Koekoek!

4 juli vertrokken we op stage naar Sète.( plaatsje dichtbij Montpellier).
Ons hotel lag aan het strand en dit was wel handig als we tussen onze 2 trainingen oververhit in de zee wilden springen voor wat afkoeling. 

De trainingen waren intensief. Soms meer dan 4 uur na elkaar trainden we in een zaal zonder airco en zonder veel lucht. De eerste dag was voor mij een dag met gemengde gevoelens.
Ik was zo blij dat ik sinds lange tijd weer aan een brug kon hangen, over de balk kon stappen,… maar ’s avonds had ik het dan weer moeilijk omdat mijn knie veel pijn deed. 

Ik had schrik dat ik iets fout had gedaan, maar het waren al de spieren en peesjes rond mijn knie die gewoon zo stijf waren door de operatie en het lang niets meer doen die nogal heftig reageerden op die eerste belasting. Geen reden tot paniek dus. Na enkele armkrachttrainingen kreeg ik ’s anderendaags mijn armen niet meer omhoog, en kon ik zelfs het zweet van m’n voorhoofd niet meer afvegen. Ik stapte net als een robot. Zo stijf dat mijn armen waren. 

Ook had ik al meteen 4 mooie grote blaren op m’n handen van de brugtrainingen.
Mijn lichaam was klaar voor het containerpark :-). De eerste week was dus best wel zwaar, maar in de 2de week ging alles al een stuk gemakkelijker. 

We hebben natuurlijk ook rustperiodes gehad. We zijn bijvoorbeeld gaan kajakken op de rivier;Hérault. Zeer mooi! We zaten met 2 of 3 turnsters in een boot en tijdens een stroomversnelling viel Terri in het water, nadat haar boot kantelde. Ze krijste dat ze in mijn boot wilde omdat ze schrik had dat de vissen haar gingen opeten. Ik heb me kapot gelachen! 

Ook waren mijn mama, opa, en zusjes met een vriendin op vakantie in Castries. Op die manier hadden zij en leuke week en kon ik in mijn vrije momenten met hen op stap. Tijdens een vrije dag ben ik met hen meegegaan naar hun camping en heb ik met mijn zusjes gezwommen, gewinkeld,… leuk! Na die dag was ik er weer klaar voor om nog wat af te zien in de trainingszaal. 

Ik heb ook veel aquatraining gedaan. Dit is goed voor mijn knie-revalidatie. Aquatraining daar was leuker dan in België want daar trainden we in de middellandse zee,Wouter(de kiné) deed mee, en mijn zusjes, samen met de kindjes van Yves en Marjorie(trainers) en het kindje van Wouter dobberderden rond in een bootje terwijl ik aan het trainen was. Super schattig. 

16 juli was de stage afgelopen. Het was een goeie stage. Maar natuurlijk was ik blij om Denis terug te zien. Mijn geduld werd wel eventjes op de proef gesteld want de terugreis verliep niet echt van een leien dakje. De TGV had al 30 minuten vertraging, en toen we eindelijk aan het rijden waren stopte de trein voor meer dan een half uur wegens een defect. Om half twaalf ‘s nachts kwamen we aan in het station Brussel-Zuid en iets na middernacht was ik thuis.
Eindelijk…

In de loop van volgende week vertel ik wat over een televisieprogramma waaraan ik deelnam.
Samen met Goedele Liekens en Filip Peeters ging ik voor 4 dagen naar het eiland Lesvos.

In de fotorubriek op mijn website kan je fotootjes bekijken von onze stage.

Groetjes!
Aagje
xxx

Hallo!

Hier ben ik weer met een nieuwe blog. De laatste blog met het slechte nieuws over m’n knie is alweer 2 maanden geleden.

Vrijdag 23 april werd ik dus opnieuw geopereerd aan m’n voorste kruisband die volledig kapot was. De operatie duurde meer dan 3 uur, (wat voor een knie-operatie veel is) maar dat kwam doordat de chirurg, dr Natens, heel mijn knie moest kuisen vooraleer hij een nieuwe lars-en donorkruisband kon plaatsen. De eerste nachten na de operatie had ik dan ook zeer veel pijn en kreeg er ook nog eens koorts bij. Ik voelde me een wrak en dacht “waar ben ik in godsnaam nog eens aan begonnen?! “
 
De eerste week had ik het mentaal zwaar om met deze blessure om te gaan maar daarna had ik echt zin om er terug voor te knokken.Na enkele weken mocht ik met zeer kleine revalidatie oefeningetjes beginnen. Toen ik na een maand op controle bij dr. Natens moest zei hij dat het echt zeer goed ging en dat ik alweer voorstond op schema maar benadrukte ook dat deze voorsprong niet nog groter mocht worden omdat een kruisband nu eenmaal de tijd moet kunnen krijgen om volledig in te groeien. Dit is dus ook de reden waarom ik nu pas mag beginnen hardlopen en nog niet mag springen.

