voor Flipkens, ook voor zichzelf. 

Net om die reden heb ik mijn lot nooit willen verbinden met één atleet, hoewel de kansen zich hebben voorgedaan. Daarom ben ik nooit voltijds trainer willen worden, hoewel ook hiervoor mogelijkheden zijn geweest. Mijn onafhankelijkheid heeft het me net altijd mogelijk gemaakt om winst en verlies te relativeren, "neen" en "ja" te zeggen als ik daar zin in had en heeft me de vrijheid gegeven om rechtuit te zeggen waar het op staat, tegen atleten, sponsors, organisatoren en beleidsmensen. Hierdoor heb ik sommige deuren op mijn neus gekregen, maar zijn andere dan weer open gegaan. Hierdoor ben ik ook in een situatie gekomen dat ik niemand blaasjes wijs moet maken. Ik ben dus - nog maar eens - een gelukkige, onafhankelijke coach.

Europees kampioen op de Olympische afstand, wereldkampioen op de lange afstand, tweevoudig winnaar van de meest prestigieuze triatlon ter wereld, ver weg in Hawaii, winnaar van de Trofee voor Sportverdienste, twee maal uitgeroepen tot Sportman van het jaar, verkozen tot Sportpersoonlijkheid: Luc Van Lierde probeert morgen in Lanzarote, op het meest veeleisende van alle Ironmanparcoursen, terug aan te knopen met dit glorieuze verleden dat misschien te lang een te zware last is geweest. Vorig jaar ging er nog op zoek naar zichzelf, naar de triatleet die grenzen wou en kon verleggen, die de tegenstander terug in de ogen durfde te kijken. Morgen gaat hij op zoek naar de winnaar in zich, naar de koele en beredeneerde triatleet die vanaf de eerste meter een wedstrijd onder controle kan houden, die de schade kan beperken tijdens het fietsen en verschroeiend kan uithalen tijdens de laatste 42 kilometer van de 226 kilometerlange loodzware tocht. De voorbereiding is goed, maar toch nog niet vlekkeloos, verlopen. Het kan nog beter, ik weet het. Maar toch leg ik de lat hoog. Het podium is een must, de eerste plaats een streefdoel. Er is geen keuze. Luc is 38. De tijd dringt.

Ik zal er zelf niet bij zijn. Jammer, doodjammer. Maar ik weet Luc in goede handen. Marc Herremans en Dirk Van Gossum zijn daar. Dirk zal beletten dat Luc fouten maakt, vóór en tijdens de wedstrijd. Marc zal Luc de mentale kracht geven om door te zetten als de hitte, de wind, de bergen, de afstand hun tol beginnen te eisen. Het zal volstaan om aan Marc's spirit en doorzetting te denken, om even in zijn ogen te kijken en de pijn te zien die nooit meer helemaal zal verdwijnen.  Luc zal dan kunnen wat Marc niet meer kan. In zijn plaats.

"Is Luc Van Lierde nu weer helemaal terug?" vroeg een journalist me gisteren nadat Luc tweede was geworden in de Ironman van Lanzarote. Ik heb ontkennend geantwoord. Dit was niet de Luc Van Lierde die zich tussen 1996 en 2000 de beste triatleet ter wereld mocht noemen. Maar dit was wel de Luc Van Lierde waarmee in alle volgende wedstrijden rekening zal moeten gehouden worden, die respect heeft afgedwongen, die zijn niet door enige kennis van zaken gehinderde en soms zelfs zielige criticasters in iets minder dan 9 uur met het schaamrood op de kaken in het verdomhoekje heeft gejaagd, die - met dank aan Dirk Van Gossum en Marc Herremans - vooral een belangrijke stap heeft gezet naar de definitieve wederopstanding. Zowel Luc als ikzelf beseffen dat er nog heel wat werk aan de winkel is. Nu volgt één week recuperatie en dan beginnen we er weer aan. We gaan de scherpe kantjes wegvijlen, de zwakke punten sterker maken. We gaan werken en wroeten tot we ons doel bereikt hebben.

