Achter de Schermen

Het lijkt al zo lang geleden, maar ooit gaf ik mezelf tot mijn vijftigste om te leven  op het ritme van wedstrijdkalenders, om mijn humeur - deels dan toch - te laten bepalen door de ups en downs van anderen, om onveranderlijk ambities van diezelfde anderen nu eens bij te stellen, dan weer - en misschien vooral - te helpen waarmaken.

Vandaag stel ik vast dat daarvan niks, maar dan ook niks, in huis is gekomen.

Meer nog, ik beweeg me op meer fronten dan ooit tevoren. Letterlijk en figuurlijk. Sven Nys en Kenny Belaey moeten het volgend week-end Down Under waarmaken in Canberra, en terwijl het nieuwe veldritseizoen al enkele weken op gang is geschoten wil Luc Van Lierde  in Hawaii op veertigjarige leeftijd nog 1 (?) keer schitteren. Ik plande enkele dagen geleden samen met Tim Brydenbach zijn volgende stappen op het aartsmoeilijke pad naar zijn verdere triatlondoorbraak, en het hoe en waarom van het onbegrijpelijke, haast desastreuze seizoen van Mario Aerts laat me niet los. Daarnaast is meerazen in de oeverloze ambitie van topbelofte wielrennen Jan Bakelants niet altijd even simpel. Ik besef  ook dat de samenwerking met Silence-Lotto hoge verwachtingen schept, en dat mislukken geen optie is. Om het plaatje bijna compleet te maken opent Energy Lab dinsdag officieel de deuren voor iedereen die op een professionele manier getest en begeleid wil worden, en daar willen Bert Ackaert en ikzelf absolute topkwaliteit afleveren aan iedereen die zich aan onze zorgen toevertrouwt.

Misschien geef ik er, zoals burgemeester Gybels van Wetteren, ooit toch eens de brui aan. Uit liefde voor mijn vrouw, die me altijd en onvoorwaardelijk steunt. 

Als het haar ooit te veel mocht worden.

Als je denkt dat je alles zowat gehad en gezien hebt in de sport, valt er gegarandeerd iets nieuws op je nek. Een nieuw project, een nieuwe uitdaging. Of hoe moet ik de opstart van Energy Lab en de haast gelijktijdige overeenkomst met het Silence-Lotto Team anders interpreteren?

Er wordt me meer dan eens onder de neus gewreven dat we - Bert Ackaert en ikzelf -  voor een bijzonder moeilijke opdracht staan: het Silence - Lotto Team weer op de rails zetten na een vooralsnog minder geslaagd seizoen. Sommigen spreken van een misschien wel te moeilijke opdracht.

Ik heb daar zo een ander idee over. Anders was ik er niet eens aan begonnen. Trouwens, we hebben al heel wat renners getest, en daaruit blijkt dat er een groot potentieel zit in dat team. Gasten met talent én ambitie. Op onze eerste meeting, vorige donderdag, voelden we ook alleen maar interesse, goede wil en vertrouwen bij de renners en bij de ploegleiding.

Bert en ik kijken ernaar uit om in november echt van start te gaan met de voorbereiding van het team op het nieuwe seizoen. Om samen met de ploegleiding mee de lange termijndoelstellingen en planning voor elke renner op te maken, om trainingsschema's uit te schrijven, stages te plannen en een hechte groep te vormen. Om mee te helpen het maximum uit iedere renner te halen.

We gaan werk maken van het Silence-Lotto Team.

Ik kreeg net mijn GSM-rekening voor de maand juli onder ogen. In een eerste reactie zocht ik op het voorblad naar het telefoonnummer van de klachtendienst van Proximus. Er moest een vergissing in het spel zijn. Tot ik de details van het factuur bekeek. Meer bepaald de uitgaande en inkomende gesprekken tijdens mijn vakantieverblijf in Frankrijk. Tientallen gesprekken in, nog veel meer uit...