Terwijl de andere turnsters van onze groep 2 weekjes vrij kregen, heb ik met Marc en Wouter (de kiné’s) revalidatietraining gedaan. Aquatraining, stabiliteitstraining, krachttraining,…
De afgelopen maanden had ik ook wat meer tijd voor andere dingen zoals studeren :-(
M’n examens waren dan ook wel ok. Ook brak Denis enkele weken geleden op de Europacup in Hongarije zijn onderarm en vinger toen tijdens een sprong zijn polsstok brak.
Gevolg: operatie. Over enkele weken mag hij starten met revalideren. Samen revalideren, altijd leuker dan alleen he :p Mooi koppel zijn wij ; we kunnen niet anders dan zo positief mogelijk blijven.
Als al onze tegenslagen van de afgelopen jaren nu eens zouden omkeren in geluk, dan worden wij ooit nog olympisch kampioen :-)

Begin juli vertrok ik voor het eerst weer op trainingsstage met de junioren-en seniorenploeg naar Montpellier, Frankrijk. Het waren 2 leuke, maar ook moeilijke weken.
Daarover vertel ik in m’n volgende blog meer. 

In afwachting daarvan kan je in de fotorubriek op mijn website al wat fotootjes bekijken von onze stage.

Veel liefs!!
Aagje
xxx

Hallo,

Hier ben ik weer met een nieuwe blog, een blog met slecht nieuws.
Dinsdag ben ik weer door m'n knie gegaan en ik kan dus niet deelnemen aan het EK.

Ik oefende mijn tweede wedstrijdsprong samen met een buitenlandse gasttrainer die enkele keren per maand technische training komt geven. Tijdens een van de oefeningen verloor ik tijdens de vluchtfase mijn coördinatie en begon ik te roteren. Voor ik het goed besefte stond mijn voet weer vast in de landingsmat en was mijn knie weer helemaal verder gedraaid.

Ik schrok me dood. In een flits zag ik de beelden weer van mijn vorige 2 ongevallen. Het gevoel dat m'n kniegewricht weer helemaal over elkaar schoof was ook hetzelfde. Ik greep meteen naar mijn knie en vreesde het ergste. 

Omdat ik niet zoveel pijn had als vorige keer, hoopte ik nog dat m'n pezen enkel verrokken waren. Achteraf bleek dat ik niet zoveel pijn kon hebben omdat mijn kruisband deels donorkruisband is en veel minder bezenuwd . 

Ik moest op controle bij dr. Naetens, de chirurg die me de vorige 2 keren zo goed had geopereerd. Hij deed enkele testen om te zien of mijn knie nog intact was. Aan zijn gezicht te zien dacht ik 'oh neen, niet weer...' 

Hij zei:' Aagje, ik hoop dat je nu niet heel hard gaat huilen, maar je voorste kruisband is weer helemaal af.'  Een MRI de dag later bevestigde dit. 

Dus,... weer operatie, geen EK, maar ik zie vooral op tegen die zware en pijnlijke revalidatie. Maar ik turn nog zo graag, heb de afgelopen maanden gevoeld dat ik nog steeds kan bijleren, en dat ik echt uitkijk naar competities. Al deze signalen wijzen erop dat ik er moet voor vechten. 

Eerst was het plan om alsnog deel te nemen aan het EK op brug omdat ik daar alleen bij de afsprong echt mijn knie nodig heb. Ook omdat ik op dit toestel de meeste kans op finale heb. Na overleg met de entourage hebben we beslist dat het deelnemen op brug een te groot risico op nog grotere beschadiging van mijn knie inhoudt. Zo zou de revalidatie 'nog' zwaarder worden.

Om alles kort samen te vatten: dit is voor mij echt waar verschrikkelijk. Eindelijk hebben we een seniorenteam en heb ik een brugoefening waarmee ik zeker kan concurreren met de Europese top, maar op geluk mag ik niet rekenen. Dat heb ik al meerdere keren ondervonden.