Op 10 november 2006 schreef ik op het einde van mijn blog 'Nieuwe samenwerking': "Le nouveau Mario est arrivé." Vandaag kan ik zeggen dat Mario Aerts me niet teleur gesteld heeft. Gedurende de hele winter leefde hij op en top als een prof en trainde hij met een gretigheid die hij - ogenschijnlijk dan toch - ergens ver weg van onder het stof moest opduikelen.  Mario was in vorm, heel vroeg al, maar het geloof in eigen kunnen, de spirit en de wil om zelf voor het resultaat te rijden, om in de wedstrijd zijn grenzen te verleggen waren er nog niet. Wegens al te lang niet meer gebruikt, wegens veel te lang vastgeroest in een knechtenrol. Mario werd gerespecteerd in zijn ploeg. Achter de schermen, ver buiten het zicht van de camera's, haalde hij bidons en regenvestjes, reed hij kilometerslang op kop voor Robbie, zette hij Cadell Evans uit de wind om hem dan keurig af te zetten aan de voet van de laatste klim. Hij zette zich dan steevast - zoals dat heet in wielerjargon - "aan de kant". Om dan, soms tot wanhoop van zijn trainer, rustig binnen te rijden, ver achter de kopgroep, denkend aan het labeur van de volgende dag. Maar geleidelijk aan kwam de kentering. In de Brabantse Pijl reed hij voor het eerst sinds lang een finale en voelde hij dat  er meer inzat. De Amstel Gold Race bracht de bevestiging. Vandaag lijkt Mario weer helemaal op het juiste pad te zitten. In de Giro deed hij zijn job in de ploegenrijdrit, hij klom met de beteren tijdens de eerste bergrit, hij reed nog maar eens kilometerslang op kop voor Robbie, en hij probeerde - met succes trouwens - attent mee te schuiven in een beslissende ontsnapping. Als toetje stak hij zondag zelfs even de hand uit naar de ritoverwinning. Een voorlopig twaalfde plaats in het algemene klassement is een perfecte weergave van een mooie eerste week. Misschien blijft hij overeind, of misschien krijgt hij nog een dreun. Maar eigenlijk is dat bijkomstig. Ik heb eindelijk de renner gezien die ik lang geleden al onder mijn hoede had, de nieuwe Mario die zoveel meer kan dan hij de laatste jaren liet zien. 

In de hoogtekamer van het Topsport ABC zag ik al heel wat topatleten aan het werk, o.a. ook kayakker Bob Maesen. Hij traint er regelmatig samen met Sven Nys en steeple-loper Krijn Van Koolwijk. Van professor Hespel weet ik dat Bob niet bang is om in de Leuvense ijle lucht verbeten, met grote halen zijn limieten op te zoeken en zijn grenzen te verleggen.

Bob is wereldtop in zijn discipline. In 2003 werd hij vice-wereldkampioen en in Athene werd hij nog vijfde tijdens de voorbije Olympische Spelen. Ook nadien haalde hij nog een top-5 op een wereldkampioenschap. In andere, meer populaire sportdisciplines bereik je hiermee in België de status van halfgod. Niet zo bij industrieel ingenieur Maesen, die vooral in de anonimiteit keihard traint en knokt om volgende jaar in Peking nog eens een gooi te doen naar Olympisch eremetaal. Ik kan alleen maar respect opbrengen voor dergelijke atleten. Mochten er twijfels gerezen zijn omtrent mijn ideeën over steun van de overheid aan potentiële medaillekandidaten: iemand als Maesen kan niet genoeg gesteund worden. Dergelijke atleten moeten we koesteren. Zo hebben we er niet veel.

De wielersport davert nog maar eens op haar grondvesten. Zoveel is duidelijk na de 'lawine' van bekentenissen van ex-Telekomrenners. Zelfs Zabel - voor velen één van de weinigen met een onkreukbaar imago - gaf vandaag zeer geëmotioneerd toe dat hij niet aan de epoverleiding heeft kunnen weerstaan. Beperkt. Dat wel. Na één week al gestopt omwille van de neveneffecten, zo heet het. Wat indien die neveneffecten er niet waren geweest? Zabel zou nog veel meer gewonnen hebben, zoveel is wel zeker. Gedopeerd, ja, maar niet meer dan zoveel anderen die zwijgen, ontkennen, of enkel toegeven voor de beperkte periode dat ze betrapt zijn. Hoe dan ook is het een moedige bekentenis van Zabel, in de nadagen van zijn carrière, maar toch nog niet afgeschreven. Zabel heeft vandaag geproken, in het belang van de wielersport. Dat denk ik toch.