De naakte cijfertjes maken me nog maar eens duidelijk dat verlof nooit echt verlof zal zijn, zolang ik met begeleiding van atleten bezig ben. Ik vraag me zelfs af hoe het aanvoelt, zo'n verlof zonder surfen op de ups van de winnaars, en de downs van de verliezers.

Ik weet het niet meer, 't is al veel te lang geleden.

Ook heel die heisa gelezen over het falen van de Belgen op het wereldkampioenschap zwemmen? Slechte sfeer, slechte communicatie, slechte zwempakken, te veel clans, te weinig motivatie, te veel discipline, te ...

Dat zal dan wel. Helemaal fout dus. Als ik na al die jaren één ding heb geleerd, dan is het wel dat het in en rond het kopke van een atleet moet goed zitten. Anders komt er niks van. Nada. Neem nu Kenny Belaey, misschien één van de meest miskende topatleten van deze eeuw in België. Enkele weken geleden op het E.K. worstelde hij nog met motivatieproblemen. En het werd met een derde plaats een ontgoocheling. Relatief gezien dan toch. Enkele gesprekken en enkele weken later was het dan wel bingo tijdens de wereldbekermanche in Knokke, en is hij weer helemaal in de running voor de eindoverwinning in de wereldbeker. Hij is meteen ook één van de kanshebbers op de wereldtitel, over een 5-tal weken in Canberra.  Fris tussen de oren, en dan kan alles.

Luc Van Lierde was de laatste 6 à 7 jaar nooit beter dan vandaag, twee dagen vóór het E.K. op de lange afstand. Het is ook evenveel jaren geleden dat hij er zo met zijn hoofd bij was. Geen noemenswaardige dips dit jaar. Ik verwacht iets, zaterdag in Praag. Ik verwacht veel.

Zolang het maar fris zit in het kopke!

't Is een tijd stil geweest op mijn blog. Het op poten zetten van het Energy Lab, samen met Bert Ackaert, en het opstarten van het uitdagende Silence-Lotto-project hebben tijd, geduld en vooral energie gevraagd. Maar vandaag begint het er allemaal goed uit te zien, schitterend zelfs. Mijn mogelijkheden als coach zijn door de samenwerking met Bert en met het enig uitgeruste Energy Lab enorm uitgebreid en nieuwe perspectieven kondigen zich aan.

Ik ben ondertussen ook meer dan tevreden over mijn atleten: Tim Brydenbach, zoon van Fons, is zowat de verrassing in de Belgische triatlonwereld, Kenny Belaey haalde brons op het EK fietstrial nadat hij al primus werd in een wereldbekerwedstrijd, Sven fietste zich met een bronzen plak op het EK defintief tussen de top van het mountainbikegild, Jan Bakelants bewees al meermaals dat hij de overstap naar de profs moeiteloos heeft verteerd, Luc Van Lierde beleeft zijn derde jeugd en is helemaal klaar om volgende week in Praag een gooi te doen naar Europees eremetaal op de lange afstand, en Mario Aerts lijkt in de ronde van Denemarken eindelijk uit een schier bodemloze put te kruipen. 

Nu nog deze blog nieuw leven inblazen, en alles loopt weer zoals het hoort.

Ik ben een vakantielezer. Een enthousiaste zelfs.

Vier dikke boeken heb ik meegenomen naar de Provence, samen goed voor ongeveer 2500 leesplezier. Lezen. Om weg te drijven van  het alledaagse, om trainingsschema's en conditietests voor heel even te vergeten, om weg te zinken in een andere werkelijkheid.

Om dan toch weer vast te stellen dat die andere werkelijkheid niet zo ver weg is.