Deze week word ik geopereerd. Ik wil zo snel maar vooral zo goed mogelijk revalideren zodat ik in oktober kan deelnemen aan het WK te Rotterdam, dat een eerste kwalificatiemogelijkheid is voor de Spelen van Londen 2012. En dit zowel per team als individueel. 

Dit is een grote streep door mijn rekening maar ik stop pas met turnen wanneer ik dat zelf beslis en niet doordat een blessure me weerhoudt.

Ik hou jullie verder op de hoogte.
Veel liefs,
Aagje

Hallo!

Ik heb weer veel te vertellen!

Afgelopen periode was een zware trainingsperiode. De tijd van ‘nieuwe elementen leren’ was afgelopen en ik ben nu een tijdje bezig met die nieuwe elementen in volledige oefeningen te turnen. Het is niet gemakkelijk geweest en dat is het nog steeds niet. 

Ik turn nu een volledig nieuwe brugoefening met een hogere moeilijkheidsgraad, maar het is fysiek zwaar omdat die oefening veel langer duurt (dus veel meer elementen in mijn oefening) dan mijn oude brugoefening. We proberen dan ook zoveel mogelijk volledige brugoefeningen door te komen, zodat het een soort automatisme wordt.

In mijn balkoefening zitten ook wat nieuwe elementen. Opsprong is nu rondat streksalto en ook op de balk zelf turn ik nu rondat strek salto. Daar ben ik wel blij mee. 

Op vloer gaat het ook ok, als het goed is komt op het EK weer dubbelstreksalto in mijn eerste diagonaal . Dat zou wel mooi zijn, en sprong, dat lukt ook naar behoren.

Over 4 weken is het zover, het EK in Birmingham. Als ik daar zal staan zal ik mogen terugkijken op een voorbereiding die niet geheel vlekkeloos is verlopen. 

De reden dat ik niet heb deelgenomen aan de interland in Zweden afgelopen weekend is omdat ik met een overbelastingsblessure in mijn rug zit. We hebben besloten dat ik nu beter eventjes rust zodat ik voluit kan gaan op het EK. 

Ik trainde de afgelopen 4 weken met veel last in mijn rugspieren,vooral tijdens de brugtraining had ik veel pijn,we vonden het zo vreemd dat het niet beter werd en we hebben uiteindelijk besloten om een MRI te laten nemen van mijn rug, bleek dat ik al enkele weken met een stressblessure train namelijk een barstje in mijn rib die aanhecht op de wervelkolom, een grote overbelasting dus door het voortdurend herhalen van een element. Dat verklaarde meteen de pijn :-)
 
Dat was geen zo’n leuk nieuws, heb dus anderhalve week moeten rusten, en ben sinds gisteren weer bezig. Ik vreesde dat ik de nieuwe elementen in die anderhalve week zou hebben verleerd, maar gelukkig lukt alles nog wel. Een opluchting in ieder geval. 

Ik zal nu de komende weken op mijn tanden bijten en op het EK alles geven, want daarna krijg ik toch 2 weekjes vrij om mijn rug helemaal te laten herstellen. Dus dat komt wel in orde, ik heb echt zin in het EK!

Maar eerst turnt ons Belgisch junior- en seniorteam op 10 april de interland België-Nederland-Zwitserland te Melsele. Als jullie ons willen komen aanmoedigen, kom gerust af met veel toeters en bellen! Meer informatie daarover kan je vinden op www.gymfed.be. 

Nu iets over school, ik ben geslaagd voor de 2 examens die ik in januari aflegde,dus daar ben ik blij mee, maar vrijdag heb ik examen Engels, daar heb ik minder zin in :-) maar examens moeten (jammer genoeg) ook gebeuren he..

Zo, verder weet ik op dit moment niets meer te vertellen, behalve dan dat mijn vriend Denis en ik hebben meegedaan aan Huizenjacht! De aflevering waar wij aan mee hebben gedaan wordt uitgezonden in april, welke datum weet vt4 nog niet, maar als ik de exacte datum weet,
vermeld ik het zeker in mijn volgende blog. 

Je kan al een voorsmaakje krijgen van de huizenjacht-dag als je de foto’s op mijn website bekijkt. 
Klik hier voor de foto's >>

Tot binnenkort! 