Dat de prestaties van de Telekomploeg niet gebaseerd waren op revolutionaire test-, trainingsmethoden en trainingsadvies was me al duidelijk in het najaar van 2002. Toen verhuisde Mario Aerts immers naar Godefroot's team. Op 20 september moest Mario al naar de "Medizinische Universitätsklinik Freiburg" voor testen bij de nu zo gecontesteerde Dr. med. L. Heinrich. Ik hoopte iets bij te leren en was dan ook zeer benieuwd naar de testmethode en het bijhorende advies. Toen Mario me het testprotocol toonde was ik, zacht uitgedrukt, teleurgesteld. Het was een vrij klassieke inspanningstest, beginnend op 100 Watt, en per 2 minuten werd de belasting met 20 Watt opgedreven. Het maximale wattage dat Mario toen kreeg rond geduwd was 5.15 Watt/kg. Hij kreeg één A4-tje mee, waarop rudimentair de testgegevens stonden, één grafiekje en welgeteld 4 trainingszone's, uitgedrukt als G1-G2-K3 en EB. Dat was het dan. De manier waarop Mario nadien moest trainen riep heel wat vragen bij me op. Op stage moest hij bergop rijden met een hartslag van 140 slagen/minuut. Kilometers lang, dag na dag. In mijn interpretatie was dat trainen in de recuperatiezone. Bovendien mocht Mario maar in competitie komen op het ogenblik dat de meeste andere renners al enkele rittenwedstrijden in de benen hadden. De gevolgen waren voorspelbaar. Daar heeft Mario Aerts een knak gekregen Het is nadien eigenlijk nooit meer goed gekomen tussen hem en Telekom. Mario voelde zich niet goed in het team. Hij had, zo zei hij me toen, de indruk dat hij overal werd buiten gehouden. Gelukkig, zo blijkt nu.

In sommige reacties worden sommige van de atleten waarmee ik werk beschuldigd van dopinggebruik, net omdat ze een grote prestatie hebben neergezet. Zo ook Mario Aerts, vooral dan op basis van zijn winst in de Waalse Pijl van 2002.

Voor alle duidelijkheid: Mario heeft deze wedstrijd gewonnen met een hematocriet van minder dan 41%, voor zover ik het me herinner was het exact 40,8%. Deze gegevens zijn gebaseerd op een bloedname bij zijn eigen dokter, één dag vóór de wedstrijd. Deze hematocrietwaarde werd nog eens bevestigd door een bloedcontrole van de UCI enkele uren voor de start. Wie twijfelt aan mijn (ere)woord mag altijd contact opnemen via email (paul.vandenbosch@scarlet.be).

Ook Sven Nys ligt wel eens onder vuur. Jammer. Ondanks alle echte en valse beschuldigingen, ondanks alle bekentenissen, ondanks het besef dat er inderdaad heel wat dopinggebruik in de sport is, ondanks dat alles blijf ik geloven in de kracht van talent, van hard trainen en van een gerichte en wetenschappelijke trainingsaanpak, en blijf ik dus ook geloven in zuivere prestaties, in sporters die het anders willen en kunnen. En blijf ik dus rotsvast geloven in atleten zoals Sven Nys. De dag dat dat geloof er niet meer is houdt het op voor mij. En niet zo maar. Dan zal ik me vragen stellen over de voorbije 20 jaar als coach, dan zal ik me verschrikkelijk ongelukkig voelen omwille van de verloren tijd, omwille van zoveel zaken die ik soms verwaarloosd heb omwille van de sport. Maar tot nader orde, en tot het tegendeel bewezen is ga ik door. Nog een hele tijd. (Foto Jimmy Bolcina)

   Morgen start Sven Nys in Offenburg voor zijn eerste wereldbekerwedstrijd mountainbike van het seizoen. De ambities zijn noodgedwongen eerder beperkt. De punten die hij vorige week in Apeldoorn won door o.a. Bart Brentjes - notabene de nummer 6 in de wereldbekereindstand 2006 - te kloppen werden nog niet meegerekend om de startorde te bepalen. Sven start ergens rond nr 145, veel te ver om enige rol van betekenis te kunnen spelen. Hij moet gewoon ontspannen rijden en zo dicht mogelijk eindigen, om zo zijn startpositie bij de volgende wedstrijd gevoelig te verbeteren. Met een top-40 ben ik tevreden. Hij voelt zich goed, en het parcours moet hem liggen. Ik weet dat hijzelf op meer rekent. Wie weet. 

Toen Sven als veertiende over de finish bolde dacht hij dat hij het gehaald had. Tot zijn consternatie ging toen de bel voor de laatste ronde. Met het uitstervende geluid ging ook het licht uit, fysiek en mentaal. Een bijzonder sterke start, een slopende inhaalrace, enkele valpartijen, een open gereten arm en het loodzware parcours waren er na meer dan twee uur te veel aan. Vierentwintigste was het uiteindelijke verdict, een resultaat waar we vooraf zouden voor getekend hebben, maar dat achteraf gezien toch licht teleurstellend is. Tijdens de voorlaatste ronde reed Sven immers nog voor een elfde plaats. Sven kan het niveau van de allerbesten nog niet aan, zoveel is duidelijk. We hadden vroeger al gemerkt dat de doorgewinterde mountainbikers tijdens de laatste ronde iets meer in huis hebben dan Sven. Zij kunnen beter doseren, om dan nog eens verschroeiend uit te halen. Ze hebben ook zo veel meer ervaring. Voor zover het we nog niet wisten is dat nog maar eens duidelijk geworden. Volgende keer moet en zal het (nog) beter zijn, dan wel vanuit een gunstiger startpositie. Laat het ons positief vandaag bekijken. Een plaats binnen de top-30 was het hoogst haalbare, zo leek het ons toch vooraf. Opdracht volbracht dus. Na 3 wedstrijden zijn we nog altijd op schema voor het waarmaken van Sven's Olympische droom. Maar het worden nog bikkelharde maanden.