In een boek van Elia Barceló lees ik over een paragnost: 'Eerst moet je de huidige situatie ZIEN, daadwerkelijk zien, zonder een spoor van twijfel, vervolgens een glimp van het komende ontwaren, dan aanvoelen welke stukken verschoven kunnen worden, welke situaties gemanipuleerd moesten worden, om ze vervolgens in een precair evenwicht te plaatsen waardoor ze zouden overhellen tot de voorziene verandering, tenslotte de consultant ervan overtuigen dat die minieme wijzigingen het gewenste effect zouden sorteren. Het was een vernuftig, geduld vergend karwei, vreselijk afmattend, dat hem soms zijn eigen emotionele evenwicht kostte (...)' 

Kan de taak van een coach beter omschreven worden?

Mazan, op 13 kilometer van de voet van de Mont Ventoux. Bloedheet.

Een vroegtijdige vakantieboeking, vorig jaar in december al, zorgde ervoor dat ik het E.K. mountainbike heb moeten volgen van hieruit, vanop 1200 kilometer. Even had ik nog een poging ondernomen om mijn verlof aan te passen. Later vertrekken, vroeger terug komen. Heel even toch maar. Het gesprek met mijn vrouw was vlug afgelopen. Terecht ook. Twaalf dagen samen vakantie op een jaar is niks teveel. Gezond verstand primeert soms.

Zondag was het dan ook afzien. Eerst 's voormiddags, tussen Bédoin en Chalet Renard, toen ik kruipsgewijs met mijn fiets onder mij naar boven sukkelde. Om mijn zinnen te verzetten, om even niet te moeten denken aan de wedstrijd van 's namiddags. En toch. Vóór de beklimming nog gebeld met Sven, tijdens mijn tussenstop in Chalet Renard, en nog een paar keer na de afdaling.

Vanaf één uur was het dan helemaal prijs. Zowat om de 5 minuten, soms zelfs om de 3 minuten, had ik contact met Cois, Sven's vader, of met Isabelle. 14°, 11°, 9°... Sven rijdt naar het groepje voor hem. Hij sluit aan. Nog met 3 voor zilver en brons. Pech... Zijn versnellingsapparaat doet het niet meer. Over en out. Hij rijdt terug. Opnieuw 3°. Opnieuw bij Hermida.

Finaal 3°.Prachtig.We blijven perfect op koers richting Londen.

Nog een paar jaar afzien.

Met de aanstelling van Robert Van de Walle als een overkoepelende supercoach (bron: HLN) bewijst Bert Anciaux nog maar eens dat hij - ook op het  einde van zijn rit als Minister van Sport - de Vlaamse sport een groot hart toedraagt en dat hij tot op de laatste dag alles in het werk stelt om de kloof met de ons omringende landen te dichten.

Ik sprak laatst met Robert in december ll., tijdens het sportgala in Oostende. Robert is een man met een immens groot, maar gekwetst, sportershart. Het deed hem duidelijk pijn langs de zijlijn te moeten zien hoe het Belgische judo meer en meer de afgrond in glijdt en hoe het overgrote deel van de Belgische topsporters zich de tanden stuk bijt op de sperzone rond het Olympische podium.

Het deed hem ook pijn te zien dat de intrinsieke motivatie om de hoogste top te bereiken soms wel eens ontbreekt bij een aantal van onze toppers. Tijdens een avondlijk gesprek dat we hadden tijdens de Olympische Spelen in Beijing sloeg hij met zijn vuist op zijn nog altijd indrukwekkende borstkas. 'Het moet van hier binnen komen', zei hij, 'van hier binnen'.

Het deed hem ook pijn dat hij overal met zijn hoofd tegen een muur van onbegrip liep, dat hij zijn ideeën niet kon waarmaken. Dat zijn immense Olympische ervaring onbenut bleef.

En toch weigerde hij aan de kant te gaan staan, mee te doen met de doemdenkers, zijn  kar te parkeren in het eindstation van het institutionele immobilisme. Omdat, bijna 30 jaar na zijn gouden medaille, het Olympische vuur nog altijd brandt. Diep vanbinnen.