Veel liefs, Aagje

Dag iedereen, 

Zo, terug in het koude België. Wat een temperatuurverschil met Ile de la Reunion! Daar was het 35 graden, toen we landden in Paris Orly sneeuwde het. We wilden meteen terug het vliegtuig opstappen richting La Reunion,… maar helaas, dat ging niet hé.

Deze stage, samen met de stage van 6 weken die ik na de Spelen in Texas mocht doen, was mijn meest favoriete trainingsstage van mijn turnloopbaan. De verhouding training en ontspanning was super. Sommige mensen vroegen ons toen ze de mooie foto’s van strand, zee,… zagen “Zeg, hebben jullie daar wel getraind?”

En of we daar getraind hebben! Sommige dagen hadden we 2 trainingen per dag, en sommige dagen 1 training. De dagen met 2 trainingen, trainden we in totaal 7 uur per dag, en de dagen van 1 training trainden we 4 en een half uur aan een stuk door. En dat in een trainingszaal zonder airco, waar we de hitte van buiten heel erg konden voelen. Het zweet druppelde echt van ons af, smelten deden we, en we zochten elke plek in de zaal op waar een fris windje waaide. Het eerste wat ik dan ook telkens na de training deed was onder een koude douche gaan staan, want ik was oververhit. Wat ook handig was, was toen het regende. Het was warme regen en dan ging ik na de training met mijn trainingskledij in de regen gaan staan. Heerlijk!

In onze vrije tijd hebben we veel leuke uitstappen gedaan. We zijn naar een vulkaan geweest, en hebben mooie lava steentjes mee naar huis genomen.
We zijn ook gaan winkelen in een stadje aan de zee waar ik meteen al mocht gaan werken..
Ik was dus aan het winkelen in een souvenirwinkel en opeens komt de baas van de winkel naar me toe en zegt in’t Frans ‘ Hallo, ben je in mode geïnteresseerd? Geef je gsm nr, ik bel je maandag op, je mag hier komen werken.’ Ik dacht van huh? Wat zegt zij nu? En toen besefte ik dat ze dacht dat ik een meisje van het eiland was en ze dacht dat ik misschien wel werk wilde in haar winkel. Dus als ik later niet aan werk geraak in België kan ik nog altijd naar Ile de La Reunion gaan werken. Hmmm Leuk… 

Een andere activiteit (alternatieve training) was bergbeklimmen. Iedereen was met veel moed begonnen, maar toen Marjorie ons vertelde dat we in totaal 6 uur gingen wandelen (3 uur bergop, 3 uur bergaf) was ons enthousiasme eerlijk gezegd serieus verminderd. De eerst 4 uur was het nog leuk, we zongen liedjes, picknickten op de bergen, deden ons middagdutje op de top van de berg, maar de afdaling begon serieus op ons zenuwen te werken. Constant moesten we kijken naar de kleine steentjes zodat we onze voeten niet omsloegen, wandelen in de felle zon en toen we eindelijk bij de huurauto’s aankwamen zagen we dat iemand de ruiten had ingeslagen EN dat mijn handtas open naast de auto lag!! Mijn hart stond helemaal stil en ik liep meteen naar mijn tas want mijn gsm en VISA-kaart zaten daar nog in. Dom van mij natuurlijk maar gelukkig zat alles er nog in, wonder bij wonder!

Mijn favoriete activiteit was het surfen. We zijn 2 x gaan surfen onder leiding van een coole surfinstructeur die ervoor gezorgd heeft dat ik voor het eerst in mijn leven op een surfplank kon blijven rechtstaan. Die zon, die golven , de sfeer in de groep,..Ik besefte hoe veel geluk we hadden om de stage mee te mogen maken. Eindelijk stond ik recht op mijn plank, kan natuurlijk nog niet naar links of rechts sturen,dus als ik op de plank stond, moest iedereen die voor mij in het later lag opletten  en er was een man met een surfplank met een hele scherpe punt die mij zag aankomen, hij was aan het baden (wat daar niet mocht) en ik riep nog ‘attention monsieur’! maar ja, het was te laat, hij keek me aan alsof er een spook op een plank op hem afkwam, zijn plank vloog tegen mijn hoofd, ik ging onder water en er was vel van mijn gezicht af, een kap in mijn vinger, en een grote blauwe plek op mijn dij , allemaal van zijn scherpe surfplank. Ach ja, kan gebeuren he,.. Toch was het mijn favoriete activiteit van de stage.