Nog niet zo lang geleden vond hij rondlummelende joggers maar niks, een beetje dwaas zelfs. De aanschaf van een paar echte loopschoenen leek hem een onverantwoorde en gekke investering, niks voor - zoals dat heet - de cultureel onderlegden. Kortom, hij schuifelde rond op deze aardkloot, gezapig, op zijn eigen tempo, zijn sportende medemens minzaam aanstarend met het milde mededogen dat hem eigen is. Toen stortte hij zich, voor het oog van de camera's, in het grote marathonavontuur. Een nieuwe wereld ging voor hem open. Hij werd ingewijd in vreemde ochtendrituelen waaraan het tellen van hartslagen, het rekken van spieren, een weegschaal en vreemde drankjes te pas kwamen. Zelfs ter plaatse fietsen en watertrappelen, ook wel aquajog geheten, konden, zij het schoorvoetend, na een tijdje op zijn begrip rekenen. Toen uitlekte dat hij verzwegen had dat hij in New York niet zou lopen omwille van een letsel kreeg hij emmers str... over zijn hoofd. Er kwamen ethische commissies aan te pas die hem terecht wezen en zijn journalistiek foute houding laakten. De geloofwaardigheid van Canvas maakte slagzij en  leek, samen met hem, dezelfde weg op te gaan als de Titanic.  Een knieoperatie hield hem even buiten strijd, maar na enkele weken al, toen de storm was overgewaaid en de wonden gelikt, begon hij er terug aan. Ver buiten het zicht van de camera's deze keer. Omdat hij iets wou bewijzen aan sommigen die net hem als voorbeeld namen van hoe het niet moet. Omdat hij zich joggend beter in zijn vel voelt dan zittend. Omdat hij - tout court - een sportman is geworden. Zondag liep hij na een probleemloze wedstrijd voor de tweede keer over de finishlijn van de 20 kilometer door Brussel.  Knap van Koen Fillet.

Op 20 mei kreeg ik van Marc Herremans, die op dat ogenblik in Lanzarote was om wat te trainen en vooral om Luc Van Lierde te pushen naar een mooie comeback, het volgende SMS-je: "Luc, Dirk en ik starten volgend jaar in de Ironman van Lanzarote. Jij moet ook meedoen, trainerke. Dat zou echt sjiek zijn."

Ik had meteen een antwoord op dè vraag waarvoor ik vruchteloos een antwoord zocht. "Wat doet een 50-jarige met een aanstormende midlifecrisis?" Koopt hij een Porsche? Een Ferrari? Een moto? Zoekt hij godbetert een maîtresse? Niets van dat alles dus. Hij begint, gezien de keuzemogelijkheden met begrijpelijke steun van zijn vrouw, te trainen voor één van de zwaarste triatlons ter wereld, wellicht zelfs de zwaarste. Op het eiland dat zo gigantisch veel betekent, waar in mijn coachbestaan glorie en drama elkaar de hand reiken, waar Dirk Van Gossum in 2000 zijn grootste overwinning behaalde en waar Marc Herremans zijn zwartste dag beleefde, waar Luc Van Lierde een hand uitstak naar de overwinning en dat volgend jaar ongetwijfeld opnieuw zal doen. Samen met Marc, Dirk en Luc aan de start van de Ironman van Lanzarote 2008. O ja, samen ook met  Piet Goddaer (Ozark Henry). Het wordt de wedstrijd van de comeback, de wedstrijd van de vriendschap. Het wordt - bij leven en welzijn - de wedstrijd om nooit te vergeten.

Ik heb zo van die dagen dat ik op wolkjes loop, dat ik me omgeven voel door positieve vibes, dat the sky en Peking the limit zijn, dat geen Giro-col te hoog is, geen Ironman te lang. Vandaag word ik gedragen door de onwaarschijnlijke wilskracht van Marc Herremans, door de schier onuitputtelijke energie van Sven Nys die terecht meer dan ooit gelooft in zijn Olympische droom en hiervoor keihard werkt, door de metamorfose van Luc Van Lierde die eindelijk opnieuw in zichzelf gelooft, door dash van Mario Aerts die in één van de zwaarste Giro's ooit en tegen de steilste Dolomietenflanken zichzelf teruggevonden heeft. Misschien onbewust hebben zij de rollen omgekeerd. Vandaag zijn zij coach. Coach van de coach.