Vanaf morgen mag hij, met dank aan minister Anciaux, die spirit en dat vuur overbrengen op de topcoaches en de talenten van Vlaanderen. Ik hoop dat iedereen die van de Vlaamse topsport houdt, dat alle instanties die hun zeg hebben in deze Vlaamse topsport, zich achter Robert scharen en hem alle kansen geven.

Als één man. Voor één keer!

Woensdag kreeg ik op training met Sven Nys assistentie van een gewezen grootheid uit de Belgische sportwereld: Georges Jobé, vijfvoudig wereldkampioen motorcross en tweevoudig sportman van het jaar.

Met dezelfde verbetenheid als Marc Herremans vecht Georges dagelijks tegen de gevolgen van zijn zware val met de moto, nu bijna twee jaar geleden. Toen gaf niemand uit de medische wereld er nog een cent voor dat Georges ooit nog min of meer normaal zou kunnen stappen. En toch lukt hem dat. Bijna toch. Maar dat vergt een onafgebroken strijd met een echte topsportersmentaliteit, en een niet aflatende zoektocht naar hulmiddelen en technieken om de verlammingsverschijnselen te lijf te gaan.

Vandaag, ongeveer 17 jaar na onze sportieve samenwerking, deelt Georges zijn ervaringen met mij, en is hij dus een beetje mijn coach geworden.

We gaan er beter van worden.

Na zijn overwinning van vorige week in Averbode werd Sven Nys vandaag in de mountainbikewedstrijd te Apeldoorn (Ned) tweede achter Thijs Al. Daarmee staan er in het nieuwe mountainbikeseizoen nu al 50 UCI-punten op zijn conto. Keurig op schema. Meer zelfs: we hadden na deze eerste twee wedstrijden immers gerekend op slechts 30 punten. Volgens onze berekening en planning moet Sven nog 350 punten bijeen fietsen in de eerste etappe (2009) richting Olympische Spelen Londen 2012. Deze overblijvende - zij het  grote - brok  punten moet gesprokkeld worden in de wereldbekermanche in Madrid (volgende week), in het Belgische (Malmédy) en Europese kampioenschap (Zoetermeer), in het wereldkampioenschap in Canberra (Aus) en einde september in de thuiswedstrijd van Roel Paulissen.  Zonder al te veel pech moet dat lukken.

Ook Kenny Belaey zit prima op schema voor een terugkeer op het allerhoogste niveau in één van de meest spectaculaire sporten. Na een tweede plaats in de wereldbekermanche fietstrial in Spanje won hij vandaag in het Duitse Heubach de tweede manche, vóór de regerende wereldkampioen. Mooi zo. Voor mij betekent dit ook wel een opluchting, omdat het trainen van Kenny hoe dan ook een stap in het onbekende betekende. Een nieuwe atleet begeleiden in een totaal nieuwe sport is niet echt simpel. Het komt er nu op aan om Kenny scherp te houden voor de volgende wedstrijden.

Nog een andere atleet die zijn voet naast de vorige twee atleten kan en mag zetten is Luc Van Lierde. Vierde in de uiterst sterk bezette Half Ironman van New Orleans, winst in Lanzarote, en nu al maanden topfit en gedreven op training: er staat vandaag echt geen maat op een herboren Van Lierde. Op zijn veertigste komt hij aardig in de buurt van zijn allerbeste conditie.

Ik besef vandaag dat het een voorrecht is om met dergelijke atleten te mogen werken. Maar evenzeer besef ik op deze dagen ook dat het allemaal misschien niet zoveel voorstelt, dat alles zo fragiel, zo vergankelijk is. Gisteren heb ik, samen met honderden anderen, voorgoed afscheid moeten nemen van een prachtige familieman en een schitterende atleet: Fons Brydenbach.  Hij was een man uit één stuk, altijd rechtlijnig. Rechtaan, rechtdoor, door en door eerlijk. Het is een grote eer hem gekend te hebben, als atleet, als studiegenoot, vooral als vriend.

Ik zal Fons, samen met zovele anderen, missen. (Foto Eric Hantson)