Op de terugvlucht zat ik naast Kim. Kim heeft grote vliegangst. Ik heb helemaal geen schrik om te vliegen, maar als ik Kim zo zag afzien,wit, niet eten, beven,…. werd ik eerlijk gezegd ook wat angstig bij de minste ongewone beweging of geluid van het vliegtuig. Ik denk niet dat ik nog snel naast Kim zal zitten op een vliegtuig want anders durf ik straks ook niet meer vliegen  maar ja, ik had zo’n medelijden met haar, heb een kalmeringspilletje aan de steward voor haar gevraagd, en in minder dan een kwartier daarna lag ze mooi te slapen…

Nu ben ik terug aan het trainen in Gent. Het gaat goed maar het is zeker niet gemakkelijk.
Ik ben volop bezig met nieuwe elementen wat veel concentratie vereist, en ik heb nu ook examens dus loop ik nu wat op de toppen van mijn tenen. Ik ben moe, heb pijn aan mijn keel en oren, en verlang naar het weekend. Maar voor de rest is alles dik in orde! Tot snel!

Xxx
Aagje 

Bekijk de foto's van de stage

Hallo!

Het is weer een tijdje geleden he. Maar nu heb ik veel te vertellen hoor!

Eerst en vooral wil ik iedereen een gelukkig Nieuwjaar toewensen. Dat al jullie dromen dit jaar mogen uitkomen!

De laatste 2 weken van december waren voor mij enorm hectisch. Het begon op zaterdag 19 december in Gent want daar deed ik mee aan het Gymgala. Ik moet zeggen, ik vond het de aangenaamste keer van alle jaren dat ik aan het Gymgala heb deelgenomen. De sfeer was heel goed en ik heb me tijdens mijn optredens goed geamuseerd. Ik was echt zenuwachtig voor mijn brugoefening, want Irina (onze choreografe) had 2 dagen voor het Gymgala nog een dansje in elkaar gestoken dat ik moest uitvoeren vooraleer ik aan mijn brugoefening begon. Dat was iets nieuws voor mij,… maar het is goed gelukt. M’n vloeroefening was ook wel goed ok. Bekijk de foto's van het Gymgala

Opeens stond er een mevrouw naast mij… Dopingcontrole… Joepie!! Natuurlijk kon ik niet meteen plassen en ik heb nog tot 00.30u ’s nachts in ‘tKuipke gezeten tot ik eindelijk genoeg kon plassen, haha. Eigenlijk vond ik het niet grappig want pas om 01.30u lag ik in m’n bed, en moest ‘s morgens alweer vroeg op want ik moest helemaal alleen naar Luik om ook daar aan het Gymgala deel te nemen (van de Waalse federatie dan). 

Natuurlijk had het juist dat weekend zoveel gesneeuwd, en in plaats van 1 uur heb ik er 3 uur over gedaan van Brussel naar Luik. 50km/u op de autosnelweg. Ongelofelijk… Toen ik in Luik aankwam, had ik exact een kwartier om mijn op te warmen en om brug en vloer in te turnen. Ik dacht ’oeioeioei, help dat wordt een ramp.’ Ik voelde mij vreselijk moe door mijn nachtje dopingcontrole in t’Kuipke en door veel te lang in de auto gezeten te hebben.

Maar.. wonder bij wonder zijn m’n oefeningen gelukt. En toen was het nog niet voorbij. Ik moest zo snel mogelijk uit Luik vertrekken want ik werd verwacht op het Sportgala 2009 in het Casino van Oostende. Ten laatste om 19.30u moest ik er zijn want dan zou de liveshow bijna starten. Denis en ik hebben ons  gehaast (met het risico, te slippen op de autosnelweg door de sneeuw), snel douchen, kleedje aan, haar en make-up op de tast in de donkere auto en hup naar Oostende. We waren nog net op tijd binnen! Het was een leuke show en het was aangenaam om de andere topsporters en entourage terug te zien. Je kan je wel voorstellen dat we niet vroeg in ons bed lagen…

De dag daarna ben ik helemaal gecrasht van zo’n zwaar weekend. Maar dat was niet erg, want we kregen een week vrij met de kerstdagen. Ik heb die dagen gezellig thuis en bij de fmilie van Denis gevierd en op 27 december vertrokken we met alle juniores en seniores van Gent voor 2 weken op stage naar Ile de La Reunion. (Dit is een eiland naast Madagascar in de Indische Oceaan.) Ik ben nu dus op La Reunion tem. 8 januari en ik moet zeggen,… het is fantastisch mooi en warm: 35 graden! Over enkele dagen schrijf ik een blogje over onze stage met leuke foto’s van de groep.

Tot gauw!!!

xxx

Hallo,

Zo, we zijn sinds gisteren namiddag terug van Stuttgart. Deze keer had het vliegtuig geen vertraging dus is de terugreis perfect verlopen. Dat was dan ook het enige wat perfect is verlopen want mijn finale was net het tegenovergestelde.

Voor de opwarming begon voelde ik me al raar. Tijdens de opwarming van brug in de opwarmingszaal werd ik draaierig. Ik deed de elementen van mijn brugoefening maar ik viel er langs alle kanten af. Als ik mijn vluchtelement omhoog moest doen, vloog ik naar achteren, als ik kip handenstand moest doen, viel ik over,.. en ik wist niet hoe dat kwam.

Ik zei al aan Yves dat ik me draaierig voelde, maar dat ik mijn wedstrijdoefening ging doen in de hoop dat het wel zou beter worden.  Toen ik in de wedstrijdhal kwam was er natuurlijk veel lawaai van de supporters die riepen en applaudiseerden. Toen Yves tegen me praatte, hoorde ik hem nauwelijks, ik hoorde constant ‘getuut’ in mijn rechter oor en kon ook niet goed tegen het lawaai. Het was net alsof ik een beetje doof was, maar toch niet tegen het lawaai kon. Ik dacht oeioeioei, dat wordt moeilijk.

Ik begon mijn wedstrijd-brugoefening met 1 kant waar ik goed hoorde, en de andere kant hoorde ik ‘getuut’ en een vaag geluid van de omgeving. Ik heb m’n brugoefening geturnd, maar omdat ik eigenlijk mijn coördinatie door mijn oorpijn kwijt was, stapelde ik allemaal kleine foutjes in mijn oefening op waardoor ik veel energie verloor, wat uiteindelijk resulteerde in een grote fout: mijn voeten op de grond bij paksalto en dus meteen 1 punt af. Spijtig, want met de brugoefening van de dag ervoor kon ik 3de geworden zijn.

1 lichtpuntje, ik had de moeilijkste oefening qua startwaarde van de wedstrijd.(maar ja, daar ben ik nu niets mee he).. Na brug, had ik nog sprongfinale. Ik voelde me nog slechter dan daarvoor, heb nog geprobeerd om mijn sprongopwarming te doen, maar dat had geen zin meer.

Ik liep aan op automatische piloot, maar mijn hoofd draaide en ik had mijn lichaam niet onder controle. We hebben nog aan de plaatselijke dokter gevraagd of hij iets kon doen, maar hij zei dat als ik me duizelig voelde, het risico veel groter was om te blesseren. Yves en ik besloten dan dat dit te gevaarlijk was en hebben de wedstrijd dan maar gestaakt. Ook hier had ik het moeilijk mee, want achteraf gezien was ik ook een serieuze medaillekandidaat op sprong geweest. Nu ja, that’s life, moest alles zo gemakkelijk zijn, zou topsport geen uitdaging meer zijn he…

Deze ochtend ben ik dan naar de dokter geweest, morgen moet ik naar de oorspecialist want men vreest voor een zenuwontsteking of een evenwichtsstoornis van mijn oor. Ook hoorde ik de hoge tonen niet toen de dokter een hoortest deed. Allemaal een beetje raar vind ik persoonlijk.

En nog iets….. ik had nog niet verteld dat ik enkele weken geleden bij het aanleren van pak salto bij brug met mijn hoofd op de brug ben gevallen. Dat deed pijn, maar heb er niets ernstigs aan overgehouden.

Enkele dagen daarna ben ik bij paksalto met mijn ribben op de brug gevallen. De pijn viel eerst ook wel mee, maar enkele dagen daarna was het niet echt meer te doen. Ik heb verder geturnd voor de World Cup in Stuttgart, met pijn, en we besloten om na de World Cup foto’s te nemen. Diagnose: mijn rib is gebroken.

Het is weer de moeite, maar ja, uiteindelijk verandert dit niet veel, nu ik weet dat ik een gebroken rib heb , ik kan er nu niets meer aan veranderen, wachten tot het geneest, ik ben nu toch al 3 weken aan het turnen met een gebroken rib. Eigenlijk ben ik toch wel een beetje gestoord. Ach ja, het komt allemaal nog wel goed met mij…

Tot snel!
xxx

Koekoek!

Zo, de kwalificatie zit erop. Vrijdag de 13de is dan toch nog goed meegevallen want ik heb 2 toestelfinales op zak.

Ik zal het eens allemaal vertellen he…
Gisterenavond deed ik nog een korte training. Dat was best wel nodig want ik was niet echt wakker na de reis. Ook had ik last aan mijn buik en heb ik slecht geslapen. Ook pijn aan mijn oren dus dat kwam er dan ook nog eens bij.. Maar deze ochtend viel het allemaal al beter mee.

Ik ben opgestaan om 06.30u , heb ontbeten, en daarna heb ik me klaargemaakt om te vertrekken naar de wedstrijdhal want om 08.00u was het inturnen.

De opwarming verliep wel ok. Mijn eerste toestel was brug. Ik zou daar als 5de turnster moeten aantreden. Ok, ik tel de turnsters een voor een af,. Nr 1 had gedaan, nr 2 ,nr 3 had gedaan. Opeens sprong Marjorie recht,… ‘Aagje!!! Het is aan jou!!!

‘ Yves zei:’ Maar neen! Ze moet als 5de! ‘ en Marjorie:’ nonon, c’est a toi! ‘ ik vlug mijn brugriempjes aangedaan, magnesium opgegooid, Yves wreef snel de brugliggers in met magnesium want voor mij had een meisje van Uzbekistan een kg honing zonder magnesium aan de brug gewreven voor haar oefening, en het licht stond al 20 seconden op groen.(groen wilt zeggen dat je 30 sec. hebt om te beginnen.) Ik zag een jury teken naar me doen ‘ allez, Aagje, nog 10 seconden en je bent te laat he!’

Ik dus hopla, begonnen aan mijn nieuwe brugoefening zonder veel na te denken. Achteraf bekeken is dat dus wel goed geweest, want ik heb voor de eerste keer in mijn leven deze nieuwe brugoefening zonder val kunnen turnen. Marjorie, Yves en ik waren natuurlijk super blij na mijn afsprong, maar amai, ik had bijna niet eens aan mijn brugoefening moeten beginnen want ik had nog amper 10 seconden over. Ja Yves,volgende keer, beter opletten he!..

Mijn score was 13.925 wat nog veel beter kan want ik heb enkele handenstanden niet volledig in handenstand geturnd waardoor mijn ‘verbindingen’ wegvielen. Maarja..Ik ben blij dat ik m’n oefening volledig heb kunnen uit-turnen want dat was nu het doel. Morgen ga ik als 5de de finale in.

Sprong: Dat was niet echt super. Ik ben niet gevallen hoor, maar heb bij mijn 2 sprongen een pas naar achteren moeten zetten. Ik heb niet zo voluit gesprongen als ik op training doe, en ik zal eens zeggen waarom: Ik heb vandaag voor het eerst op wedstrijd terug zonder ingetapete knie gesprongen. Ik voel dat mijn knie dat aankan, maar daardoor heb ik me teveel op de landing gefocust waardoor mijn sprong zelf niet zo goed was. Morgen ga ik als 5de de sprongfinale in, en daar moet het beter.

Balk: Ik ben tevreden over mijn balkoefening. Het was zeker niet de beste oefening van mijn leven, maar ik ben niet gevallen, ik moest een anderhalf uur wachten na het vorig toestel waardoor ik me constant moest bezig houden om warm te blijven, ik moest als laatste turnster van heel de wedstrijd m’n balkoefening doen, EN ik had last aan mijn oren(ze zitten nu nog steeds vol met water of weet ik veel wat het is) waardoor mijn evenwicht redelijk verstoord werd. Ik eindigde als 11de en miste net de toestelfinale op dit toestel.

Maar in ieder geval, ik ben tevreden over vandaag, en ik hou jullie op de hoogte van hoe de finales zijn verlopen.

Tot gauw!
xxx

Hallo!

Op dit moment ben ik op de luchthaven in Zürich aan het wachten op de vlucht naar Stuttgart. Morgen turn ik mijn eerste wedstrijd van het seizoen, de World Cup in Stuttgart.

Dit jaar zijn we met het vliegtuig gegaan. Dat is eigenlijk niet sneller dan met de auto hoor. Om half acht zijn we vanuit Gent met de trein vertrokken, om 10.00u was de vlucht naar Stuttgart, maar eerst moesten we een overstap maken in Zürich. Niet echt logisch. Maar ja, het is eens wat anders dan met de auto. Nu zie ik net dat de vlucht een uur vertraging heeft dus dacht ik 'nu ik toch niets te doen heb, schrijf ik snel een blogje'.

Als we straks in Stuttgart zijn aangekomen gaan we eerst naar het hotel en doen dan een training in de wedstrijdhal. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om deze World Cup te doen. Vorig jaar nam ik ook daar ook deel en dat was heel goed gegaan dus,..hopelijk dit jaar terug zo.

Ik heb er geen idee van wat ik kan verwachten van de wedstrijd. Ik turn 3 toestellen. Sprong, brug, en balk. Vloer doe ik nog niet, want we kozen om ons eerst te richten op het aanleren van nieuwe elementen op de 3 andere toestellen. De eerste keer dus dat ik mijn nieuwe vloeroefening zal doen is op het Gymgala te Gent op 19 december.

Het doel van deze World cup voor mij persoonlijk is om voor de eerste keer m’n nieuwe oefeningen te turnen in een wedstrijdsituatie.

De kans dat er foutjes zullen komen is dus natuurlijk groter dan wanneer ik mijn ‘vertrouwde’ oefeningen die ik vorig jaar turnde zou doen, maar van deze wedstrijd hangt niets af, (geen selectie voor een of andere grote wedstrijd,..) dus is het nu het moment om eens alles uit te testen zodat ik weet wat er nog moet veranderen naar het EK toe dat eind april plaatsvindt in Birmingham.

Zo, Yves en Marjorie komen net zeggen dat we iets gaan eten op de luchthaven omdat we toch moeten wachten dus… tot een beetje later!

Ik hou jullie op de hoogte!

Xxx
Aagje

Hallo!
 
Morgen is het zover, dan wordt aflevering 6 uitgezonden van Hole in The Wall op VT4 waar ik aan meedeed. Het was echt een grappige ervaring. Super om eens te doen! 

Twee teams van bekende Vlamingen namen het op tegen niets minder dan een muur met uitgesneden maffe gaten. Om niet in het zwembad te belanden, moesten we ons in alle bochten wringen terwijl de muur op ons afstormde. 

Ik kwam aan in de VT4 studio en ik kreeg meteen een belachelijk zilver pak om aan te doen, met daarbij nog eens grappige anti-slip schoentjes, een helm en knie-en elleboog beschermers. Op de foto’s kan je zien wat een onnozel zicht dat bij mij was.:) 

We werden gebrieft over hoe de show ging verlopen en dan moesten we op. Ik was eigen best zenuwachtig omdat zo’n show iets is wat ik niet elke dag doe. Als ik op tv kom, dan is dat gewoonlijk voor wedstrijden waarbij ik dan heel serieus en geconcentreerd ben. Bij Hole in te Wall was dat net het tegenovergestelde. Daar moest ik mijn verstand bijna niet gebruiken en mocht ik echt onnozel doen. Leuk eigenlijk!:) 

Mijn team bestond uit: stand-up comedian Joost Van Hyfte, ex-miss België Joke van de Velde, en ik.
Onze tegenstanders waren Eline Demunck (Electra), Ellen Dufour (Kids Top 20,…) en stand-up comedian Bas Birker. 

Het was echt lachen. Joke en ik streefden echt tegen Eline en Ellen om te winnen, terwijl Joost en Bas heel de tijd belachelijk stonden te doen. Ik vond trouwens dat de presentatrice van het programma, Roos van Acker, het programma in super goede banen leidde. 

Maar….. wie gewonnen heeft, zal ik nog niet vertellen! De winnaars kregen een reuze bad-eend overhandigd door Mister Belgium Personality.. jaja ;).. en als je benieuwd bent of ik die coole eend heb gewonnen,… dan zal je moeten kijken.. 

Ofwel: Donderdag 8 oktober om 20.40u op VT4 of de herhaling zaterdag 10 oktober 19.45u op VT4
 
Link: http://www.vt4.be/hole-in-the-wall#progAfleveringen 

Klik hier voor meer foto's van Hole in the wall